Orval 2018 Woensdag 15/11

Normaal gezien zou ik deze morgen worden gewekt met Less than a pearl van Enya, maar daar ik nauwelijks een oog heb dicht gedaan is een wekker niet nodig. Het is 4.431 als de iPad het lied opzet maar ik duw af en draai me opnieuw. Ik besluit de ochtenddienst niet mee te volgen in de hoop toch nog wat te kunnen slapen. Het is ijdele hoop en ik blijf wakker liggen. Het ergste is dat ik niet weet waarom ik wakker lig.

Ik blijf in mijn sponde liggen tot 7.00 uur. En nu krijgt Enya me wel op de voeten. Een snelle verfrissingsbeurt in de badkamer en ik ben klaar om naar de Lauden te gaan. Duidelijk nog niet helemaal bij mijn zinnen neem ik het boekje voor de Vespers. It is going to be one of those days! Gelukkig zie ik het tijdig en neem het juiste boekje met psalmen. De broeder die aan Parkinson lijdt wordt netjes op zijn plaats gerold, zo te zien ook een mindere dag voor hem en lukt het stappen niet zo goed. De broeder die voorgaat in de gebeden vergist zich ook van boek en gaat terug naar zijn leesstoel om het juiste boek.
Na een stevig ontbijt, 4 sneden abdijbrood, plakje Orvalkaas en een potje abrikozenkonfituur die ik wegspoel met twee bowls koffie ben ik uiteindelijk klaar voor de dag. Eerst naar de kamer voor de grote schoonmaak, lees douche....




Om negen uur worden we in de zaal Sainte Claire verwacht voor de openingscirkel. Onderweg naar de zaal wordt ik door een retraitante aangesproken die me met een zachte stem zegt: "mijnheer, u heeft een heel mooie glimlach." Ik neem het in, groet haar en loop verder,  mijn glimlach wordt ietsje breder.
Er is iemand jarig dus zingen we voor de start van het nieuwe levensjaar van C.
We doen een rondje met de Spreeksteen. Wie de Spreeksteen vast heeft is aan het woord. Er wordt terug open en vrij gedeeld. Er zijn er nog de deze morgen 'gebrost' hebben voor de eerste dienst. Maar dat is niet erg, er moet hier niets.  
Bij mijn beurt deel ik mijn ervaring mee,  plots komt bij mij het besef. Ik heb de dame in kwestie niet eens bedankt, lomperik die ik ben. Ik kan mijn eigen wel een sjot geven. Ik ben even kwaad op mezelf en neem me voor haar deze middag aan te spreken in de vurige hoop dat ze hier nog is.

Er is terug Reiki uitwisseling en deze morgen geniet ik van de energie die R. me geeft. Ik sta totaal verward op van de tafel, ik ben compleet uit balans, weg comfort zone. Ik trek me terug in mijn cel en probeer alles een plaats te geven. Ik denk er aan om de middagdienst over te slaan om weer bij zinnen te komen. De vermoeidheid van de slapeloze nachten heeft mijn weerstand en veerkracht een duw gegeven waardoor ik minder stevig geaard sta. Mijn handen brengen mij rust en algauw gaat de schaal lichtjes terug de goede kant op en kan ik alsnog meezingen in de middagdienst.

Alweer Katholieke groene soep. Ik weet niet door wat het komt, maar plots moet ik onbedaarlijk lachen. Ik lach binnensmonds, maar weet met mijn pret geen blijf, de dame naast me doet lichtjes mee, wat mijn lachbui versterkt. Ik blijf maar lachen en weet niet op te houden. Telkens ik er bijna door ben flitst er een of ander leuk beeld door mijn hoofd en start ik opnieuw. Ik merk aan de overkant van de refter dat er nog mensen glimlachen. Ik kom er niet toe om van mijn soep te eten (ze was toch niet lekker). Ik schuif mijn vol bord soep door naar Peter die inzamelpunt is voor vuile borden en lepels.
Vegetarische groentenlasagne, salade en dressing. Er zit niet veel smaak un, maar het vult de maag. Als dessert is er vanillepudding, op de ouderwetse manier. Lekker

Bij het afruimen zie ik de dame van deze morgen. Ik loop naar haar toe met mijn mooiste glimlach en vraag haar me te willen excuseren dat ik gewoon ben doorgelopen. Ze zegt me:"ik wist dat je zou terugkomen, en ook al ken ik je niet, ik heb voor jou gebeden."  Ze kijkt me stralend aan en we geven elkaar een warme knuffel. We blijven even praten. Ze is een Libanese zuster van de de orde van de Kleine zusters van Nazareth. Ze is zuster Anita. Ingetreden in Libanon en nu al drie jaar in België.  Ze vindt het heerlijk dat Peter en ik zoveel lachen. Mensen lachen te weinig dezer dagen. Iedereen heeft een kruis dat hij moet dragen of verslepen. Het is makkelijker om een kruis te dragen dan te verslepen.  Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Het is fascinant hoe je in contact komt met onbekenden hier. 
Peter heeft me deze namiddag nodig voor een project waar hij aan werkt, dus help ik gewillig mee. Het is leuk en we lachen weer wat af. 
Tijd voor de zelfbehandeling. Reiki brengt een warme gloed over mij, en bij de laatste posities val eindelijk in slaap. Halleluja. 
Rond vijf uur heb ik pietekootje aan de lijn. Zijn stem horen doet me goed. 

Veel volk in de dienst van de vespers. Vandaag gaat broeder Yves voor in de mis. Het is een van mijn favoriete broeders. Hij heeft ook een sterk innerlijk kind. Hij staat af en toe in voor middag en/of avondmaal. Altijd met een guitige smile en blik. Er kan ook altijd een grapje bij. Ze nemen zichzelf hier ook niet zo serieus. De broeders hebben hier een beurtrol als voorganger voor de mis. Deze week is het broeder Yves, maar door en verkoudheid werd zijn plaats maandag en dinsdag ingenomen door vader abt. 

Broeder Bernard-Jozef vangt het gebed aan voor het avondmaal. Aardappelsalade met sperziebonen en geraspte wortelen en om het geheel wat kleur te geven, rode biet. Met wat dressing er bij is het best lekker. Bij het afruimen worden Peter en vastgenomen door broeder Yves die ons op een speelse wijze begint te commanderen. Na het klaarzetten van het ontbijtbuffet is er tijd voor een praatje met broeder Yves. Hij Is 82 jaar. Je zou het hem niet nageven. In een vorig leven was hij Kinesitherapeut. 
Hij geeft ons de wijze raad zorgzaam te zijn voor ons lichaam en 's avonds niet meer te eten dan wat we die avond nog verbranden kunnen. In je lichaam moeten de juiste wegwijzers zitten die de goede voedingsstoffen naar de juiste plekken brengen, en de rest naar ergens anders waar het niet opgeslagen wordt. 

Tijd voor de sluitcirkel van de  Reikigroep. Er is taart voor de jarige. De dag kent een mooi einde en ik hoop dat de nacht me rust zal brengen. 












Reacties