Orval  Donderdag 18/11/2021


Geen zin om op te staan vandaag, en al zeker niet om tegen vijf uur klaar te zijn om naar het nachtoffice te gaan.  Toch loopt tegen 645 heel erg wreed de wekker af, weliswaar met wat zachte muziek.  Ik word liever wakker met zachte muziek dan met een of ander gejengel van een niet nader bepaald radiostation.  Deze morgen krijg ik "Non nobis domine" te horen, ok het komt niet lukraak voor in mijn wekkerlijst, ik moet het wel degelijk selecteren.  Feit is dat dit de gezongen tekst is van de tattoo die op mijn arm staat.

Non nobis domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam 

beluister hier : Non Nobis Domine - Patrick Doyle

Het is de conventionele titel van een korte Latijnse christelijke hymne die gebruikt wordt als dankgebed en uitdrukking van nederigheid.

Iets voor 7.30u tikt Peter op mijn raam om samen naar de basiliek te lopen.  Het is bitter koud buiten, het heeft denk ik net niet gevroren.  Het ziet er naar uit dat het een donkere dag wordt vandaag, want het blijft precies grijs en overtrokken.

 

Na het ontbijt geef ik Reiki aan Peter.  Wellicht komt het door het feit dat we hier al de ganse week Reiki met elkaar uitwisselen en dat de energie zich langzaam heeft opgebouwd, maar ik ervaar het als heel erg intens.  De stroom van energie is heviger dan ooit en het voelt anders dan anders.  Ik geef mijn ervaring mee aan Peter en ook hij heeft een verschil gemerkt.  Samen groeien we in Reiki, want we blijven altijd studenten.  Het is niet altijd verklaarbaar, en misschien moeten we ook niet altijd om verheldering zoeken, soms is het goed het gewoon op ons af te laten komen.

We zijn net op tijd om radio1 op te zetten, want Pietekootje komt op de radio in een programma over snurken.  Wat fijn om zijn stem te horen op de radio, en ook wat hij zegt verwarmt mijn hart.  Pietekootje I love you for ever.

Bij de middagdienst is er weer een eurovisiesongfestivalzangronde.  Ik laat het aan mij voorbij gaan, want ik ken de air waarop ze het gebed zingen niet, en wil niet uit de toon vallen.  Gekker moet het voor mij toch niet worden hoor.  Wat is er mis met een kort dankgebed?

Ik krijg het even op mijn heupen als ik de gastvrouw van dienst bezig zie met de schotels die in de warmkast staan die ze vergeten op te zetten zijn.  Het is een eeuwig getreuzel en gefikfak om de schotels op de kar te krijgen.  Ik moet me inhouden of ik spring van mijn stoel om te gaan helpen. 

Ondanks het feit dat ik heb laten weten geen gevogelte te eten is het deze middag vol-au-vent, met rijst en wortelen!  Zo te zien hebben alle schotel wat lang in de oven gestaan, want alles behoorlijk uitgedroogd.  Ik schep als eerste van de rij aan tafel wat rijst, van het midden van de schotel.  De randen zijn bruin uitgedroogd.  Terwijl ik reik naar de worteltjes stoot ik mijn flesje Orval Green omver.....snik, het valt deels in mijn bord, dus met wat geluk toch wat smaak in mijn bord deze middag. De vol-au-vent ziet er gortdroog uit.  Ik schep een klein beetje op mijn bord en begin dan aan de opkuis van de Orvalplas.  De rijst is heel erg lekker, fijn geparfumeerd en gekruid.  De worteltjes zijn op smaak gebracht met veel tijm en honing.  Over de vol-au-vent kan ik kort zijn.... eetbaar.  Alles apart was het te doen, maar een mix van geparfumeerde rijst en worteltjes is er ver over.  Je zou toch verwachten dat ze bij de traiteur de zaken samen proeven.  Enfin, als dessert is er een heerlijk potje crème brûlée.

Mijn beurt om Reiki te ontvangen.  Ik val in diep in slaap en word pas tegen 16 uur wakker.  Tijd voor een ommetje.  Ik waag me even op verboden terrein, maar word tegengehouden door de twee honden van de abdij die blaffend op mij afkomen.  Ik heb ze al verschillende keren gezien en ze kennen mij, maar ik zie het toch als een teken om op mijn passen terug te keren.

Bij het avondeten hebben we het genoegen Ann terug te zien. Ann was vroeger de gastvrouw die instond voor het onthaal en het bedelen van de kamers.  Als je een vraag had kon je altijd bij haar terecht.  Het was een blij weerzien en hebben even kort kunnen bijpraten.  Ann heeft een engelenstem als ze zingt.

Als avondmaal : couscous met erwtjes en salamiblokjes.  Het was lekker.  
Ik sluit vanavond de blog af met een liedje van Georgette Plana : Le temps des cerises






Reacties