Retraite Orval 2019

Donderdag 7 november

De regen valt met bakken uit de hemel.  Een ijzige wind waait door de gaanderij en sluipt stil de kamer binnen via het open venster.  Het is drie uur in de nacht en ik moet opstaan om het raam te sluiten want het is te koud.

Mijn Ipad loopt af om 4.30, tijd om op te staan en naar de Metten te gaan.  Gelukkig raak ik verstrengeld in de lakens en het deken van mijn bed en geef me terug over aan de armen van Morpheus die me zalig in slaap wiegt.  

10 minuten later stormt een wilde jonge kudde door de gaanderij naar het nachtoffice.  Er logeert een klas van een of andere school voor een paar dagen in de abdij.  Ze moeten verplicht meeleven met het ritme van de abdij en je kan zien dat het niet van ganser harte is.  De woorden stilte en ingetogenheid zijn hen vreemd... maar ja... hoe waren wij aan die leeftijd?

  

Een volledig ledige kerk, met een net maar nat tapijt

Het adagio van Albinoni  (beluister hier Adagio) haalt me om 6.15 definitief uit mijn bed.  We gaan terug vroeg ontbijten omdat we zoals beloofd de stoelen zullen helpen verhuizen na de Lauden.  Terug treden we binnen in een doodstille refter, obscuur, onbetreden.  We weten ondertussen op welke knoppen we moeten drukken om de muziek aan te krijgen en doen ons te goed aan koffie, boterhammen met kaas en confituur.  We vertoeven een kwartiertje alleen vooraleer er nog retraitanten komen ontbijten.

Bij het binnenkomen in de kerk voel ik toch maar even aan het tapijt en stel vast dat het nog heel erg nat is en dat het zonde zou zijn van het werk om alle stoelen al terug te zetten en iedereen er over te laten lopen.

Na de Lauden staan Serge, Peter en ik geduldig te wachten tot alle helpers komen opdagen.  Vader abt ziet ons staan en vraagt op wie we wachten.  Ik zeg dat we er zijn voor de verhuis.  Vader abt zegt dat het pas na het Kapittel is om kwart voor 9.  Op het afgesproken tijdstip staan we er terug, en broeder Kurt is de eerste die tevoorschijn komt in burgerkledij... we herkennen hem haast niet.  Ik deel hem mee dat het tapijt nog erg nat is en dat het beter is nog even te wachten.  Wat dan volgt ... elke broeder die uit het slot komt, loopt naar het tapijt en voelt, knikt en beaamt...  Broeder Bruno, de verantwoordelijke voor het onderhoud zegt ook dat het beter is van te wachten, maar hij mag die beslissing niet nemen.  Die ligt in de handen van broeder Bernard-Joseph.  Er wordt wat heen en weer gepraat en uiteindelijk beslissen ze uit te stellen tot morgen en de chauffage op te zetten in de basiliek.

Broeder Kurt vraagt wanneer we vandaag vrij zijn.  We delen hem mee dat we ons schikken naar zijn agenda. Wellicht kunnen we elkaar deze namiddag zien, maar het is niet zeker.  Hij moet vandaag koken (ik dacht dat het de vrijdag was)  De broeders krijgen vandaag vers gemaakte puree en hamrolletjes met prei.

We gaan naar onze kamer en Serge komt bij Peter en mij voor zijn dagelijkse Reikisessie.  Daarna komt Peter aan de beurt want ik bespeur een minidipje.  Peter soest zalig weg en komt verkwikt wakker.  De middagdienst gaat snel voorbij.

Serge ontvangt Reiki van Peter en ik

De eetzaal zit terug barstensvol. Het is de laatste dag van de meeting van de zusters Benedictessen.  Op het menu vandaag wortel-pompoensoep... flets maar met wat toevoeging van kruiding best wel te doen.  Peter had zin in spaghetti en wordt bijna op zijn wenken bediend... lasagne, maar dan van de taaie soort.  Te lang in de oven gezeten en een beetje uitgedroogd, maar buiten dat is het wel lekker.  Als dessert een kleine crème brulée.

We hebben geluk, de scholieren gaan helpen bij de afwas.  Christine, onze Reikimaster vraagt ons nog even te helpen bij het verzetten van panelen in de zaal waar ze met haar klas zet en vraagt ons om een groepsfoto te maken.  Natuurlijk doen we dat.

Serge, Peter, Broeder Kurt en ikzelf na een heel spirituele en intense namiddag.

Op de kamer maak ik me klaar om Reiki te krijgen.  Peter is een dik kwartier bezig met het geven van Reiki als er op de deur wordt geklopt.  Broeder Kurt heeft nu tijd voor ons voor een gesprekje.  We gaan daar natuurlijk op in.  In "le petit salon" volgt een heel aangenaam gesprek van bijna twee uur rond koffie en een Orval.  Ik kan jullie niets vertellen over de inhoud van het gesprek.  Dat blijft tussen deze kloostermuren, maar het was bij momenten religieus, monastiek, spiritueel, diepgaand maar soms ook oppervlakkig of humorvol.

Even tijd om te herbronnen op de kamer en de klok voor de vespers roept ons naar de kerk.  De broeders zijn uit hun doen sinds we in de winterkapel zitten.  Het loopt niet gesmeerd zoals gewoonlijk, maar eigenlijk is dat niet erg.

Deze avond rijstsalade met linzen, en sperziebonen en nog een paar andere ondefinieerbare zaken, maar het is lekker en voor de eerste keer deze week is er kruiding voldoende.  Na het avondeten zet Peter mijn reikisessie die werd onderbroken verder.  Algauw zit ik weer in hogere sferen en ervaar ik nieuwe zaken.

Het Salvé Regina klinkt deze avond nog mooier.. komt het door de spirituele ontmoeting met broeder Kurt, maar ik geniet intens.   

We sluiten de avond af met een Orval op de kamer....goeie gewoontes moet je niet wijzigen.