4.30 uur. De engelenstem van Cecilia Bartoli haalt me uit een onvaste slaap. "Sono spoza y amante" uit haar Salieri album vult de kamer met hemelse geluiden. Ook al is de muziek machtig mooi, zo vroeg uit je bed geschud worden doet pijn. Het valt te vergelijken met het dragen van schoenen die te klein zijn, een kiezeltje in je schoen. Gelukkig zijn dit zaken waar iets kan aan gedaan worden.
Ik sta op maar mijn kussen begint luidkeels te roepen: "laat me nu toch niet alleen, randloos en verloren!" Ik doe de belofte dat ik na de eerste dienst terug kom om het te omarmen. Zoveel leed kan zelfs ik niet aan...
Weinig volk in de kerk voor de Vigile. Het kan me niet deren en ik zing uit volle borst mee met de psalmen, ook Peter doet mee. Naar mate de mis vordert gaat het beter met mijn humeur en krijg ik volop zin in de dag. Ik ben nog een leuke anekdote van gisterenavond vergeten neer te pennen. In de avonddienst, de Completen, was een van de oude broeders die jammergenoeg aan de ziekte van Parkinson lijdt, komen opdagen in zijn pyjama en kamerjas. Verschillende van de andere broeders maakten een vriendelijke opmerking, maar het scheen hem niet te deren. Je zag dat ze er ergens wel het leuke in vonden en je zag ze onderling stil naar elkaar gebaren en lachen. Normaliter hebben de broeders hier een witte robe met kap en lange mouwen over hun pij. Daar plots iemand zien tussen zitten in een donker blauwe peinoir was opvallend. Ze zorgen hier goed voor de oude broeder. Een van de andere broeders, een Libanees (een mooie man) (nvdr.) staat hem bij. Neemt zijn hand als hij weifelend recht komt en na de dienst zijn weg zoekt naar het slotklooster.
Ik kom terug op de kamer en ik omarm stevig mijn kussen want belofte maakt schuld. Mijn buurman, niet Peter, maar die aan de andere kant is volop bezig met het neerhalen van een bomenrij. Zijn gesnurk gaat door de muur heen, maar ik weet dat ik mijn best zal doen om hem te overstemmen.
Na de ochtenddienst van 7.30 uur waar ook Christine, onze Reikimaster, aanwezig was gaan we samen ontbijten. Christine kwam gisterenavond na en drukke dag heel laat toe op de abdij. We hebben haar even geholpen met de bagage, galant als we zijn tegen over onze lerares. Na het ontbijt helpen we haar opnieuw met het uitladen van haar wagen mrt de rest van het materiaal voor de Reiki retraite die deze namiddag start. We verbouwen een ganse zaal en zorgen voor een goede opstelling van de Reikitafels. Vele handen maken licht werk en daardoor kunnen Peter en ik Christine laten genieten van een Reikisessie.
Op het menu deze middag groene soep. Peter zegt me: " 't Is hier altijd groene soep!" Ik zeg: "dat is normaal, rood is de kleur van de sossen, en ge zit hier ineen katholieke instelling". De soep is lekker en schep een tweede keer op. Als hoofdgerecht is er kip, tarwe en spinazie en geen saus. Ik krijg van Emmanuel een schotel met een Hachis Parmentier. Ik heb doorgegeven dat ik geen gevogelte eet en daar houden ze hier rekening mee. De kippenbouten zien er onbeschrijfelijk uit, en de geur slaat in mijn neus. Het zijn bouten van kippen die wellicht kilometers gelopen hebben op een lopende band. Ze zien er smal en pezig uit ☹️ Ik dank God dat ik iets anders kreeg.
Als dessert is er een stuk cake. Ik pak die netjes in een servetje in en neem hem mee voor straks bij de koffie op mijn kamer. Oh ja, ik heb mijn koffiezet meegebracht van thuis, koffie wanneer Ik wil. Me like, me like.
Ik installeer me op mijn bed voor mijn zelfbehandeling en val net voor het einde in slaap. Het is dat het zo moet zijn. Het heeft in ieder geval deugd gedaan. Ik zet een lungo Vivo en verorber gezwind mijn plakje cake, het smaakt en ik start de blog voor vandaag. Neen, ik schrijf dit niet in een keer. Dat gaat met stukken en brokken en vooral veel wissen. Een vriend van lange datum, J.L. Contacteerde me vandaag en vroeg me waarom ik geen boek schrijf? Ik vrees dat ik te weinig interessante materie heb om over te schrijven. Ik heb in mijn korte leven wel het een en het ander meegemaakt maar of dat nu zo interessant is.... Daar heb ik mijn twijfels bij. Enfin, wat niet is kan nog komen.
We gaan naar de Lauden, maar onze normale weg via de gaanderij is sinds deze middag versperd, want er zij opfrissingswerken bezig in de abdij. Dan maar over het mooie binnenplein met de stille vijver waar een petieterig fonteintje zorgt voor vers water voor de Koi- en goudvissen. Zouden ze zwemmen in water van de bron? Ik wens het hen toe. Er zitten een paar serieuze kanjers in de vijver.
Voor het avondmaal maak ik kennis met de andere deelnemers van de Reikiretraite.
Koude schotel deze avond met geraspte worteltjes en vinaigrette. Brood en kaas van Orval. De grote constante in het voeden van de innerlijke mens. Simpel, maar lekker.
Geen tijd om naar huis te bellen want direct na de maaltijd komen we als groep samen om een openingscirkel te vormen en elkaar beter te leren kennen. Leuk moment en er wordt open en vrij gesproken en gedeeld. Daarna mogen de cursisten de zaal verlaten. Cursisten volgen hier hun eerste graad. Voor ons is dit al achter de rug en we staren met Reiki uitwisseling. Het is zalig. Er is geen ander woord voor. Ik sluit hier af met de gedachte : Wees goed en lief voor elkaar, dan vormen alle dagen die komen een prachtig jaar
Elke dag mooi om te lezen Alain,respect!
BeantwoordenVerwijderen