Obediëntie 03/02/2013

​

BDW van de Nv-A maakte gisteren alweer een gedurfde uitspraak. Nu, van hem zijn we al het een en het ander gewoon. We schrikken al lang niet meer op van de (on)waarheden die deze "afvallige" rond zich strooit. Soms kan je je er in vinden, vaak ook niet.​

​

Eerijk gezegd ... ik heb moeten opzoeken wat obediëntie wou zeggen, want ik had het woord nog nooit gehoord. Had ik mijn grijze massa wat intensiever aan het werk gezet was ik er misschien wat opgekomen dat het van het franse obéir komt... gehoorzaam luisteren. Ok, ik kan daar mee verder. Maar dan stel ik me wel de volgende vraag : "zijn we dan gans ons leven obediënt"? Het kan haast niet anders. Maar obediënt wil ook zeggen dat je afhankelijk bent van ....

​

Als kleine kleuter ben je het vast en zeker, want anders word je door je lieve mama verbannen naar de hoek of mag je "supernanny-gewijs" kennis maken met de straftede van de trap in de hall, en dit gedurende evenveel minuten als je leeftijd op dit moment is. Rare methodes toch de dag van vandaag in de opvoeding. Het zal wellicht wel zijn voordelen hebben. Ik zag het mijn moeder met mij niet doen. Klaarblijkelijk helpen ze, al die super regels van de up-to-date Mary Poppinsen. Zuster Maria uit de "Sound of Music" had al die regeltjes niet nodig... ze kreeg die kinderen wel onder de duim door middel van enkele wel geplaatste noten muziek. Dat de kinderen gekleed werden met bloemetjes gordijnen kon niemand wat schelen. Ze waren braaf, van straftreden geen sprake, en bovendien zongen ze nog wonderbaarlijk mooi ook. Tal van ouders moeten stikjaloers geweest zijn op de zingende non, maar ja het was dan ook maar film natuurlijjk. In België hebben we ook een zingende non gehad, weliswaar niet op kinderniveau. Ze veroverde op een korte tijd de wereld, maar werd misbegrepen, zoals zovelen.

Een non die de Griekse beginselen was toegedaan.. het was ongezien.

​

We blijven gehoorzaam luisteren, soms tot onze grote eigen ergernis. Wan hoewel we een volk van ja-knikkers zijn, (oliebonzen zouden massaal aan ons kunnen verdienen) zijn we vaker niet dan wel akkoord met hetgeen verkondigd wordt. Eerlijk is eerlijk... vaak hangt er ook iets aan vast.

​

Zelf heb ik uren strafstudie aan mijn benen gehad. Ik was obediënt, maar dan bij de verkeerde persoon, namelijk niet mijn leraar, maar mijn naaste buur in de klas. Van mijn kant probeerde ik hem ook wel gehooorzaam te laten luisteren naar mij, wat vaak wel lukte, maar op weinig begrip van mijn leraar kon rekenen.

Al tetterende baande ik me een weg door de schooljaren heen. Het zou me als 'stille' nooit zijn gelukt.

Gehoorzaam luisteren is niemands sterkste kant denk ik dan. We luisteren allemaal wel, analyseren, draaien alles om tot het in ons kraam past en voeren dan uit wat we zojuist bedachtzaam beluisterd hebben. Vaak strookt het met hetgeen van ons verlangd wordt, maar vaak ook niet. Niets is leuker dan totaal onverwacht uit de hoek komen en je omgeving met verstomming te slaan.

​

Ben je in je relatie dan ook obediënt ? Ik vraag het me echt wel af. Het is een feit dat je in een relatie tot op zeker hoogte afhankelijk bent van elkaar. Je bent niet voor niets samen, en deel je het beste van elkaar. De ene dag ben je wel meer bereid tot luistervaardigheid dan de ander en omgekeerd zal het ook wel kloppen. Mijn ventje roept en zegt dat ik nog de vuilbak moet buiten zetten... 'k zal maar gehoorzamen zeker ? ;-)

​