Woensdag 6 november
Vooraleer ik van start ga met mijn blog wil ik hier toch even iets verduidelijken. Sommigen van de lezers denken dat we hier enkel en alleen zijn om fun te maken en dat we deze week van afzondering in de abdij niet au serieux nemen. Niets is minder waar. We leven mee met het ritme van de abdij in de mate van het mogelijke. Voor mijn part probeer ik naar het nachtoffice te gaan om 5 uur 's morgens. Degenen die me kennen weten maar al te goed dat ik geen ochtendmens ben en dat dit voor mij een opgave is. De ene dag lukt dit, de andere niet en ik heb daar geen schuldgevoel over. We nemen deel aan alle diensten, en wat nog meer is, we zingen alle gebeden mee, ook al zijn ze in het Frans. We zijn ingetogen als het moet en brengen ook momenten alleen door en in stilte. Maar, het mag gezegd zijn, we hebben ook plezier. Het is niet omdat je in een abdij bent dat je niet jezelf mag zijn. Een goeie portie opgewektheid en humor is voor mij van levensbelang. Zoals ik al zo vaak gezegd heb, een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Het leven is te kort om als een zuurpruim rond te lopen. Het leven is een feest en ik wil proberen om het zoveel mogelijk te vieren. Jullie zijn allemaal welkom om een weekje mee te komen logeren in de sereniteit van deze prachtige abdij.
Dit gezegd zijnde werd ik deze morgen heel vroeg uit een heel diepe slaap gehaald door een aria van Nabucco door Fillipa Giordano ( beluister hier Va'Pensiero ). Daar we toegestemd hebben om te helpen met het verhuizen van de stoelen en de banken naar de zijbeuken voor het reinigen van het tapijt loopt het schema van vandaag wat anders. Ik ga naar het nachtoffice en zie dat Peter en Serge nog zalig genieten van de nachtrust. Het is ze meer dan gegund. We hebben eigenlijk afgesproken om het ontbijt om 6.45 te nemen zodat we na de Lauden direct kunnen helpen met de verhuis en zo niet te veel tijd verspillen van het ontbijt.
Zoals gewoonlijk is het kalm bij de Metten, en ik heb de indruk dat de gezangen en de gebeden tergend traag gaan en ongelofelijk lang duren. Maar het kan ook aan mij liggen natuurlijk, want de broeders zijn hun eigen zelf. Deze morgen ontbreekt broeder Kurt bij de Metten... het is woensdag en zijn uitslaapdag. Eén dag per week mogen de broeders de metten overslaan zodat ze wat kunnen uitslapen....uitslapen is veel gezegd, want om 7.30 moeten ze in de Lauden zijn.
Terug op de kamer besluit ik van niet terug in bed te kruipen, het loont de moeite niet en ben in feite toch al goed wakker van mijn tochtje naar de basiliek. Ik sla de krant open en verveel me met het nieuws dat we in ons land nog steeds geen vooruitgang maken met het vormen van een regering.
Peter, Serge en ik komen als eerste aan in een maagdelijke ontbijtzaal.... rust, stilte, onbezoedeld, blanke tafels en een koffiemachine die rustig staat te ronken, wachtend op een duw op de knop om haar felbegeerd sap te laten stromen. De rust is echter van korte duur, want de zusters Benedictinen die hier in congres zijn stromen zachtjes binnen. Op hun gezicht de softe glimlach, blij dat ze er weer een dagje bij zijn.
Na de Lauden moeten we even wachten vooraleer we het startsein krijgen voor de stoelendans. De broeders hebben eerst nog Kapittel, de dagelijkse briefing als het ware. Een kwartiertje later komen ze met een vijftal uit het slotklooster en beginnen direct met de verhuis. Er zijn nog wat andere retraitanten komen opdagen en voor we het goed en wel beseffen is de kerk volledig leeg. We worden vriendelijke bedankt door vader abt met de boodschap dat we morgen op het zelfde uur verwacht worden om alles terug te zetten.
Peter zit zonder flosdraad en heeft trek in chips, Serge heeft geen melkcupjes meer voor in zijn koffie en Peter heeft zowat al mijn zure beertjes opgegeten. Boodschappen doen we in de plaatselijke Colruyt in Florenville. De winkel staat daar van het begin tot het eind volledig gefaced... niet normaal.
Op de terugweg luisteren we naar wat leuke muziek : beluister hier leuke muziek
We hebben nog net de tijd om Serge onder te dompelen in een Reikibadje, voor mezelf een korte zelfbehandling (Reiki, niets anders) en het is alweer tijd voor de middagdienst die doorgaat in de winterkapel. Heel erg cosy en de gezangen klinken nog mooier.
De soep bestaat vermoedelijk uit bloemkool en rapen. Flets, lauw en niet echt lekker. Als hoofdgerecht osso bucco met rijst en hou u vast, als groenten : rode kool met wortelen en courgetten. Een mens vraagt zich af waar ze het uithalen. Als dessert liggen er kiwi's of een peer. Bij mij kiwi's die ik snel verwissel met de peer van Peter... ik lust geen fruit dat trekt op een paar k...ten, maar er geen zijn.
Deze namiddag afgesproken met wat mensen de Reikigroep om een koffie te gaan drinken in de brasserie buiten de abdij. Het werd gezellig met een stukje kriekentaart.
De klok luidt voor de vespers en we reppen ons naar de winterkapel. Aan de deur staat broeder Kurt als onthaalbroeder. Hij steekt zijn hand uit en vraagt om een fooi. Ik zeg dat ik enkel in natura betaal en hij begint te lachen. Leuk toch zo'n broeder.
Als avondmaal is er aardappelsalade met witte kool (alweer) , courgette (alweer) en wortel (alweer), maar eerlijk is eerlijk, het is wel lekker.
In de winterkapel klinkt het Salve Regina nog mooier dan anders en ik word emotioneel....
Op de kamer blikken we nog een filmpje in en sluiten de dag af met een frisse Orval. De Orvallekes laten we koelen buiten op de vensterbank. We kregen al verschillende opmerkingen daarover van de broeders. Vanavond heb ik drie flesjes water buiten gezet.... :-)
Vooraleer ik van start ga met mijn blog wil ik hier toch even iets verduidelijken. Sommigen van de lezers denken dat we hier enkel en alleen zijn om fun te maken en dat we deze week van afzondering in de abdij niet au serieux nemen. Niets is minder waar. We leven mee met het ritme van de abdij in de mate van het mogelijke. Voor mijn part probeer ik naar het nachtoffice te gaan om 5 uur 's morgens. Degenen die me kennen weten maar al te goed dat ik geen ochtendmens ben en dat dit voor mij een opgave is. De ene dag lukt dit, de andere niet en ik heb daar geen schuldgevoel over. We nemen deel aan alle diensten, en wat nog meer is, we zingen alle gebeden mee, ook al zijn ze in het Frans. We zijn ingetogen als het moet en brengen ook momenten alleen door en in stilte. Maar, het mag gezegd zijn, we hebben ook plezier. Het is niet omdat je in een abdij bent dat je niet jezelf mag zijn. Een goeie portie opgewektheid en humor is voor mij van levensbelang. Zoals ik al zo vaak gezegd heb, een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Het leven is te kort om als een zuurpruim rond te lopen. Het leven is een feest en ik wil proberen om het zoveel mogelijk te vieren. Jullie zijn allemaal welkom om een weekje mee te komen logeren in de sereniteit van deze prachtige abdij.
Dit gezegd zijnde werd ik deze morgen heel vroeg uit een heel diepe slaap gehaald door een aria van Nabucco door Fillipa Giordano ( beluister hier Va'Pensiero ). Daar we toegestemd hebben om te helpen met het verhuizen van de stoelen en de banken naar de zijbeuken voor het reinigen van het tapijt loopt het schema van vandaag wat anders. Ik ga naar het nachtoffice en zie dat Peter en Serge nog zalig genieten van de nachtrust. Het is ze meer dan gegund. We hebben eigenlijk afgesproken om het ontbijt om 6.45 te nemen zodat we na de Lauden direct kunnen helpen met de verhuis en zo niet te veel tijd verspillen van het ontbijt.
Zoals gewoonlijk is het kalm bij de Metten, en ik heb de indruk dat de gezangen en de gebeden tergend traag gaan en ongelofelijk lang duren. Maar het kan ook aan mij liggen natuurlijk, want de broeders zijn hun eigen zelf. Deze morgen ontbreekt broeder Kurt bij de Metten... het is woensdag en zijn uitslaapdag. Eén dag per week mogen de broeders de metten overslaan zodat ze wat kunnen uitslapen....uitslapen is veel gezegd, want om 7.30 moeten ze in de Lauden zijn.
Terug op de kamer besluit ik van niet terug in bed te kruipen, het loont de moeite niet en ben in feite toch al goed wakker van mijn tochtje naar de basiliek. Ik sla de krant open en verveel me met het nieuws dat we in ons land nog steeds geen vooruitgang maken met het vormen van een regering.
Peter, Serge en ik komen als eerste aan in een maagdelijke ontbijtzaal.... rust, stilte, onbezoedeld, blanke tafels en een koffiemachine die rustig staat te ronken, wachtend op een duw op de knop om haar felbegeerd sap te laten stromen. De rust is echter van korte duur, want de zusters Benedictinen die hier in congres zijn stromen zachtjes binnen. Op hun gezicht de softe glimlach, blij dat ze er weer een dagje bij zijn.
Na de Lauden moeten we even wachten vooraleer we het startsein krijgen voor de stoelendans. De broeders hebben eerst nog Kapittel, de dagelijkse briefing als het ware. Een kwartiertje later komen ze met een vijftal uit het slotklooster en beginnen direct met de verhuis. Er zijn nog wat andere retraitanten komen opdagen en voor we het goed en wel beseffen is de kerk volledig leeg. We worden vriendelijke bedankt door vader abt met de boodschap dat we morgen op het zelfde uur verwacht worden om alles terug te zetten.
Peter zit zonder flosdraad en heeft trek in chips, Serge heeft geen melkcupjes meer voor in zijn koffie en Peter heeft zowat al mijn zure beertjes opgegeten. Boodschappen doen we in de plaatselijke Colruyt in Florenville. De winkel staat daar van het begin tot het eind volledig gefaced... niet normaal.
Op de terugweg luisteren we naar wat leuke muziek : beluister hier leuke muziek
We hebben nog net de tijd om Serge onder te dompelen in een Reikibadje, voor mezelf een korte zelfbehandling (Reiki, niets anders) en het is alweer tijd voor de middagdienst die doorgaat in de winterkapel. Heel erg cosy en de gezangen klinken nog mooier.
De soep bestaat vermoedelijk uit bloemkool en rapen. Flets, lauw en niet echt lekker. Als hoofdgerecht osso bucco met rijst en hou u vast, als groenten : rode kool met wortelen en courgetten. Een mens vraagt zich af waar ze het uithalen. Als dessert liggen er kiwi's of een peer. Bij mij kiwi's die ik snel verwissel met de peer van Peter... ik lust geen fruit dat trekt op een paar k...ten, maar er geen zijn.
Deze namiddag afgesproken met wat mensen de Reikigroep om een koffie te gaan drinken in de brasserie buiten de abdij. Het werd gezellig met een stukje kriekentaart.
De klok luidt voor de vespers en we reppen ons naar de winterkapel. Aan de deur staat broeder Kurt als onthaalbroeder. Hij steekt zijn hand uit en vraagt om een fooi. Ik zeg dat ik enkel in natura betaal en hij begint te lachen. Leuk toch zo'n broeder.
Als avondmaal is er aardappelsalade met witte kool (alweer) , courgette (alweer) en wortel (alweer), maar eerlijk is eerlijk, het is wel lekker.
In de winterkapel klinkt het Salve Regina nog mooier dan anders en ik word emotioneel....
Op de kamer blikken we nog een filmpje in en sluiten de dag af met een frisse Orval. De Orvallekes laten we koelen buiten op de vensterbank. We kregen al verschillende opmerkingen daarover van de broeders. Vanavond heb ik drie flesjes water buiten gezet.... :-)
Beste Alain, tof dat je terug in Orval bent en terug je belevingen in jou blog deelt. Ik ben er zelf nog niet geweest in Orval... allez ja nog niet blijven overnachten, k ben er wel reeds een paar keer naar de mis geweest op t einde van de dag. Yves gaat er einde deze maand een paar dagen naartoe en geniet dan enorm van de rust. Wil je in ieder geval enorm veel warme lieve groeten doen aan Kurt. Ik heb veel bewondering voor de keuze die hij maakte om in te treden.
BeantwoordenVerwijderenHoi Wim,
BeantwoordenVerwijderenwe hebben deze namiddag net een afspraak gehad met Kurt. Het werd terug een heel leuke en intense babbel. Kurt vroeg me of ik jullie kende...en hij vertelde dat Yves op het eind van de maand komt. Alvast heel veel groeten terug.
Liefs
Alain