Orval 19 november 2022

Waar en wanneer hoor je nog het echt geroep van een uil?  Hier in Orval. Al een paar avonden op rij zijn we getuige van een niet te stoppen geroep.  Monique vertelde me dat er in het bos ook een Oehoe zit, maar deze hebben we nog niet gehoord.  Ik kan me niet herinneren wanneer ik dit geluid nog gehoord had.  Wellicht van de films van Harry Potter. 

Deze morgen zachtjes wakker geworden met het adagio van Albinoni door Hauser op de cello.  Ik ben fan van Hauser, hij geeft een moderne draai aan klassiek en durft al eens optreden in de branding van de zee of onder een hevige regenbui op het platteland.  Ook de clips zijn de moeite en 't is een leuke man om naar te kijken 😉

De ingang naar het slotklooster

Als ik uit de douche kom staat mijn bed in de hoek te mokken, de lakens willen zich om me heen slaan en mijn kussen springt recht in mijn armen met de vraag of ik nog even wil terugkruipen.  Ze hebben duidelijk last van verlatingsangst, maar ik geef niet toe.

Beluister hier Adagio van Albinoni

Beluister hier Hauser - Best cello music album 2021

Beluister hier Hauser - Caruso

We moeten het ritme van vandaag wat aanpassen. Op zaterdag lopen de diensten in de basiliek net iets anders dan gedurende de weekdagen. 

De ochtenddienst verloop gewoon normaal.  Broeder Bernard-Joseph is er niet vandaag, en de monnik die komt vanuit de abdij van Chimay, is ook nergens te bespeuren.  Alhoewel er behoorlijk wat volk in de abdij is, er is een groep vanuit het verre Temse toegekomen zit er maar weinig volk. 

               

Om 11u30 is er eucharistie.  Dit wil zeggen dat we vandaag wat vroeger starten met de Reikibehandeling, om zeker op tijd te zijn voor de dienst, maar ook om voldoende tijd te hebben om terug bij mezelf te komen.  Nadat Peter de vierde handpositie heeft gedaan, schiet ik recht en zeg dat we op tijd moeten zijn voor de meeting met broeder Charbel.  Peter sust me en zegt me dat we nog ruim de tijd hebben.  Vreemd hoe Reiki je soms alle besef van tijd en ruimte ontneemt.

Met broeder Bernard-Joseph afwezig en wetende dat broeder Yves deze week misdienaar van dienst is vraag ik me af wie de mis zal leiden.  Het is broeder Eric, ook al durf ik hem broeder turbo noemen, het gaat vooruit met hem en hij kleedt de dienst gans anders in.

Even bellen met het thuisfront en kijken hoe het met Pietekootje gesteld is. Blij te vernemen dat alles goed gaat en met Mathildeke ook. Ik mis ze allebei wel.

Ons laatste middagmaal hier deze week.  Groentensoep met als basis wortelen, salade met vinaigrette en gegratineerde spelt met groenten. Heel eerlijk, ik vond het absoluut niet lekker.  Flets van smaak, en overdaad van pastinaak.  Alweer een vegetarische maaltijd, maar daar heb ik an sich geen problemen mee.  Als dessert zijn er mandarijntjes.  

Recht tegenover Peter en ik zit een koppel, ze zien er even gelukkig uit als de kleur van hun gelaat, grauw en grijs.  De levensvreugde spat er vanaf. NOT!  Wat prijs ik me gelukkig met de liefde die ik krijg van Martin en hoop vurig dat dit nog lang mag blijven duren. Pietekootje, I love you.

Om 15 uur hebben we afspraak in de kerk met broeder Charbel.  Mijn briefje van gisterenavond heeft gewerkt.  Bernard-Joseph was onder de indruk van mijn schrijfstijl.  Als het dus goed zit mogen we straks terug mee achter de schermen van het slotklooster.  Foto's mogen we er niet nemen, maar we zullen alles goed in ons hoofd prenten.  

In afwachting dat hij eraan komt, neus ik wat rond.  Ik ontdek het mechanisme om de klokken in gang te steken.  Het kind in mij zou nu niets liever doen dan op de knopjes drukken, maar ik hou me wijselijk in. 

Bedieningspaneel Klokken

Broeder Charbel ontvangt ons hartelijk aan de ingang van het slotklooster en nodigt ons uit binnen te komen in het heilige der heilige. We lopen doorheen verschillende gangen tot waar voordien de cellen van de broeders waren.  Ze hebben  nu elk hun kamer op het verdiep, voorzien van het nodige sanitair.  In de oude cellen was er geen sanitair en moesten ze 's nachts door de koude gangen lopen om een boodschapje te doen.

Hij neemt ons mee naar zijn werkplek.  Het hangt vol met iconen die nog afgewerkt moeten worden.  Hij is bezig aan een immens icoon van het laatste avondmaal, belegd met bladgoud.  Enkel de gezichten moeten nog afgewerkt worden.  Hij heeft een icoon klaarliggen maar daar moet nog een laag vernis op.  Zelfs als hij dat vandaag zou vernissen zou het tegen morgen niet droog zijn. Peter zal dus zonder icoon naar huis gaan, maar hij mag er wel eentje bestellen in de kleuren die hij wil en met de achtergrond naar keuze.  Er worden druk nummers uitgewisseld om elkaar op de hoogte te houden van de vooruitgang van het maken van de icoon.

Als we door de gang lopen komen we broeder Yves tegen die ons wijd gebarend tegemoet komt.  Met een eeuwige glimlach op de mond spreekt hij ons toe : "Bedankt voor jullie dagelijkse glimlach, we hebben er deugd van".  Mooi toch?

                     

            

De Colruyt mind is nooit veraf.  Ik zie heel wat zaken die in de refter wat vlotter zouden kunnen gaan en heb al oplossingen bedacht. Maar misschien moet dit juist niet, moet het juist gebeuren op het tempo van hier weg van alle stress die we dagelijks met ons meezeulen.  Ik zou bijvoorbeeld stress kunnen hebben over mijn toiletbril hier in de badkamer.  Het deksel is ondertussen volledig losgekomen, en je moet heel mooi stilzitten om niet van het toilet te glijden.  Ik maak me er niet druk in, het heeft geen zin.

Mensen houden duidelijk niet van stilte. Na de Vespers deze avond is er een lange tijd in een quasi donkere kerk een "stiltemoment".  Na enige tijd hoor je mensen weg en weer wriemelen op hun stoel, er ontstaat een zacht gefluister links en rechts.  Wie o wie durft het aan om als eerste recht te staan en de basiliek te verlaten.  Enkel één is nodig om de rest van de kudde in beweging te zetten. 

Nog maar eens een pastasalade deze avond op het menu.  Ook deze keer weer vegetarisch en er zijn natuurlijk worteltjes.  Buiten één maaltijd hebben we bij alles wortelen gehad, en ook veel pastinaak.

Samen met Thierry, de man van Brussel, zijn we afdrogers van dienst.  Er is een flesje Orval green, onaangeroerd gebleven en terwijl we onze taak volbrengen doen we dat in stijl met elk een halfje Orval.  Kwestie van het aangename aan het nuttige te koppelen.

Het is de laatste blog, ons verblijf loopt morgen na de mis van 10 uur ten einde en dan trekken we huiswaarts.  Rest me nog één ding te doen.  Martin bedanken dat ik hier een weekje mag verblijven, en Peter bedanken, voor de warme handen, de lach en het gesprek, en de stiltemomenten.  

God zegene en beware jullie !