Orval Retraite 2019

Orval 3 november 2019

Bijna een jaar opnieuw naar uitgekeken... en dan is daar eindelijk het moment dat je op zaterdag je valies mag pakken, zorgen dat het Reiki materiaal mee is en natuurlijk het nespresso toestel.  Een lief afscheid van de geliefden, mijn pietekootje Martin en ons dochterbullie Mathilde.  We zijn maar met twee in de auto, en toch  zit de koffer al meer dan halfvol met mijn spullen alleen.  Ik stuur een berichtje naar Peter dat hij zich mag klaarmaken.  Dit jaar is het mijn beurt om te rijden, maar rijden naar een bestemming waar je als het ware thuiskomt is zeker geen opgave.

Peter staat me op te wachten, ik heb nauwelijks op de bel geduwd of de deur gaat reeds open.  Net als ik is hij blij terug de tocht te mogen maken naar een week van stilte en ingetogenheid.  Stil als het moet, leuk als het kan.  Het leven in de abdij draait niet alleen om bidden en zingen.  Er valt zoveel meer te beleven als je rondom kijkt.

De weg naar hier verloopt probleemloos.  Hier en daar een spatje regen, maar wel vlot verkeer. Op de parking net over Brussel waar we doorgaans stoppen als we op weg naar hier zijn, blikken we terug een filmpje in.  Ons innerlijke kind is klaarblijkelijk alweer goed wakker en op de tonen van Benny Hill's thema maken we een korte opname.  We hebben geen andere bedoeling dan een lach op het gezicht van iedereen te toveren die het bekijkt.  Als we een kwartiertje later na het posten van het filmpje op Fb kijken naar de commentaar zien we dat we in onze opzet geslaagd zijn.  Joepie, dat maakt onze dag nog beter.

We komen ruim op tijd aan in de abdij. 

We kunnen nog niet terecht in het onthaal om de sleutel van de kamer op te halen, want het bureau is pas na de lunch open.  We krijgen bericht dat Serge die hier ook een weekje verblijft met ons ook onderweg is.  

13 uur stipt en broeder Yves nodigt ons uit om aan tafel aan te schuiven.  Zoals gewoonlijk is er op zondagmiddag enorm veel volk, maar wij zijn blij dat ze haast allemaal na de maaltijd vertrekken.  Op het menu een witte, neutrale soep.  Ik vermoed van aardpeer met knolselder, maar ik kan het niet helemaal thuis brengen.  Vergetelheid is des mensen en daardoor heb ik niet aan de abdij laten weten dat ik geen gevogelte eet... wat staat er deze middag op het menu ... eend met Griekse pasta en salade.

Ik laat de eend mooi aan mij voorbijgaan en schep dan maar op van de pasta en de salade.  Een sneetje brood vervolledigt mijn licht verteerbare lunch.  Als dessert is er puddingtaart.  Broeder Yves begroet ons hartelijk en is duidelijk ook blij om ons terug te zien.

De namiddag breng ik in stilte door.  Ik geef mezelf een reikibehandeling maar val nog voor ik aan het eind van de behandeling ben in slaap.  Zalig die momenten van zoet wegsoezen in een onschuldige slaap.  Net op tijd schiet ik wakker voor de vespers.  We nemen gewoontegetrouw vooraan plaats, op de eerste rij in de kerk.  Van zodra broeder Kurt binnenkomt komt hij naar ons toe gewandeld en begroet hij ons heel hartelijk met een kus en een omhelzing.  Mijn hart maakt een vreugdesprongetje bij zoveel intense warmte.  We kunnen natuurlijk niet staan praten, en Kurt neemt zijn plaats in de cirkel van de broedergemeenschap.  Eens je door hebt hoe mensen functioneren is het leuk om te kijken naar hun persoonlijkheid.  Bij Kurt kan er al eens een grapje af, en woordenloos maar vol steelse gebaren worden grapjes uitgewisseld.  

Het is alweer tijd om aan te schuiven voor het avondmaal.  Een quinoasalade met paprika en erwtjes.  Flink overgoten met wat olie.  Kwestie van alles gesmeerd te houden.  Er is terug brood en de heerlijke kaas van Orval.  We helpen afruimen maar merken dat er afwassers genoeg zijn.  Nog even tijd om tot rust te komen op de kamer en we kunnen naar de dienst van acht uur.  De mooiste dienst van de dag wat mij betreft.  De broeders zingen er het Salve Regina in het pikkedonker.  Het is echt een kippenvel moment, zelfs na al die jaren.  

Beluister hier Salve Regina

Na de dienst nodig ik Peter en Serge uit om de dag af te sluiten rond een Orval.  Die eerste dag is al voorbij gevlogen, gelukkig zijn we hier nog een ganse week.  Ik mag mijn handjes kussen dat ik een liefhebbende echtgenoot heb die me toelaat een week hier te verblijven. Pietekootje, I love you !