Orval, dag 3

Om twintig voor vijf word ik gewekt op te tonen van het adagio van Albinoni. Zachtjes wakker worden voor het ochtendgloren. De donkere nacht ging volledig aan mij voorbij, want ik had een hemelse slaap. Wellicht heb ik gedroomd, maar ik kan me er weer niets van herinneren. 

Uitermate voorzichtig tikt Peter op mijn deur om samen naar de Vigilie te gaan. Het is kouder aan het worden buiten, maar het deert ons niet.  In de kerk is het nog donker, toch zitten al twee monniken op hun plaats.  We nemen ook onze plaats in en stilaan sijpelen de andere broeders binnen.  De kleine monnik heft het eerste gezang aan waarin om hulp wordt gevraagd om te bidden. Het is bijna een spel van vraag en antwoord in de gezangen die volgen.  Ik merk dat sommige monniken nog slaperig zijn, en eentje worstelt met een verkoudheid. Maar dat weerhoudt hem niet om mee te zingen met de psalmen. 

Mijn bed kijkt me terug smachtend aan, en mijn kussen, die nog steeds kampt met verlatingsangst smeekt me om terug te keren in de warmte tussen de dekens. Een smachtende blik kan ik niet weerstaan en vlei me neer tot zeven uur.

Na de Lauden is het tijd om te gaan ontbijten. Hetzelfde buffetje als gisteren, geen andere toespijs.  Voor variatie moet je ergens anders terecht. In feite is er meer dan genoeg. De koffie (Douwe Egberts) smaakt heerlijk en je mag er zoveel tanken als nodig. Ik bedien me tweemaal, iets wat ik thuis ook doe, want zonder dit kent de dag geen goede start. Ik mis de koffie vooral bij het opstaan.

Ik ga naar de keuken om te helpen bij de afwas maar de dienster is er niet. Ik stel voor om zelf de machine te bedienen, maar het mag niet omwille van veiligheidsredenen. Ik help dan maar bij het dekken van de tafel voor 's middags. We zijn met een pak meer vanaf vandaag. We dekken voor 36 retraitanten. 

Peter wil deze voormiddag graag mediteren.  Ik zoek Ann op en vraag wat ik deze voormiddag voor de abdij kan doen.  Ze denkt even na en vraagt me,om de blaadjes buiten weg te vegen onder de grote beuk.  Ik had gehoopt op een taak binnen, maar ik leg me neer bij haar vraag. Ik zoek een borstel en een vuilblik. In de keuken krijg ik vuilniszakken en ik begin met het vegen van het portaal bij de inkom van het gastenverblijf. Er ligt niet zoveel dus ben ik daar snel klaar. Ik begeef me naar de binnentuin waar een beuk zijn best deed om zijn blaadjes te houden, maar stilaan verliest hij de strijd en ik begin aan mijn taak. God weet dat het werken in de tuin een van de dingen is die ik het minst graag doe, toch doe ik gestaag verder, op de proef gesteld door de broosheid van de vuilniszakken die bij het minste verkeerde mouvement scheuren. 

De vervangende abt ( broeder Bernard-Joseph )loopt voorbij en komt naar me toe, kijkt Me aan en lacht. Een gemeende glimlach en de vraag wanneer we vertrekken. Als ik zeg : ''morgen!'' Lijkt hij blij en wandelt door. 

Anderhalf uur ben ik bezig in de motregen, mijn hemd kleeft aan mijn lijf van het zweet. Met de stootkar loop ik drie maal op en neer naar de containers. Ik vulde 26 zakken. 

De klok slaat half twaalf. Net niet genoeg tijd om me te douchen. Snel een wasbeurt aan de lavabo en ga samen met Peter die de morgen al mediterend doorbracht naar de kerk voor de middagdienst.  Er zijn al wat meer retraitanten toegekomen. 

Er wordt volop mee gezongen en gebeden. Na de gebeden en zang is er weer een stilte moment. Verschillende broeders gaan op de knieën zitten om te bidden. 

Deze middag is broeder Yves van dienst. Ik noem hem "de dartele pater". Hij heeft een eigen  funny manier van lopen, en zijn armen zijn steeds in beweging, net of hij muziek hoort in zijn hoofd en het ritme volgt. 

Na de zegen voor spijs en drank laat broeder Yves ons weten dat we niet voltallig zijn. De groep Vlaamse jongeren komt met de trein en ze hebben klaarblijkelijk wat vertraging. Op het menu staat groentesoep die voor Peter veel te weinig gezouten is, voor mij is ze perfect. Broeder Yves , door Ann geholpen komt rond met de hoofdschotel, rosbief met saus, worteltjes en aardappelen in de schil.  Als dessert een mandarijntje.  Net op het moment dat we bijna klaar zijn en broeder Yves de muziek wil stopzetten komen de jongeren binnen. Verbaasde blikken van de jongens en meisjes als ze zien dat er bier is. Eentje doet net geen vreugdedansje.   Broeder Yves lijkt wat van slag door deze onverwachte onderbreking maar herstelt zich vlug. Terwijl ze rustig hun soep opeten sluit broeder Yves ons middagmaal af met een gebed. 

Peter kijkt me aan en zegt dat ik me mag klaarmaken voor nog een reiki sessie.   Ik geef me,terug volledig over en algauw komt het zalige gevoel van warme vloed mijn lichaam binnen. Zoals telkens soes ik in en wordt even na drie wakker. Ik lees wat verder in mijn boek en ga naar benedn voor een biscuitje en een kop koffie. Ik lees het verhaal van broeder Hugues die een paar jaa terug overleden is. Klaarblijkelijk een guitig persoon, klein, maar vol vuur..
Peter vervoegt me en samen genieten we van een koffie (ik) en thee (Peter ).  Ik wil nog even langs de winkel van de abdij. Ik ben de enige klant, en kan vrij en op het gemak rondkijken.  Ik besluit een sleutlhanger te kopen van de abdij.  De verkoopster dankt me uitvoerig.

Het is al terug tijd voor de vespers. Het verwonderd me de jongeren niet te zien die deze middag zijn toegekomen. Ze zullen andere zien te doen hebben wellicht.
Er is toch veel volk in de dienst, mensen die komen van buitenaf, meestal ouderen.   Het is eindelijk opgehouden met regenen als we de basiliek verlaten.
We schuiven aan voor wat ons laatste avondmaal zal zijn te Orval. Koude schotel met ham,
sla en partjes tomaat. Kaas van de abdij en krulletjes pasta met veel olijven en olijfolie en brood. Ik vraag me af of de jongeren wel genoeg zullen hebben.

Het is druk in de keuken bij de afwas. De habitués zijn er en ook de jongeren komen binnen maar druipen heel snel terug af, behalve 1moedige die blijft en helpt. Ze komen van Wetteren en zitten in het zesde middelbaar. Ze zijn hier voor drie dagen. Vanavond komen ze naar het Complies en morgen moeten ze naar de vigilie komen. Ik ben benieuwd.