Orval Retraite 2019

Maandag 4 november

Een zalige nachtrust, wat kan een mens zich meer wensen?  Zoete dromen van gebakken broodjes, engelengezang maakten wellicht deel uit van mijn nacht, maar ik heb er geen herinneringen aan.  Ik was niet van plan om deze morgen naar het nachtoffice te gaan om vijf uur, maar de Goddelijke voorzienigheid gaf me om exact 4.30 uur een duwtje met de boodschap dat het tijd was om de dag te beginnen.  Na een kattenwasje richting de basiliek getrokken.  Een kleine congregatie deze morgen, want met 6 broeders en 3 retraitanten was de opkomst magertjes.  Broeder Kurt keek me vol ongeloof aan me daar op dit vroege uur te treffen, maar er kon ondanks het matinale tijdstip toch wel een flinke glimlach vanaf. De dag starten met iemand die je toelacht is zalig.

Terug in mijn cel vlei ik me neer op het bed die me aanlokkelijk aankijkt, maar ik blijk vol energie te zitten en kan de slaap niet meer vatten.  Ik stuur een berichtje naar pietekootje en enige tellen later belt hij me via facetime op. Bulliedochter Mathilde was ziekjes deze nacht en zo te zien is het met Martin niet veel beter gesteld.  Die immer terugkerende rugpijn :(

Na het gesprek sla ik de digitale krant open en zorg dat ik weer mee ben met het nieuws van de wereld. In de abdij ben je ondanks alles toch wat afgesloten van de buitenwereld.  Gelukkig is er een redelijk goede internetverbinding hier, waardoor je toch nog even voeling hebt met wat zich buiten de muren van de abdij afspeelt.  Na de dienst van 7.30 gaan we ontbijten.  Weinig volk, dus best rustig. Hemelse muziek verwelkomt ons in de refter. Er werkt maar één deel van het koffieapparaat, dus is het even aanschuiven. Het karig ontbijtbuffet spreidt zijn waren tentoon.  Boter, kaas, en confituur. En natuurlijk een appel.  Ik heb en stil vermoeden dat de abdij over een boomgaard beschikt, want appels zijn hier altijd te verkrijgen.
We maken ook de dagindeling voor vandaag.  Om 9.30 komt Serge bij mij op de kamer om Reiki te ontvangen van Peter en ik.  Daarna gaat één van ons twee Reiki geven.  Tegen dan is  het middag en mogen we alweer naar de middagdienst.  

Mijn kamer ziet er zo uit.  Daar we vorig jaar onze kamer al vastlegden voor dit jaar, hebben Peter en ik dezelfde kamer.

De badkamer is klein, maar je kan het lekker heet maken in de badkamer.  Het water in de douche is gloeiend heet, en heeft de kracht van een Kärcher, een harde en krachtige straal die je ineens wakker plenst. Het is zelfs zo hevig dat als je de deur niet volledig dicht doet, de badkamer voor de helft onder water staat.  Lesje dat ik vorig jaar al leerde.  

De kamer is klein, maar voorzien van alles wat je nodig hebt.  Een bed, een tafel en een stoel, een kast om je kleren op te bergen.  De matras is van behoorlijke kwaliteit en hard zoals ik het graag heb.  De ramen van mijn cel geven uit op de binnentuin met vijver en ik heb zicht op een deel van de ruïnes van de vroegere abdij.  Ik zie deels de ingang van de basiliek met het majestueuze beeld van Onze Lieve Vrouw.

Om 9.30 komen Peter en Serge naar de kamer voor Reiki.  We installeren Serge op de Reiki tafel en algauw soest hij weg, genietend van de warmte van de energie.  Ik krijg plots een dipje en Peter stelt voor dat ik als eerste op de tafel ga liggen om Reiki te ontvangen.  Ik dommel snel in en heb geen besef meer van uur en tijd.  Zalig de rust die je overvalt hier, het is waarlijk intens genieten.  Om 12 uur is er middagdienst.

Het is voor het eerst dat het niet regent sinds we hier zijn aangekomen.  We profiteren ervan om via de binnentuin naar de basiliek te gaan.  Je hoort niets, behalve het ruisen van de wind, het gekletter van het water van de fontein.  Onze pas is lichter dan de kiezels die het pad vormen.  Bij het binnentreden van de kerk staat er een kastje waar de gebeden van de betreffende dienst liggen.  Peter en Serge slagen erin om het boekje van de vespers mee te nemen ipv dat van de middagdienst.  Broeder Kurt ziet dit van zodra we plaatsnemen en rept zich naar achter om de juiste gebedenboekjes.  Lieve man toch die Kurt.

Op het menu, groentensoep, wellicht prei met wortel, maar het is niet duidelijk te omschrijven, lekker maar jammer genoeg niet echt warm.  Macaroni met ham en kaas vormen het hoofdgerecht.  Het is een beetje spannend deze week.  Voordien hing er in de keuken een tabel met de menu's van de ganse week.  Als dessert liggen er mandarijntjes.  We helpen even mee aan de afwas. Hieronder het bewijs van Serges noeste arbeid :

Een beeld dat ik jullie niet wil onthouden is dat van een non die door de gaanderij wandelt na de middagdienst.  Peter maakte er een boomerang filmpje van.

  Er mag al eens gelachen worden in de abdij. Peter en ik zijn er het levende bewijs van dat het innerlijke kind in ons weer de bovenhand krijgt.  Maar wat is er leuker dan te lachen en mensen aan het lachen te brengen.   

Net voor de middag is Christine met een paar Reiki studenten toegekomen voor een vierdaagse Reiki retraite waar Peter en ik deze keer niet aan deelnemen.  We helpen wel met het klaarzetten van de zaal.

In de namiddag komt Peter langs om op zijn beurt Reiki te ontvangen.  Hij geeft me nog wat tips, per slot van rekening ben ik nog altijd student, en alle hulp is welkom.  Ook hij ruilt voor even het tegenwoordige in voor het spirituele.  De rest van de namiddag breng ik in stilte door en met het samenstellen van een playlist op spotify.

Als we naar de Vespers gaan zit de kerk bij de plaats waar de broeders zitten eivol.  Er zijn heel wat broeders, priesters op doorreis of met vakantie.  Ze mogen dan aanschuiven in de cirkel van de broeders.  Nog nooit zag ik alle stoelen gevuld.  Broeder Yves, de dartele pater, celebreert de mis. Na de mis haasten we ons naar de zijbeuk.  Kurt is opruimer van dienst en moet de kerk opruimen na de mis.  We treffen Kurt kort in de zijbeuk en maken de groeten over van vrienden die ons dat gevraagd hebben.  Op onze vraag wanneer we elkaar kunnen ontmoeten in 'le petit salon' blijft hij voorlopig het antwoord nog schuldig.  Maar er komt zeker een moment.  

Klaarblijkelijk heb ik deze dag toch iets fout gedaan.  Op het menu staat een pastasalade met kip en ondanks ik het gemeld heb geen gevogelte te eten is er geen andere maaltijd voorzien.  Ik peuter minutieus alle stukjes kip uit de pasta en de groentjes en schuif die mooi door op het bord van Peter.  Gelukkig is er brood en kaas.

Iets voor acht uur begeven we ons naar de kerk voor de laat avond dienst. Tot onze grote verbazing is er nog geen enkele broeder aanwezig in de kerk.  De klokken luiden het begin van de dienst... we blijven braaf zitten en wachten.  Een dikke vijf minuten later komen de broeders binnen.  Door de drukte in de abdij zijn ze het uur uit het oog verloren.  Peter doet teken aan Kurt dat ze te laat zijn.  De reactie is schitterend.  Terwijl Kurt plaatsneemt op zijn stoel geeft hij Peter subtiel een middenvinger gepaard met een guitige glimlach.

We sluiten de dag af op mijn kamer rond een orval, een koppel witte pruiken en een roze pet.  Deftig als het kan, ingetogen als het moet en vrolijk... altijd.