Orval 4 November 2018

We zijn er weer.  De week van stilte, introspectie en zelfreflectie in dit zalige oord, de abdij van Orval.  Het voelt als thuiskomen als je na de draai in de weg de abdij in al haar glorie ziet opdoemen.

Deze morgen is Peter me komen ophalen. Ik word in stijl opgehaald, Jaguar voor de deur en Peter die me helpt bij het inladen van alle materiaal die voor een weekje mee moet naar Orval.

Vorig jaar zijn we toen we naar hier reden aan het werk gegaan met een improvisatie video.  Peter zou Peter niet zijn mocht hij dit jaar niets aan het toeval overlaten en vertelt me als we Brugge verlaten wat hij in petto heeft.  Ik begin onbedaarlijk te lachen, de tranen rollen over mijn wangen en ik zit te schuddebuiken totdat we in Beernem zijn.  Pas als ik uitgelachen ben, toont hij me het attribuut die hij aankocht om ons video'tje op te leuken.  Terug een lachsalvo... dat belooft.  De bedoeling is dat we al rijdend een opname maken, maar het is algauw duidelijk dat dit onbegonnen werk is. 

Te moeilijk en te gevaarlijk...(noot voor de lezer : Peter had steeds de handen aan het stuur)

We beslissen om ergens op een parking te stoppen en er de tijd voor te nemen om het goed te doen.  Na 4 takes staat het filmpje erop, en zwier ik het op Facebook.  De reacties blijven niet uit en het doet ons plezier dat we op een frisse zondagmorgen bij een paar mensen een glimlach op het gezicht kunnen toveren.  Daar was het ons om te doen... de vele likes en comments zijn natuurlijk ook hartverwarmend. 

We komen net voor de middag aan.  S & J zijn net voor ons aangekomen en zullen een paar dagen met ons de tocht van de stilte maken.  Voor J is het de eerste keer dat hij binnen de muren van deze abdij is en is het dus wat zoeken.  We tonen met plezier de weg naar de eetzaal.  Veel volk in de abdij, normaal het is de laatste dag van de vakantie.  Wellicht zal er een groot deel van de retraitanten vandaag vertrekken.

Wat een blij weerzien met broeder Yves.  Hij is de "dartele pater", hij heeft een eigen manier van lopen, net of er altijd muziek in zijn hoofd zit en om zijn mond is er steeds een glimlach.  Na het middaggebed nemen we plaats aan tafel.  Neutrale soep, wit en weinig smaak.... als hoofdgerecht gegrilde ham, smeuïge puree en groentemix. Als dessert profiterolles au chocolat.  En natuurlijk Orval Green, de lichte variant van de Orval brouwerij voor het dagelijks gebruik in de abdij.  We helpen deze middag niet mee met de afwas want we kregen nog niet de kans om ons te installeren en gaan na de lunch bij broeder Bernard-Jozef om onze sleutel.  Halleluja, ik heb dezelfde kamer als vorig jaar. Kamer 98, Sint Maximiliaan Kolbe. Peter ligt een kamer verder.  S & J slapen op de verdieping. Vanuit mijn kamer heb ik uitzicht op de tuin, het hoofdgebouw, de kerk, de ruines en het kapelletje op de heuvel. 

Na het installeren van de kamer, bed opgemaakt, valies geledigd, Reikitafel opgezet, surf ik wat op het net.  Een vriendin vroeg me om twee glazen mee te brengen van Orval.  Ik ga naar het winkeltje, het is er hels druk.  De abdij draait big business hier.  Constant gaan er kaas, bier, glazen, boeken, kruisje, sleutelhangers en nog veel meer over de toonbank.  Broeder Bernard-Jozef is bezig met de rekken aan te vullen met boeken.  

Alhoewel ik mijn koffiezet mee heb, loop ik even tot aan de ontvangstzaal waar er tussen 15 en 17 uur koffie klaar staat met een koekje.  Het is er klaarblijkelijk druk geweest, want van biscuitjes is geen sprake meer.  Een kopje dampende koffie en we kunnen er weer tegenaan.  Bij terugkeer op de kamer start ik een lichte muziek en start mijn zelfbehandeling.  Net op tijd klaar voor de dienst van 17.30 uur.  Zoveel monniken zag ik nog nooit in de abdij.  Alle stoelen vooraan zijn bezet.  Er is nochtans maar één nieuwe broeder ingetreden dit jaar.  Iemand uit Vlaanderen.  Wellicht zijn alle andere broeders hier op vakantie/retraite.

Het avondmaal bestaat vandaag uit een spietje quiche, flinterdun en vegetarisch, want enkel met platte schijfjes tomaten en Italiaanse kruiden, bijgestaan door een komkommersalade met dressing.  Gelukkig is er wat brood en kaas.  Zoals gezegd, van de meer dan 40 retraitanten schieten we deze avond nog maar met 12 over.  Zalig de rust.... en de afwas is ook snel gedaan.  We maken kennis met een dame uit Antwerpen....

Straks nog naar de avonddienst.  Ik kan haast niet wachten.  Het is de mooiste dienst van de dag.  Kippenvel moment als de broeders in het pikdonker, met enkel het brandglas verlicht het Salve Regina zingen.  Je kan dit beluisteren door op volgende link te klikken :   Salve Regina