Retraite Orval 2019

Vrijdag 8 november

Diep, dieper, diepst... zo sliep ik deze nacht.  Het duurde wat langer om de blog online te krijgen gisterenavond.  De studenten van de school die hier momenteel vertoeven surfen 's avonds natuurlijk ook allemaal op de wifi van de abdij.  De verzadiging daarvan maakt dat het uploaden van de blog tergend traag verliep.

Tegen kwart na 10 ben ik tussen de lakens gegleden en klaarblijkelijk was ik nog geen kwartier later al duchtig de bomen rondom de abdij aan het doorzagen.  Serge die in de kamer naast mij slaapt hoorde engelachtig gesnurk van uit mijn kamer komen.

Door de diepe en vaste slaap de klokken niet gehoord die het nachtoffice aankondigen, alsook de meute jong geweld die luid door de gaanderij liep (van horen zeggen van Serge).  Ik werd om 6.00 uit mijn slaap gewekt door de broeders van de abdij van het Heiligenkruis met In Paradisum

(beluister In Paradisum.)  

Ik hoor het jullie al zeggen... hoe kan je wakker worden met zo'n muziek?  Ik word graag zachtjes wakker, dat geeft me een rustig begin van de dag.  Elke avond kies ik een stuk waarmee ik de volgende morgen wil gewekt worden.

Hoewel mijn hoofdkussen lag te snotteren omdat ik het alleen achterliet tussen een wirwar van lakens en dekens, was het noodzaak om op te staan. De stoelen in de kerk moeten vandaag terug geplaatst worden, droog tapijt of niet. 

We gaan eerst onze lege maag gaan vullen aan het rijke ontbijtbuffet.  De koffiemachine lacht ons toe als ze ons ziet binnenkomen, want ze weet dat ze aan de slag mag.

de beste vriend 's morgens

We gaan naar de basiliek om de gezangen van de Lauden aan te heffen.  We zitten nog steeds knus in de winterkapel die nu eigenlijk dienst doet als sacristie.  De oude sacristie die het ganse koor omringd en waar de chauffageketel staat wordt eigenlijk niet meer gebruikt en is nu in feite een opslagplaats geworden.  Na de dienst wachten we geduldig tot het einde van het Kapittel bij de broeders en maken ons klaar om aan de stoelendans te beginnen.  Minder volk om te verhuizen dan voorzien … maar de broeders hebben er klaarblijkelijk zin in en het gaat vlot vooruit.  Eerst komen de stoelen van de kerkgangers aan bod, daarna pas de stoelen en de gebedsblokken van de broeders.  Die blokken haken ineen door middel van scharnieren, en net zoals bij deuren is het niet zo evident om die op elkaar af te stemmen, vooral omdat het gewicht van de blokken onregelmatig verdeeld is.  Ik werk even samen met broeder Xavier, een nogal bazig type.  Ook Peter werkt er even mee samen en komt tot dezelfde vaststelling.  We ondervinden nog iets anders bij Xavier, maar we gaan dat niet aan de grote klok hangen.

Er moet nog het een en het ander verhuizen van de oude sacristie naar de winterkapel, en om te zien of alles in orde is vraagt Peter aan broeder Kurt om te komen kijken.  We nemen de gelegenheid te baat om nog het een en het ander te vragen van de gebouwen waar we geen toegang tot hebben in het slotklooster.  We krijgen nog wat uitleg over de ongebruikte en gebruikte ruimtes en de stola’s die hier door sacristein Kurt dagelijks worden klaargelegd voor de priesters die de mis celebreren. Doordat we gisteren samen gezeten hebben met Kurt, kennen we nu uiteindelijk alle broeders bij naam.  De jonge broeder met engelenstem Gabriël, is jammer genoeg uitgetreden.  

   

Punctueel op de afspraak komt Serge voor een reikisessie.  Hij postte een heel mooie getuigenis onder de blog van gisteren waarvoor dank. Het is geschreven recht uit het hart, en dan worden de mooiste dingen gezegd.

Bij de aanvang van de middagdienst komt broeder Kurt naar ons toe in het voorportaal en spreekt ons even toe.  Het is prachtig nieuws.  Peter, Serge en ik kunnen ons geluk niet op.  Jullie moeten nog even wachten tot morgen… avond als de blog gepubliceerd wordt.

Het is schitterend weer buiten en na de middagdienst genieten we om wat buiten te zitten in de zon.  Peter heeft een leuke plaats gespot om wat foto’s te maken en vraagt me om even fotograaf van dienst te zijn.  Ik vraag hem naar het vogeltje te kijken wat hij meteen doet.  Ook ik vind een mooie plek in de Stenen tuin en vraag een wederdienst aan Peter.

  

   

Emanuel, een van de vaste medewerkers hier in de abdij,  manusje van alles, deelt mee dat we deze middag met meer dan voorzien zijn aan tafel en dat er zal moeten gedeeld worden.  Groentesoep met erwtjes, Gratin dauphinois, wortelen (alweer) en zalm in een groene saus.  Als dessert is er een fruityoghurt. 

Net voor de maaltijd nemen we nog even de tijd voor een grappige foto van ons twee.

Statuesque 

Om twee uur komt Peter zich neervlijen op de reikitafel voor zijn behandeling.  Mooi om te zien hoe rustig men wordt op de tafel, heerlijk wegdroomt om even te vertoeven in het spirituele.

Het is te mooi weer om binnen te blijven zitten en dus installeer ik met met mijn laptop en een kop koffie buiten in de gaanderij en in de zon om te bloggen, genietend van de stilte en van het zicht.

Tijd voor de vespers. De vespers is het moment waar er eucharistie wordt gevierd.  Bij het ter communie gaan moeten de broeders in twee rijen aanschuiven tot bij de priester van dienst, deze week is dat broeder Yves. Peter, Serge en ik zitten altijd vooraan op de eerste rij.  Kurt komt naast me staan en geeft me een flinke duw met zijn elleboog... ik ben even uit mijn lood geslagen maar duw onmiddellijk terug.  We hebben beiden een glimlach op de lippen, en net op het moment dat hij naar voor moet ter communie geeft hij me alsnog een duw.  De sloeber.

Na de vespers worden we door Kurt naar voor geroepen en wordt de afspraak voor morgen bevestigd... neen, ik ga nog niet zeggen wat het is.  Bij het buitenkomen springen we net geen gat in de lucht.  Net als broeder Yves die zich naar de eetzaal rept en zijn armen in de lucht zwaait en luidkeels roept : Liberté, Liberté !!  Toch ook een groot kind hoor deze 86 jarige man.  Als ik heel eerlijk moet zijn ben ik enerzijds jaloers op die man dat hij op zijn leeftijd nog zo'n jeugdigheid in zich heeft en anderzijds heb ik enorm respect.  Hoeveel mensen van 86 ken je die nog dagelijks werken in de abdij, zij het als begeleider van de maaltijden, zij het in de brouwerij of kaasmakerij van de abdij. 86 jarigen zitten meestal in hun zetel te kijken naar de zoveelste aflevering van De Kampioenen of Sturm der Liebe.

Als avondmaal krijgen we komkommer in schijfjes, en paté en croûte. Ook al kreeg broeder Bernard-Joseph het trieste nieuws dat zijn broer vandaag is overleden, toch stond hij deze avond met een glimlach bij de maaltijd. Ook broeders worden niet gespaard van levensleed.  We ontmoeten Ariadne, die hier verleden jaar ook was.  We waren blij haar terug te zien, en zij ons ook en praten wat bij.

Gisteren leerde ik ook een priester uit Portugal kennen, die 22 jaar missionaris was in Madagascar.  Zijn zendelingenmissie zit erop en om terug aan het Europese leven te wennen komt hij eerst herbronnen in de abdij.  Hij verblijft hier tot eind dit jaar.  Voor hem is het hier veel te koud en heeft hij moeite met de tijdsgebondenheid, maar hij ziet wel uit naar zijn terugkeer naar Portugal.

Bij het buitenkomen van de completen staan er veel sterren aan de hemel... wellicht voorbode van een kille en koude nacht.

We sluiten de dag af met twee flesjes Orval, mooi verdeeld over drie glazen...