Het water valt met bakken uit de hemel, de ganse nacht is het zo doorgegaan, heb ik van horen zeggen want ik sliep de slaap der onschuldigen. Met licht gebalde vuistjes, als een roze baby... euh, dat roze is deels gebleven hoor. Ik had mijn wekker niet gezet om naar de vroegdienst te gaan, het nachtoffice. Geen zin om vroeg op te staan, ik doe het anders ook al niet graag....
Peter heeft een minder rustige nacht gehad hoor ik. Om de een of andere reden was hij al vroeg op en is hij gaan ontbijten om daarna even de auto te checken. Goed dat hij het deed, want hij kreeg de wagen maar met moeite op gang. Probleem met de batterij zo blijkt. Even gekeken waar hij er een kon vinden en er naar toe gereden in de vroege ochtend. Het type dat hij nodig had was niet op voorraad, maar zou tegen 11.30 uur beschikbaar zijn.
Het blijft hevig regenen, en de regenpijp van de gaanderij ter hoogte van mijn kamer zit verstopt. Een heuse stroom water komt langs alle kanten uit de dakgoot en klettert tegen het gras, dat reeds meer dan verzopen is.
De ochtend gaat in stilte voorbij en ik ga op mijn eentje naar de eucharistie viering om 11.30 uur. In de cirkel van de broeders zitten twee nieuwe gezichten, 2 broeders uit Ninguno (Kinshasa). Als de dienst begint zie ik dat er nog een ander pastoor de mis zal leiden, en niet een van de minste. De bisschop van Ninguno die op doorreis is celebreert de mis. Het is een andere stijl, een andere aanpak en de man spreekt tergend traag, alle woorden zijn gewikt en gewogen. Hij weet wel te bezielen. Broeder Yves is misdienaar van dienst, daar broeder Yves en broeder Gabriël pas deze avond laat terugkeren van hun cursus... In feite is de cursus niet zo laat gedaan, maar ze gaan eerst samen een frietje gaan stekken aan een frituur. Sloebers in habijt... (ze gaan in burger). Broeder Kurt vertelde dat ze in habijt naar buiten gaan, met daaronder hun burgerkleren....ook broeders durven wel eens te foefelen.
Deze middag is het heel erg druk aan tafel. Meer dan 50 man nuttigen het middagmaal dat bestaat uit een wortel-pompoensoep, een stuk baars in rode wijnsaus met groentjes en aardappelen die een abnormale kleur en smaak hebben. Vis en saus ok... patatjes...minder ok. Als dessert een puddinkje met karamel, slagroom en pistachenootjes.
Daar Peter een woelige nacht had en wat slaap kan gebruiken wisselen we vandaag niet uit. Ik vlei me neer op bed en begin aan mijn zelfbehandeling. (voor de vuile gedachten meteen uit te roeien... 't gaat over een zelfbehandeling van Reiki). Dagelijks een uurtje zelfbehandeling zorgt ervoor dat ik in balans blijf.
Na de Reiki beslis ik nog wat te mediteren. Ik ben daar deze week mee begonnen. Van Serge kreeg ik een app die daarbij helpt. In het begin is het wat wennen natuurlijk, zoals alles dat nieuw is moet wennen. De begeleidende stem is aangenaam om te horen. De app noemt Meditation Moments, en is in het Nederlands.
Geen eucharistie om 17.30 daar deze vanmorgen reeds werd gecelebreerd. Er zijn wel de Vespers, maar dan een korte versie.
Als avondmaal couscoussalade met worteltjes, paprika's in alle kleuren. Lekker vegetarisch, alleen mist het weer wat kruiding. Natuurlijk is er brood en Orvalkaas.
Om 20 uur starten normaal de completen. Iedereen is op tijd in de basiliek, iedereen behalve de broeders die op zich laten wachten. Na het avondmaal had broeder Bernard-Jozef gezegd dat er een congres bezig was waar hij nog naar toe moest. Dat zal wellicht de reden zijn van het late verschijnen van de broeders die één voor één op hun gemak komen binnengewandeld. Slechts 2 broeders hebben hier een stevige pas als ze gaan, dat is broeder Xavier, broeder Kurt en vader Abt Lode. Bij al de andere broeders zitten serieuze remblokken aan hun benen. Vooral de voormalig Abt, broeder Eric schrijdt op een slakkengangetje. Broeder Gaetano laat zich vanaf nu rijden in een rolstoel. Tot vorig jaar zagen we de kleine Italiaanse broeder nog stappen, maar de ziekte van Parkinson wint terrein. Het is mooi te zien hoe ze hem verzorgen.
Zo, dit was het laatste blogje vanuit Orval voor dit jaar. De week is heel snel voorbijgegaan, veel te snel naar mijn mening, en als ik naar Peter kijk weet ik dat hij hetzelfde denkt. Onze kamers voor volgend jaar liggen ook al terug vast.
Er rest mij nog maar één ding te doen, mijn allerliefste pietekootje uit het diepst van mijn hart te bedanken omdat ik hier een week vrij en zorgeloos naar toe kan komen om te herbronnen. Het is hartverwarmend te weten dat je geliefde je kan loslaten om aan jezelf te werken en zo onrechtstreeks aan de relatie. Pietekootje, ik hou van je met gans mijn hart. Anytime, anywhere.
Peter heeft een minder rustige nacht gehad hoor ik. Om de een of andere reden was hij al vroeg op en is hij gaan ontbijten om daarna even de auto te checken. Goed dat hij het deed, want hij kreeg de wagen maar met moeite op gang. Probleem met de batterij zo blijkt. Even gekeken waar hij er een kon vinden en er naar toe gereden in de vroege ochtend. Het type dat hij nodig had was niet op voorraad, maar zou tegen 11.30 uur beschikbaar zijn. Het blijft hevig regenen, en de regenpijp van de gaanderij ter hoogte van mijn kamer zit verstopt. Een heuse stroom water komt langs alle kanten uit de dakgoot en klettert tegen het gras, dat reeds meer dan verzopen is.
De ochtend gaat in stilte voorbij en ik ga op mijn eentje naar de eucharistie viering om 11.30 uur. In de cirkel van de broeders zitten twee nieuwe gezichten, 2 broeders uit Ninguno (Kinshasa). Als de dienst begint zie ik dat er nog een ander pastoor de mis zal leiden, en niet een van de minste. De bisschop van Ninguno die op doorreis is celebreert de mis. Het is een andere stijl, een andere aanpak en de man spreekt tergend traag, alle woorden zijn gewikt en gewogen. Hij weet wel te bezielen. Broeder Yves is misdienaar van dienst, daar broeder Yves en broeder Gabriël pas deze avond laat terugkeren van hun cursus... In feite is de cursus niet zo laat gedaan, maar ze gaan eerst samen een frietje gaan stekken aan een frituur. Sloebers in habijt... (ze gaan in burger). Broeder Kurt vertelde dat ze in habijt naar buiten gaan, met daaronder hun burgerkleren....ook broeders durven wel eens te foefelen.
Deze middag is het heel erg druk aan tafel. Meer dan 50 man nuttigen het middagmaal dat bestaat uit een wortel-pompoensoep, een stuk baars in rode wijnsaus met groentjes en aardappelen die een abnormale kleur en smaak hebben. Vis en saus ok... patatjes...minder ok. Als dessert een puddinkje met karamel, slagroom en pistachenootjes.
Daar Peter een woelige nacht had en wat slaap kan gebruiken wisselen we vandaag niet uit. Ik vlei me neer op bed en begin aan mijn zelfbehandeling. (voor de vuile gedachten meteen uit te roeien... 't gaat over een zelfbehandeling van Reiki). Dagelijks een uurtje zelfbehandeling zorgt ervoor dat ik in balans blijf.
Na de Reiki beslis ik nog wat te mediteren. Ik ben daar deze week mee begonnen. Van Serge kreeg ik een app die daarbij helpt. In het begin is het wat wennen natuurlijk, zoals alles dat nieuw is moet wennen. De begeleidende stem is aangenaam om te horen. De app noemt Meditation Moments, en is in het Nederlands.
Geen eucharistie om 17.30 daar deze vanmorgen reeds werd gecelebreerd. Er zijn wel de Vespers, maar dan een korte versie.
Als avondmaal couscoussalade met worteltjes, paprika's in alle kleuren. Lekker vegetarisch, alleen mist het weer wat kruiding. Natuurlijk is er brood en Orvalkaas.Om 20 uur starten normaal de completen. Iedereen is op tijd in de basiliek, iedereen behalve de broeders die op zich laten wachten. Na het avondmaal had broeder Bernard-Jozef gezegd dat er een congres bezig was waar hij nog naar toe moest. Dat zal wellicht de reden zijn van het late verschijnen van de broeders die één voor één op hun gemak komen binnengewandeld. Slechts 2 broeders hebben hier een stevige pas als ze gaan, dat is broeder Xavier, broeder Kurt en vader Abt Lode. Bij al de andere broeders zitten serieuze remblokken aan hun benen. Vooral de voormalig Abt, broeder Eric schrijdt op een slakkengangetje. Broeder Gaetano laat zich vanaf nu rijden in een rolstoel. Tot vorig jaar zagen we de kleine Italiaanse broeder nog stappen, maar de ziekte van Parkinson wint terrein. Het is mooi te zien hoe ze hem verzorgen.
Zo, dit was het laatste blogje vanuit Orval voor dit jaar. De week is heel snel voorbijgegaan, veel te snel naar mijn mening, en als ik naar Peter kijk weet ik dat hij hetzelfde denkt. Onze kamers voor volgend jaar liggen ook al terug vast.
Er rest mij nog maar één ding te doen, mijn allerliefste pietekootje uit het diepst van mijn hart te bedanken omdat ik hier een week vrij en zorgeloos naar toe kan komen om te herbronnen. Het is hartverwarmend te weten dat je geliefde je kan loslaten om aan jezelf te werken en zo onrechtstreeks aan de relatie. Pietekootje, ik hou van je met gans mijn hart. Anytime, anywhere.
Reacties
Een reactie posten