Orval   Zondag 14/11/2021

We hebben er heel lang naar uit gekeken, zoals een kind uitkijkt naar een snoepje, telden we eerst de weken en uiteindelijk de dagen af naar ons bezoek aan dit oord van bezinning.

Een gevoel van blijdschap overviel me deze morgen toen de wekker voor een zondag te vroeg afliep, enerzijds zin om nog wat te blijven liggen, anderzijds niet rap genoeg kunnen opstaan om aan de tocht te beginnen die ons naar Villers-devant-Orval zal brengen.

Om 8.30 haal ik Peter op en ik zie aan zijn gezicht dat ook hij blij is dat we vandaag de baan opgaan naar dit oord van stilte.  Stilte is leuk, ik kan er ongelofelijk hard van genieten, maar ze kan ook oorverdovend zijn zodat het pijn doet.

Naar jaarlijkse gewoonte hebben we afgesproken dat we in de auto terug een ludiek filmpje gaan posten kwestie van iedereen die vandaag op onze FB vertoeft toch even kan lachen.  Gisteren in zeven haasten naar de carnavalswinkel gelopen om een attribuut.  We zijn nog niet goed voorbij Beernem als Peter me het stuk muziek laat horen dat we gaan gebruiken voor het filmpje.  Ik deed het bijna in mijn broek, zo hard heb ik zitten lachen achter het stuur.  Op de parking van een tankstation langs de snelweg schieten we, deels vermomd verschillende scenes in.  We krijgen ietwat bekijks van anderen, maar trekken ons daar niets van aan.  We schieten verschillende keren in de lach.  Terug onderweg monteert Peter het filmpje op zijn gsm en enkele minuten laten staat het al online. We kregen alweer veel toffe reacties, waarvoor dank.

Toeval of niet, maar als we aankomen in Orval schijnt de zon, net alsof de abdij blij is ons terug te zien.  Er valt onmiddellijk een rust over mij, want het voelt als thuiskomen.  De blik van de toren met Maria en kind voelt zo vertrouwd aan, en even voel ik me als het kind in haar armen. Geborgen, geliefd en gekoesterd. 

We rijden de poort van de brouwerij door - na enkele jaren weet je wel waar je hier makkelijkst kan parkeren - en begeven ons naar het onthaal.  Op zondagvoormiddag kan je hier niet toekomen en moeten dus wachten tot na de lunch alvorens we onze sleutel kunnen gaan ophalen.  We staan nauwelijks een minuut in de gang of er komt een bekende op ons af.  Jorn, de zoon van onze Reikimaster Christine was hier ook op retraite.  In de wachtzaal komen we later ook nog wat Reikistudenten tegen en het weerzien is uitermate hartelijk en warm.  

Veel volk in de abdij, want de refter zit goed vol.  Ook hier gelden coronamaatregelen.  De tafels staan wat verder uit elkaar en het dragen van een mondmasker is verplicht in de gebouwen.  In de wachtruimte voor we aan tafel gaan vraagt Peter wat we zouden eten.  Ik zeg naar goeie gewoonte : "chicons in hesp met kaas", wetende dat hij geen witlof lust.  Eerst is er een kort gebed, en dan komt de soep, fel oranje, wortel met pompoen waar nauwelijks kruiding in zit.  Als hoofdgerecht, varkensgebraad met een vleesjus, gratin aardappelen en gebraiseerd witlof...... Peter heeft gelijk een braaf ventje twee stronkjes op gegeten... flink hoor... mama zal content zijn.  Als dessert een flan met appeltjes.

We krijgen onze sleutel tegen 14 uur en kunnen eindelijk beginnen met het leeghalen van de auto en het installeren van onze cel.  Daar we hier al voor de negende keer zijn hebben we bij de reservatie onze vaste kamers vastgelegd.  In het midden van de gaanderij, niet te ver van de basiliek, dicht bij het hoofdgebouw en met een magnifiek zicht op de tuin en de vijver.  Na het installeren van de koffiemachine, het opmaken van het bed, en het leegmaken van de valies breng ik de namiddag in stilte door.

Iets na 17 u verlaat ik de kamer en maak een wandelingetje rond de vijver in de tuin der recreanten.  Het valt me op dat er minder vis in zit dan vorig jaar...  Om halfzes starten de vespers, en als vanouds zing ik rustig mee.  Peter is zijn bril vergeten en kan dus enkel maar luisteren.  Ik stel vast dat er een paar bekende gezichten ontbreken bij de broeders.  Kurt is jammer genoeg uit getreden en ik vermoed dat broeder Gaëtano ziek is want de abt Bernard Joseph vraagt voor hem te bidden.  We missen ook Estefan en de jonge broeder, ik vermoed Julien.  De vorige abt is bisschop van Gent geworden.  De musicerende broeder (weet zijn naam niet) is er ook niet.  Dat maakt dat er maar weinig volk zit langs de kant van de broeders.  Broeder Yves is ondertussen 87 en neemt nog maar enkele keren per week de dienst in de refter voor de retraitanten voor zijn rekening.  Peter had een korte babbel met vader abt, die wist te vertellen dat iedereen Covidsafe was.

Na het avondgebed in de refter is er een pastasalade (penne) met worteltjes, olijven, tomaatjes... lekker maar wat flets.  Gelukkig is er brood en kaas van Orval.

Peter en ik sluiten de dag af met een halfje Orval elk.  Ik had speciaal een flesje bewaard van mijn vorig bezoek hier.  Het heeft gesmaakt.