Orval  Dinsdag 16/11/2021

De koekoek mocht zingen zoveel hij wou deze morgen.  De nacht was te goed, het bed te zacht, het kopkussen te heerlijk om te alleen achter te laten voor een koude ochtendwandeling naar de basiliek.  Het nachtoffice mocht het zonder mij stellen vandaag.  En voor wie het mocht vragen... neen, geen spijt, geen berouw.  Soms is het goed eens naar je lichaam te luisteren en te doen wat het vraagt... slapen.

Om kwart voor zeven wordt ik uit mijn slaap gehaald op de tonen van Jean Sibelius, met de tweede symfonie.  Beluister hier Jean Sibelius : 2e Symfonie

Het water van de douche is iets warmer dan gisteren, maar nog steeds niet heet genoeg naar mijn mening, maar ik ga me niet druk maken over dingen waar ik geen impact op heb.  Peter klopt op de deur, teken dat het tijd is om naar de Lauden te gaan.

Het is mooi weer, koud wel, maar het is droog.  Je zou verwachten dat het op deze tijd van het jaar vriest, maar niets is minder waar.  Wat moet het hier mooi zijn als het gesneeuwd heeft. Wellicht is het hier tijdens de zomer ook heerlijk vertoeven, maar we hoorden al verschillende keren dat het hier dan best wel druk is, en dat is nu net wat we proberen te vermijden.  Hoewel ik me kan inbeelden dat het geven van Reiki op het binnenplein iets goddelijks moet zijn.  Orval is echt een magische plek als je het toelaat in je hart. De sereniteit van dit oord is fenomenaal.  De rust die er van straalt is overweldigend.

Als ontbijt neem ik twee sneetjes bruin abdijbrood, een plakje Orvalkaas en een potje confituur.  Heerlijk, zo heerlijk dat ik nog eens terug ga voor exact hetzelfde.  Terug op de kamer probeer ik nog eens de pen uit die me gisteren in de steek heeft gelaten.  Tevergeefs, ze weigert dienst.  Ze, de pen, ligt nu sinds deze morgen te weken in een badje met water en douchezeep van Tahiti, (met kokos) in de hoop dat de obstructie losweekt.  Ik haal ze straks uit en zal ze dan laten uitdruppen en hopen op een goede afloop zodat ik morgen toch aan de slag kan met het schrijven van kerstkaartjes voor de vechters van Levensloop.

Omdat we toch nog wat shots nodig hebben voor het filmpje dat Peter aan het maken is, keren we terug naar de basiliek na het ontbijt en hopen dat er eigenlijk niemand is.  Niet dat we iets willen doen dat niet mag, maar we worden liever niet gestoord.  Sowieso worden we wellicht wel bekeken want er hangt camerabewaking in het schip. Ik begin me te amuseren met de rol van assistent regisseur en begin stilaan ook wat tips voor shots te geven.

Om tien uur komt Peter naar de kamer, hij mag vandaag als eerste liggen en ik geniet samen met hem van de Reiki behandeling.  Nadien drinken we rustig een kopje koffie op mijn kamer.  Nog even tijd om met het thuisfront te bellen om te checken of alles ok is en het is alweer tijd voor de middagdienst.

Onderweg naar de refter schiet Peter nog een ludiek filmpje van me.  Ik hoop dat het de finale montage overleefd.  

Deze middag op het menu, courgettensoep met zodanig veel aardappelen in dat het een dikke brij is geworden, en natuurlijk zonder kruiding.  

Als hoofdgerecht staat er lasagne op het menu.  

Zo te zien veel te lang in de oven gezeten en droog, maar van smaak wel lekker, en voor één keer is men de kruiding niet en of geen een forse opslag naar degene die het klaargemaakt heeft.

Een chocolademousse is een welkome afwisseling van het dagelijkse fruit.  Ik kijk even in de keuken of er nog hulp nodig is voor de afwas, maar het zal voor een andere keer zijn.  Er zijn afdrogers genoeg.

Peter heeft al een idee voor het einde van het filmpje, en we bekijken even de mogelijkheden en stellen teleurgesteld vast dat het niet zal lukken en dat we iets anders moeten verzinnen.

Mijn beurt om Reiki te ontvangen uit de warme handen van Peter.  Ik geef me over en dommel zachtjes in.  Pas een dik half uur later kom ik wakker uit een diepe roes.  Zo te zien verder weg geweest dan ik had gedacht.  Ah, daarvoor zijn we hier toch.  Uitwisselen van Reiki en uitrusten.

Bij de vespers ontwaar ik een zekere spanning onder de broeders.  We weten niet wat er scheelt natuurlijk, maar ja, ook zij zullen wel eens een onenigheid hebben zeker.

Velen onder jullie zullen denken dat we hier alleen maar zijn om fun te hebben.  Het is maar voor een deel waar.  We hebben hier natuurlijk plezier, maar zijn ook heel erg ingetogen als het moet.  Het is niet dat het hier dijenkletsen is van 's morgensvroeg tot 's avonds laat, maar het leven is leuker als er een lach bij zit en het moet ook niet allemaal zo serieus te zijn, ook al verblijven we in een abdij.

Voor avondmaal begint is er altijd een kort gebed.  Vandaag is het iemand die we niet kennen die daarvoor zorgt.  Bij het binnenkomen merken we op dat er een kaartje op tafel ligt met tekst.  In plaats van te bidden gaan we zingen, op de tonen van Ode an die Freude. Nog een beetje en tis hier eurovisie songfestival. 

Op het menu is er een quinoa salade. Nul komma nul smaak.  Zelfs de appelen en de verdwaalde druif die erin zitten krijgen het geheel niet opgepept.  Gelukkig is er wat brood en kaas en heb ik heb ik op de kamer nog een appel en zure beertjes.  Ik begin de keuken van Pietekootje te missen.

Terug op de kamer stuurt Peter me een berichtje dat hij "getapt" is via Grindr.  Op 78 m van hem verwijderd zit er een wilde (jonge?) man te smachten naar wat genot.  Benieuwd wat het wordt.  Piet in Orval.... je zal het maar tegenkomen.