Naar Zweuden met de meubilheume dag 10

 Hey hey!  Zo word je hier meestal begroet als je ergens binnengaat of als mensen je passeren op de camping. Ik Hey hey dan beleefd terug, maar ergens horen ze dat mijn Hey hey niet Zweeds is, maar van een ver buitenland.

We zijn er allebei vroeg ingedoken gisteren, want de dag was wel wat zwaar geweest. Ik had meer gestapt dan goed voor me was, zonder echt te overdrijven. Maar ja, enerzijds wil je de stad wel zien, en anderzijds wil je ook dat Martin de nodige shopping kan doen. 

Deze morgen even wat verplichtingen afgewerkt jegens de camper, toiletcassette legen, daar kan veel minder in dan ik dacht, ofwel zijn wij grote plassers. Ik denk dat het eerste eerder waar is, want sinds we hier op de camping staan ga ik bijna altijd naar het sanitair blok. 

We springen terug even binnen bij de receptie om twee nieuwe tickets te kopen voor de tram. Ik vraag tevens of ik deze avond een wasje kan draaien op de camping. Ik krijg vanaf 17 uur twee uur de tijd om de was en de plas te doen. 75 kronen (delen door tien ongeveer) 

Bij de tramhalte hoeven we nauwelijks een paar minuten te wachten vooraleer de tram die ons naar het centrum zal brengen in volle vaart aankomt. Nauwelijks tien minuten later stappen we af in halte Valland. Ik dacht dat die het dichtstbij de aanlegsteiger was voor de rondvaart. Dik mis, een halte verder was makkelijker geweest want we moeten even tempo proberen te maken om op tijd te zijn. 

De juf aan de kassa herkent ons van gisteren toen we info kwamen vragen. We betalen 440 kronen voor een boottocht van net geen uur doorheen de stad en de haven.   Ik zal eerlijk zijn, ik heb me op voorhand niet verdiept in de geschiedenis van Zweden, laat staan Göteborg. Eigenlijk verwacht ik wel enige uitleg van de gids straks. 

We mogen naar de steiger gaan en zijn daar tot mijn grote verbazing alleen. Ik zeg tegen pietekootje, als hier niet rap volk bijkomt hebben we gans die boot voor ons.

. 

Het bootje waar we straks mee rondvaren

Mijn woorden zijn nog niet helemaal koud, want best wel frisjes deze morgen, of daar komt een meute toeristen de trap afgesneld. 

Uit de rugzak van Mathilde halen we de twee regen vestjes die ook winddicht zijn en trekken die aan, samen met onze petjes.  Kwestie dat ons haar niet teveel in de war ligt. 

We worden hartelijk verwelkomd in het Zweeds en in het Engels. De gids noemt Filip en de bootsman…. Naam niet begrepen, maar het zal wel iets vikingachtigs geweest zijn. 

We varen uit met een boot voor die net halfvol zit en beginnen aan een tocht doorheen het historische Göteborg.

 De rondvaart begint met een historisch detail. Zweden was in oorlog met zowat iedereen van de omliggende buurlanden en daarvoor hadden ze een gracht gegraven, waar we nu op varen, en een zeven meter hoge muur gebouwd. Na enige tijd waren de oorlogen over en werd de muur afgebroken. Rest nog een klein stukje van te zien ergens tussen twee gebouwen.  Tot daar de les geschiedenis over Zweden. 

Iets verder mindert het bootje vaart en vraagt de gids naar een huis te kijken. Niemand merkt op naar wat we verondersteld worden te kijken. Het huisnummer is 17 en 1/2. Ze waren begonnen met bouwen langs de beide kanten van de straat en in het midden kwamen ze niet uit met de nummers. Om niet gans te moeten herbeginnen nummeren kreeg dit huis dit unieke nummer.  We varen verder onder verschillende bruggen totdat we in de voor haven van Göteborg belanden. Buiten wat oude marineschepen, een lelijk gebouw dat de naam lipstick meekreeg en wat aftandse kranen van de boelwerven die hier waren en die nu staan te verkommeren en te verroesten valt hier weinig te beleven. Ik begrijp dan ook niet dat de dame voor ons, wellicht een Amerikaanse, alles great en wonderful vindt en tientallen foto’s trekt.  De gids is ok en haalt het ene versleten mopje na het andere boven, zich wellicht bewust dat er echt niet veel te vertellen valt. Op een bepaald moment zegt hij : “we komen nu voorbij Chinatown, het begint aan de ambassade en loopt door tot het winkeltje ernaast”.  

We varen terug de stad in onder nog wat bruggen en de tour guidé zit er op. Applausje voor de gids en de bootsman en that’s it.

We lopen een paar straten in die we gisteren klaarblijkelijk links hebben laten liggen. Komt Martin daar toch geen fashionwinkel voorbij zeker. De aankleding van de winkel geeft al mee dat je er geen T-shirt in de soldenbak zal vinden. Martin hoeft niet te zoeken, zijn ogen vallen meteen op een uniek stuk, en toeval of niet, het is toch wel zijn maat zeker. Effe snel de paskamer in en de verkoper haalt zijn breedste glimlach uit als pietekootje zijn portefeuille bovenhaalt. Het geheel wordt netjes verpakt in zijdepapier en in een fel gele tas gestopt. Zie je de persoon niet lopen, dan zie je zeker de tas.  Maar Martin is blij, en dat is wat mij gelukkig maakt. 

Het loopt tegen het middaguur, en we hadden voorzien om vandaag de andere kant van de stad ook te bezoeken, maar mijn been wil niet echt mee vandaag en we beslissen dan maar een leuk restaurantje uit te zoeken voor de lunch. We proberen er weer een paar, maar ons Mathilde is niet welkom. Bij Wagners is ze wel welkom op voorwaarde dat we op het terras zitten. Voor ons geen probleem, het is deels overdekt en de maitre d’hotel komt al snel met twee plaids. 

De Maître komt vragen wat we willen drinken, en na even denken kies ik een biertje en Martin een glas wijn.  De Maître stelt een glas chablis voor, en ik zie in mijn hoofd de rekening ineens aandikken. Geen echt uitgebreide kaart, 3 voorgerechtjes, 3 hoofdgerechten en twee desserts.   We nemen beiden het kalfsvlees met groentjes en saus. Mijn pintje komt er aan alsook het glas Chablis,  vaardig en gracieus uitgeschonken door de kelner. Enige tijd later komen onze hoofdgerechten voorafgegaan door een fris slaatje. Echt lekker, het vlees is super mals, de saus heel smaakvol en de aardappeltjes perfect gebakken.   We zitten alleen op het terras, maar binnen zit het goed vol. Allemaal mensen in maatpak, we zitten duidelijk in de betere zaak. Een half litertje spuitwater en een koffie later vraag ik de rekening. 

Een glaasje chablis kost hier dus 160 kronen, en dat is meer dan mijn hoofdgerecht 😱, maar dat is ok want Martin heeft er van genoten en dat is uiteindelijk toch het belangrijkste. 

Op de terugweg naar de tramhalte lopen we nog even en een konditorei binnen voor een patéke straks bij de koffie.   Martin vraagt aan de bakkerin iets typisch Zweeds en hij krijgt twee kaneelbollen. 

Ik loop nog even een kerk binnen want mijn nicht had gezegd dat de kerken hier heel mooi zijn. Straks zie je wat foto’s. 

De terugreis met de tram verloopt vlotjes en we rusten even uit. Om 17 uur mag ik naar het washok om de was te doen. Die kaboutertjes van tegenwoordig doen de was niet meer…leeghangers 

Tussen de was en de droogkast is er tijd voor een aperitiefje en terwijl ik de was plooi, maakt Martin het avondmaal klaar. Basmatirijst (express) met kip en tikki massalasaus. 

We sluiten de avond na de afwas af met een paar spelletjes Uno. 

Kaneelbol 

Pietekootje op de tram

De grootste Ikea die we tegen zijn gekomen. Enkel om te bestellen, je kan er niets kopen