Rare momenten 02/02/2013

​

Het leven kan waarachtig raar verlopen. Deze morgen reed ik naar Lauwe, een voor mij onbekende plaats, hoewel ik er in een vroeger leven niet eens ver vanaf woonde. Voor de tweede keer in amper een week tijd

moest ik naar een uitvaart. Verleden week was het die van mijn geliefe zuster, vandaag de uitvaart van de papa van een van onze goeie vrienden. Het moet gezegd, het was een prachtige dienst.

​

Terwijl ik naar Lauwe reed maakte ik me de bedenking dat het leven een aaneensluiting is van fasen en gebeurtenissen. Eens je de pampers ontgroeid bent, je de eerste stappen naar onvolwassenheid hebt gezet, de eerste acne puistjes 's morgens tegen de spiegel laat uiteenspatten (tot je later te horen krijg dat je dat beter niet doet), kom je in een wirwar van momenten die je leven uiteindelijk bepalen.

​

Het ene moment ben je licht euforisch over het feit dat je de liefde leert kennen, dat je een zielsmaatje hebt gevonden met wie het bijzonder goed klikt. Een tel later, neem je afscheid van dat lief omdat hij er maar niet in slaagt om 's morgens het dopje op de tandpasta te schroeven. Wellicht is er meer aan de hand, maar het is een excuus gelijk een ander. Je wordt meegezogen in de mallemolen van de mensen en kennissen rondom jou. Maakten jullie het ook mee dat jullie gedurende een ganse periode in jullie leven van huwelijksfeest naar huwelijksfeest trokken ? Hoe leuk allemaal om de tantes en de nonkels, de ene al wat vaster op de benen dan de andere, hun beste danspasje te showen op de dansvloer. Nieuwsgierig wachtend op de openingsdans van het trouwkoppel om te zien welk nummer ze gekozen hebben, en vooral, zeker de laatste jaren... hoe goed ze geoefend hebben op vooorhand en of ze uiteindelijk dan toch nog naar de dansschool zijn geweest om het er op een decente manier van af te brengen.

Die huwelijken, we hebben ze allemaal we gehad gedurende een ganse periode in ons leven. En wat is er leuker dan te gaan partyen met vrienden en familie bij zo'n heuglijke gebeurtenis ?

​

Maar dan komt het, dan is het weer een poosje stil, tot plots, totaal onverwacht het ene geboortekaartje achter het ander in je brievenbus valt. De ooievaar bestelde de babies, de postbode de kaartjes. Fijn dat goed georganiseerd kraambezoek de tijd van tegenwoordig. Ik zag het in mijn tijd niet gebeuren dat er in het moederhuis cava of champagne geschonken werd om je geboorte aan te kondigen. De tijden zijn toch wel fel veranderd, de geboortekaartjes daarentegen niet. Ze geven nog steeds, de naam, het gewicht en de lengte van de kleine. Liefst ook het kamernummer in de kraamafdeling, want God verhoedde dat je bij de verkeerde baby op bezoek gaat. En dan... de pamperrekening.... waar halen ze het? Waarom geen papflesrekening?

't Is natuurlijk een feit dat luiers een pak meer kosten dan een papflesje... maar toch. Het is niet echt een 'schoon' cadeau me dunkt.

​

Het leven gaat zijn gewone gangetje, eten, slapen, opstaan en gaan werken, thuis komen, kijken naar TV en de volgende dag van hetzelfde laken een broek. Op een dag valt dan een zwart/grijs omrandde brief in de bus, brenger van slecht nieuws. Het maakt helaas deel uit van ons leven, net als geboortes en huwelijken. Maar naar de ene kijk je echt naar uit. Naar het laatste niet zo. Nogal goed dat het voor iedereen komt, voor de ene al wat vroeger dan de ander. Niets zo moeilijk als afscheid nemen. Je weet nooit wat gezegd. Als je dan al iets kan vinden, dan heb je moeite om het te verwoorden. Ach het zal menselijk zijn wellicht. Het leven gaat in fasen.

​