Naar Zweuden met de meubilheume dag 7

 Wat ben ik blij, opstaan met de kennis dat je vandaag niet hoeft te rijden. Zalig gevoel. Extra dagje rust. 

Terwijl ik onder de douche sta, bakt pietekootje broodjes af in de mini airfryer. Wat is er leuker op een zondag morgen, een vers pistolet en een roereitje erbij. Geluk zit in kleine dingen, waar je maximaal kan van genieten. Met ons smoelement in de zon ontbijten we en zien de camping rondom ons stilaan wakker worden. Ahja, we zijn geen langslapers en zijn wellicht bij de eerste van de camping op. 

Martin had voor deze voormiddag een kano gehuurd om wat rond te peddelen op het meer, maar hij is opgestaan met hevige rugpijn en  hij ziet het niet meer zo zitten. Om negen uur gaat de receptie open en dan gaan we de  boeking annuleren. 

Het is zondag en zoals we vermoedden, gaan vandaag veel gasten weg vanochtend de camping om hun reis verder te zetten of om huiswaarts te keren. We hebben onze camperplaats ideaal gekozen, want we hébben zicht op alles wat gebeurd aan de inkom van het park.  Als volleerde spionnen schieten we Jan en alleman af. 

Na het afwassen van de ontbijtboel trekken we richting receptie om de kanotochten te annuleren. Monique vind het jammer maar is begripvol. Ondertussen reserveer ik bij haar een toertje wasmachine en droogkast. Om elf uur mag ik me presenteren met de vuile was. Monique neemt me mee naar het washok waar ze eerst de persoonlijke was uithaalt en me dan haarfijn uitlegt hoe de machine werkt. 

Na 49 min mag ik terugkomen om mijn was in de droger te stoppen, niet zonder eerst de polo’s van pietekootje uit te halen, want die mogen niet in de droogkast.   In het buitenkomen spot ik Staf, druk in de weer aan de telefoon. Ik moet eerlijk zijn, Stef en Monique zijn de ganse tijd in de weer.  Ik heb de indruk dat ze ook handen te kort komen. 

Even voor we aan tafel gaan voor de lunch komt Mina, de juffrouw uit Assenede langs met een bolderkar om de stugor, de kleine huisjes te poetsen. We raken wat aan de praat. Het is een leuke jonge dame, 26 jaar.  Heeft haar vaste job opgegeven en wil de wereld zien. Ze is hier sinds drie weken en blijft voor een tijdje om dan verder door te reizen. Ik bewonder haar spirit. Werken voor een tijdelijk verblijf en dan doorreizen naar een volgende bestemming.  Ik zou het op mijn 26ste niet gekund of gedurfd hebben. 

Na de afwas doen we een klein ommetje, kwestie van toch wat beweging te hebben. 

Martin heeft twee zitzakken gekocht die je aan de hand van de wind kan opblazen. De eerste drie pogingen om de wind daarin te krijgen mislukken. Het vergt wat techniek om dit goed te krijgen. Martin is geen fan van instructies lezen waardoor je vaak cruciale informatie mist. Ik lees in zijn plaats de summiere handleiding en stel vast dat ik nauwelijks meer weet dan voordien. Ten lange leste lukt het toch om het ding gevuld te krijgen en voldoende toe te vouwen zodat het op een zitzak trekt. Martin gaat zitten maar boldert er even snel weer af. Ik kan me echt niet inhouden, en als ook de tweede poging niet lukt, dan heb ik het niet meer. 3e keer, goede keer. Martin blijft er eventjes op het gemak,in zitten totdat hij tot het bedenking komt dat hij daar onmogelijk zonder hulp uit kan komen. Ik reik mijn hand en krijg hem recht. (Martin, niet iets anders)

De namiddag loopt rustig voorbij. 

Heel veel van de kampeerders hebben een sweater, t-shirt, of hoodie van de camping aan. Dat is hier echt een handel op zichzelf. 

Misschien kopen we er ook wel een als we morgen uitschenken en ze mijn taille hebben. 

De namiddag trekt rustig voorbij. Om 1730 is het aperitief met hapjes. Als hoofdgerecht koude zalm met taboulé. 

Een heel rustige dag vandaag, maar dat mag ook eens.