Woensdag 5 november
Buiten is het pikdonker als ik mijn ogen opendoe, zacht uit mijn slaap gehaald op de tonen van air van Bach. De boom voor mijn venster kan ik met moeite onderscheiden in de donkerte van de nacht.
Na een klein ochtendwasje loop ik geruisloos door de gang en merk dat er enkel bij Peter licht brand op onze gang. Samen gaan we naar de basiliek voor het ochtendgebed, en ondanks dat er gisteren veel retraitanten zijn toegekomen zijn we maar met vijf tijdens de dienst.
Daar werklui in de gaanderij nieuwe tegels aan het leggen zijn, moeten we via het binnenplein na de gebedsronde naar onze kamer. Het is nog steeds duister, er schijnt geen enkel licht. Als het ware op de tast banen we ons een weg over de treden en paden. Te vroeg, te donker of toch nog een beetje moe mis ik een trede en kom pijnlijk neer op mijn knie. Peter schiet me te hulp en we wandelen verder. Straft God onmiddellijk? Ik had net voordien gezegd dat er wel een lichtje mocht schijnen.... Hoogmoed komt voor de val, is nog maar eens bewezen. Nederigheid.....alweer een lesje geleerd.
De voormiddag spendeer ik op een uitermate rustige manier. Ik werk verder aan het project dat ik wil leken voor Peter, op de achtergond zachte clavecimbel geluiden... Wat een wonderlijk instrument. Het is middag voor ik er erg in heb ; zo fel ben ik op gegaan in mijn kalligrafie.
Net op tijd in de kerk voor de dienst om het midden van de dag te eren.
Op het moment dat ik mijn werk aan Peter laat zien ontwaar ik een schrijffout! Ik kan mezelf wel een dreun geven, Peter vind het niet erg, maar ik sta er op om opnieuw te beginnen. Iets afgeven wat niet klopt gaat in tegen wat ik ben. In de loop van de vrije tijd maak ik het werk opnieuw en bij afloop ben ik tevreden met het resultaat, want het is mooier dan het eerste. Het is teken dat het zo moest zijn.
Op het menu deze middag een dikke wortelsoep. Even waan ik me Mozes als ik bij de helft van mijn bord soep zit trek ik van boven tot onder een haal met mijn lepel, en waarachtig, de soep vloeit niet samen naar het midden en laat het site bord zichtbaar. Mozes zal zich ook zo gevoeld hebben wellicht, maar dan ontelbaar keer sterker. De hoofdschotel bestaat uit een lasagne met broccoli. Heerlijk, geserveerd met een fris slaatje. We beginnen het schenken van ons flesje Orval onder de knie te krijgen, want minder schuim en wat Peter betreft geen orvalfonteintje meer.
Als nagerecht is er een sinaasappelgebakje met coco's. Ik laat het voor wat het is want voldoende gegeten. Maar neem me voor om het straks bij de koffie te nuttigen. We reppen ons naar de keuken om onze vaardige hulp te bieden bij het afdrogen, en hoewel veel volk aan tafel zijn we maar met drie om te helpen.
Voor de derde dag op rij biedt Peter me een behandeling aan waar ik uitermate dankbaar voor ben. Halfweg dommel ik in om dik twee uur later wakker te worden uit een slaap der onschuldigen. De
namiddag is al bijna om, maar het is geen zonde van de tijd, want de rust was nodig en werkte helend.
Het avondmaal brengt ons een Ardeense aardappelsalade met spekblokjes, boterhammen met kaas. Na de afwas waar we met een priester praten die ook retraitant is en ons meedeeld dat zijn parochie op kosten gejaagd wordt door de nieuwe vertaling van de bijbel, zoeken we mijn kamer op. Ik ontkurk één flesje Orval, deel het met Peter en geef uitleg bij de tekst die ik tekende voor hem.
We gaan samen naar het avondgebed. Veel volk aanwezig en ik zing alle psalmen mee, alsook Peter. Traditiegetrouw wordt de dag afgesloten met het Salve Regina. Plots wordt ik overmand door stil verdriet en laat mijn tranen de vrije loop. Dikke tranen rollen over mijn wangen wanneer ik dit schitterende gezang hoor terwijl ik aan mijn zus denk die verleden jaar overleed. Ik neem de tijd om dit verdriet een plaats te geven.
Tot slot nog dit : je hoeft niet jaloers te zijn van mensen die de tijd nemen om hier even bij zichzelf
stil te staan. Het is iets wat iedereen kan doen. Het enige wat je hoeft te doen is de tijd vrij te maken in je overvolle agenda en hier een kamer te reserveren. Voor het geldhoef je het zeker niet te laten want een kamer met ontbijt, middagmaal en avondmaal kost 38 euro per dag. Acht euro meer als je het lakenpakket van hier neemt en nog eens twee euro voor de handdoek.
Bedankt Peter dat ik deze reis terug met jou mocht beleven. En pietekootje bedankt dat je mij die ruimte geeft.
De voormiddag spendeer ik op een uitermate rustige manier. Ik werk verder aan het project dat ik wil leken voor Peter, op de achtergond zachte clavecimbel geluiden... Wat een wonderlijk instrument. Het is middag voor ik er erg in heb ; zo fel ben ik op gegaan in mijn kalligrafie.
Net op tijd in de kerk voor de dienst om het midden van de dag te eren.
Op het moment dat ik mijn werk aan Peter laat zien ontwaar ik een schrijffout! Ik kan mezelf wel een dreun geven, Peter vind het niet erg, maar ik sta er op om opnieuw te beginnen. Iets afgeven wat niet klopt gaat in tegen wat ik ben. In de loop van de vrije tijd maak ik het werk opnieuw en bij afloop ben ik tevreden met het resultaat, want het is mooier dan het eerste. Het is teken dat het zo moest zijn.
Op het menu deze middag een dikke wortelsoep. Even waan ik me Mozes als ik bij de helft van mijn bord soep zit trek ik van boven tot onder een haal met mijn lepel, en waarachtig, de soep vloeit niet samen naar het midden en laat het site bord zichtbaar. Mozes zal zich ook zo gevoeld hebben wellicht, maar dan ontelbaar keer sterker. De hoofdschotel bestaat uit een lasagne met broccoli. Heerlijk, geserveerd met een fris slaatje. We beginnen het schenken van ons flesje Orval onder de knie te krijgen, want minder schuim en wat Peter betreft geen orvalfonteintje meer.
Als nagerecht is er een sinaasappelgebakje met coco's. Ik laat het voor wat het is want voldoende gegeten. Maar neem me voor om het straks bij de koffie te nuttigen. We reppen ons naar de keuken om onze vaardige hulp te bieden bij het afdrogen, en hoewel veel volk aan tafel zijn we maar met drie om te helpen.
Voor de derde dag op rij biedt Peter me een behandeling aan waar ik uitermate dankbaar voor ben. Halfweg dommel ik in om dik twee uur later wakker te worden uit een slaap der onschuldigen. De
namiddag is al bijna om, maar het is geen zonde van de tijd, want de rust was nodig en werkte helend.
Het avondmaal brengt ons een Ardeense aardappelsalade met spekblokjes, boterhammen met kaas. Na de afwas waar we met een priester praten die ook retraitant is en ons meedeeld dat zijn parochie op kosten gejaagd wordt door de nieuwe vertaling van de bijbel, zoeken we mijn kamer op. Ik ontkurk één flesje Orval, deel het met Peter en geef uitleg bij de tekst die ik tekende voor hem.
We gaan samen naar het avondgebed. Veel volk aanwezig en ik zing alle psalmen mee, alsook Peter. Traditiegetrouw wordt de dag afgesloten met het Salve Regina. Plots wordt ik overmand door stil verdriet en laat mijn tranen de vrije loop. Dikke tranen rollen over mijn wangen wanneer ik dit schitterende gezang hoor terwijl ik aan mijn zus denk die verleden jaar overleed. Ik neem de tijd om dit verdriet een plaats te geven.
Tot slot nog dit : je hoeft niet jaloers te zijn van mensen die de tijd nemen om hier even bij zichzelf
stil te staan. Het is iets wat iedereen kan doen. Het enige wat je hoeft te doen is de tijd vrij te maken in je overvolle agenda en hier een kamer te reserveren. Voor het geldhoef je het zeker niet te laten want een kamer met ontbijt, middagmaal en avondmaal kost 38 euro per dag. Acht euro meer als je het lakenpakket van hier neemt en nog eens twee euro voor de handdoek.
Bedankt Peter dat ik deze reis terug met jou mocht beleven. En pietekootje bedankt dat je mij die ruimte geeft.
Reacties
Een reactie posten