Geuren der herinnering

Onze lieve poetsvrouw, die we al jaren dankbaar in dienst hebben via het systeem van dienstencheques is wegens gezondheidsproblemen een paar weekjes buiten dienst.  We wensen haar alvast een spoedig herstel. 

 

Deze morgen, na een verkwikkend ontbijtje, dan maar zelf aan de slag gegaan met stofzuiger, trekker en dweil.  Niets speciaals eigenlijk, want het kleinste kind kan dit zelfs.  Met de muziek net niet volle bak, en een Kaatje dat niets liever doet dan in de weg lopen of door de plaats heen te laveren waar het net gepoetst werd ben ik vrolijk te werk gegaan.

Het ruime assortiment dat je heden ten dage in de supermarkten kan vinden laat je haast hopeloos voor de rayon staat omdat je begod niet meer weet wat je moet nemen om te poetsen.  De keuze is zodanig groot geworden dat je voor elk soor ondergrond wel het gepaste poetsmiddel uit het rek kan halen.

We wonen in een oud huis, met dito vloeren.  Dan lijkt ouderwetse zeep toch het meest geschikt.  Omdat we toch willen meegaan met onze tijd en we toch ook de economie draaiende moeten houden hebben we hier in huis ook een klein arsenaal aan schoonmaakmiddelen.  Ik wil hier geen reclame maken voor de fabrikanten, maar we hebben onder ander een flacon staan met een ventje met kale knikker.  We hebben dit gekocht omdat het zo erg aan onszelf doet denken... flink, knap, gespierd en dan nog kaal op de koop toe ;-).

Als je de uitleg op de flessen mag geloven is al het vuil in een wip verdwenen.  Met een wip bedoelen ze dus een dik anderhalf uur soppen, dweilen, trekken (benadert de wip).  Bij de ene duurt een wip al wat langer dan bij de ander.  Kwestie van uithoudingsvermogen natuurlijk ! 

Wat me zo opvalt aan al die verschilllende flacons is dat ze de geuren van weleer toch wel zoveel als mogelijk proberen te benaderen.  Het moet toentertijd ongelooflijk lekker geroken hebben in alle huizen.  De heerlijke aroma's van bruine zeep, de krachtige parfums van de Marseillaise zeep.  Hier wisselen we af, de ene week eens dit, de andere week het andere.  We willen toch zo graag alle leveranciers ter wille zijn....

Uit mijn jeugd herinner ik me de geur van bij ons thuis.  Het was een aangename mix van een industrieel poestmiddel, groen van kleur en heel sterk geurend.  Daarbij kwam nog het parfum van het produkt dat onze werkvrouw in de tijd gebruikte om de meubels een schitterende glans te geven.  Het rook ongeloofelijk sterk naar bijenwas.  Hier hebben wij geen meubels die glanzend moeten blinken, daar we meer voor de landelijke stijl zijn gegaan.  Dat industrieel poestsmiddel bestaat nog steeds, maar ik te agressief voor onze vloer.  Jammer, want ik was het anders zeker gaan gebruiken.  Op het werk kan ik niet nalaten om zo heel sporadisch eens een fles van dat poetsprodukt open te maken en er de geur van op te snuiven.  Het is niet direct dezelfde geur, want sterk geconcentreerd valt het eigenlijk een beetje tegen.  Maar toch... de herinneringen slaan me om het hoofd als ik het ruik.  De vrijdag was poetsdag,  ik zie mijn vader op het land, want hij mocht niet binnen als de poetsvrouw er was, mijn ma in de keuken bezig met het klaarmaken van het middagmaal. De enkele keren dat ik thuis was mocht ik wat helpen...en van Rita leerde ik hoe je een dweil moet uitwringen.  En dan, als het middag was... het huis geurde al heerlijk naar properheid.  Dan mocht ik de bel luiden om mijn vader die op het land zat naar binnen te roepen.  Een zalige tijd was dat, van nette geborgenheid.  Sommige aroma's zitten in je geheugen opgeslagen en komen er nooit meer uit.  Dank aan alle fabrikanten om die geuren in stand te houden, ze helpen ons ons geheugen ajour te houden.