Salve Regina
Het leven hier in de abdij kent een volledig ander ritme dan hetgeen we gewoon zijn, het is strak, maar er is ruimte en tijd. Tijd die we in ons dagelijks leven zo vaak ontberen en waardoor we iet aan introspctie of zelfreflectie doen. Hoe kunnen we vooruit als we niet weten waar onze belemmeringen zitten. Ik sta op na een goede nachtrust. Ik heb eindelijk terug de slaap kunnen vatten en ik ben daar meer dan gelukkig om. Peter komt op hetzelfde moment uit zijn cel en we begeven ons in het pikdonker naar de kerk. De sterrenhemel is schitterend en we genieten in stilte van de schepping. Door de lichtvervuiling zien w bij ons zelden zo'n heldere sterren. Het is echt genieten. De natuurlijke setting van deze abdij is fenomenaal mooi. Natuur, mens en gebouw zijn hier in perfecte harmonie met elkaar.
Vandaag ben ik vitaal opgestaan en heb ik een missie. Ik wil en indruk achterlaten bij zuster Anita die ik gisteren per toeval ontmoette. Ik neem pen en papier en schrijf haar in een brief hoe haar opmerking over mijn glimlach, mijn dag zo mooi had gemaakt. Een brief alleen vind ik onvoldoende en omdat de inspiratie me op dit vroege uur wat ontbreekt en ik voor de mis van 7.30 uur wil klaar zijn, ga ik op het internet op zoek naar teksten over ontmoeting. Ik vins na enig zoeken een tekst van Stef Bos die ik deels overneem maar er een kleine eigen twist aan geef.
De Ontmoeting
Om te ontmoeten moet je met twee zijn
En uit een andere richting komen
Je bent toevallig onderweg,
Zonder duidelijk doel voor ogen
Je kan laten gebeuren waar je bang voor bent
En niet als willen verklaren,
Want voor je het weet verklaar je elkaar de oorlog.
Je moet jezelf in de ander durven zien,
Zonder erin te verdwijnen
Het kan opeens zomaar voor je staan
Het lijkt op iets om uit de weg te gaan
Dit is het vreemde van geluk
Je maakt het waar of je maakt het stuk.
Het kan je bedreigen,
Het kan je behoeden
Je moet van twee kanten komen
Om elkaar te ontmoeten
Als we uit de dienst komen merk ik zuster Anita op en ze begroet me hartelijk met een warme knuffel. Ik vertel haar dat ik het moment niet zomaar wou laten voorbij gaan en dat ik voor haar iets gemaakt heb. Terwijl ik naar mijn kamer loop bedenk ik me hoe geluk in het kleine hoekje van een ontmoeting schuilt. Ze is samen met Peter bij de refter als ik haar mijn zelfgemaakte envelop overhandig. In haar ogen zie ik oprechte dank en ook dit maakt mijn dag goed. We gaan elk onze weg bij het ontbijt en eten in stilte. Plots staat zuster Anita tussen Peter en ik in. Ze omhelst ons stevig en fluistert heel zacht : "ik wens jullie een mooi leven toe." De woorden komen van diep en zijn puur en gemeend. In mijn ogen borrelen tranen op en ook Peter is geraakt door deze fijne woorden. Ze zegt nog snel dat we elkaar terugzien bij de lunch. Mijn hart maakt een vreugdsprongetje.
In de openingscirkel haalt Peter deze anekdote aan, en terug krijg ik het even moeilijk. Je eigen kwetsbaarheid onder ogen zien is niet makkelijk.
Deze morgen is er terug reikiuitwisseling. Ik mag eerst Reiki geven aan mijn master Christine. Op mijn beurt krijg ik Reiki van haar. Ik kan onmogelijk beschrijven wat er door me heen gaat....maar het is goed. We zijn net op tijd voor de middagdienst en bij het binnenkomen zie ik zuster Anita aan de kant zitten waar Peter en ik normaal plaatsnemen. Bij het voorbijgaan laten we beiden even een hand rusten op haar schouder. Ze tikt net voor de dienst op mijn schouder en schuift me enveloppe toe...
Bij het naar buiten gaan komen we samen en kijkt ze me aan en zegt: "het is net alsof ik jou al jaren ken." Ik antwoord: "ik ging net hetzelfde zeggen." Ergens hebben we een verbinding gemaakt. We lopen verder en blijven verder gezellig babbelen tot aan de refter.
Vandaag geen katholieke soep, ook geen sossensoep, maar Zwitserlandsoep. Neutraal wit/crème. Selder/bloemkoolsoep. Megadik. Peter zag niet uit naar de lunch want er staan hamrolletjes op tafel en in de oven gebakken puree. Er is ze overvloed aan kaassaus. Het is lekker...voor mij toch. Als dessert een koude chocolademoelleux.
Na de maaltijd nemen we uitgebreid afscheid van zuster Anita en we beloven haar eens op te zoeken in Gent. Ik help nog even me met Peter voor zijn projectje en we sleuren er ineens R in mee.
Op de kamer doe ik de enveloppe open die ze me gaf. Er zit een klein kaartje in met van haar kant ook een mooi tekstje. Ik ben blij als een kind in een snoepwinkel met de woorden die ze neerpende, want ook die komen recht uit haar hart.
De namiddag breng ik in stilte door met zelfbehandeling en een powernap. Ik bel even met
pietekootje en hoor dat als ok is. Niet dat ik ongerust ben, maar het is leuk zijn stem te horen.
in de vespers zeg ik tegen peter dat hij moet kijken wat er gebeurt naast de dienst. Zo leer je de kleine kantjes van de broeders kennen. Na de communie graait broeder Yves snel in d schaal met hosties n werkt die in een oogwenk naar binnen als hij terug naar het altaar gaat. Ondertussen staan twee andere broeders de rest van de miswijn te verzwelgen in het donkere deel van het middenschip links
achter het altaar. De sloebers! Het weze hen meer dan gegund.
Alweer tijd om de innerlijke mens te versterken. Linzensalade met tomaat en ui. Lekker, voedend en licht.
De sluitcirkel van de Reikigroep loopt wat uit en we missen de completen. Niet getreurd. Ik beluister de ganse cd van de monniken van het Heilig Kruis en ga op in hun Salve Regina. Het is laat geworden door te werken aan deze blog. Morgenvroeg sla ik de mis over.
Reacties
Een reactie posten