Orval maandag 14 november 2022

 Na de avonddienst valt de stilte over de abdij, samen met het verglijden van licht wentelt de duisternis ons in het deken van de nacht.  Na nog wat vertaalwerk schuif ik tussen de lakens, waarbij het gewicht van het deken als een schild de gedachten van de dag op afstand houdt zodat de slaap me overvalt en ik voor een ganse nacht even weg ben van de wereld.  Ik heb besloten om niet naar het nachtoffice te gaan, dwz, de vroege dienst om vijf uur.  Mijn bed houdt te veel van mij om me zo vroeg te laten ontsnappen aan de warmte van het bedlinnen.

Om 6.30 haalt Cecilia Bartoli me uit de diepe slaap... ik leg haar even het zwijgen op, wentel me nog even in de zachtheid van mijn bed en geef me de tijd om rustig wakker te worden.  Het is zalig wakker worden met engelengeluid.   Beluister hier Cecilia Bartoli :  Ombra Mai Fu.  

Ik strompel de douche in en hoop dat de hete, krachtige straal me terug tot deze wereld brengt.  Het water is minder warm dan voorheen.  Wellicht besparen de broeders hier ook op warm water.  Voordien was het zo heet dat je er nauwelijks onder kon blijven staan.  De douche doet wat ervan wordt verwacht, het spoelt de nachtelijke zonden van me weg, en zie die samen met een hoopje schuim in het putje verdwijnen.

Het is me al opgevallen dat de timers waardoor de lichten na enige tijd uitvallen, minder tijd geven dan voordien. Toen was het mogelijk om de ganse gaanderij door te lopen in het licht.  Als je nu halverwege bent loop je plots terug in het donker, en kan je hopen dat je snel terug een sensor tegenkomt.  Niet dat je hier schrik moet hebben 's nachts... de poorten gaan om 21 uur dicht en ik vermoed niet dat hier mensen met kwalijke bedoelingen zitten.

Bij de ochtenddienst valt het me op dat de broeder uit Italië hier ook niet meer is.  Voorlopig tellen we zeven broeders in de basiliek.  

Broeder Gaëtano, die aan de ziekte van Parkinson leed is onlangs overleden.  Hij zag er altijd wat boos uit, en ik had de indruk dat hij ook alles had gezien, maar hij kon heel mooi zingen. 

Hij was geboren op Sicilië in 1939. Is ingetreden in 1962 en werd in 1967 broeder.  In 75 werd hij priester.

Gaëtano had een voorliefde voor de studie over de broeders Cistercienzers uit de 12e eeuw en was mede-auteur bij verschillende boeken.

Het was een belezen man, want hier was hij bibliothecaris.

We komen aan in een lege en stille ontbijtzaal.  Peter is bedreven met klankinstallaties en algauw klinkt er hemelse muziek door de boxen.  Net alsof de muziek de mensen naar binnen roept, de refter loopt stilaan vol.  De koffiemachine spuit haar stevig brouwsel kordaat in de bowls.  Het ontbijtbuffet is onveranderd.  Brood, kaas van Orval, confituur, smeerkaas en cupjes paté.  Keuze tussen koffie, verschillende thee soorten, nesquick en melk.  Alles in een oorverdovende stilte, niemand is zo te zien goed wakker, en bowls dampende koffie worden gretig opgedronken, troost brengend aan zij die het van doe hebben.

Het is maandag, dus start de Reiki week.  Ik kijk er enorm naar uit, de tafel staat al klaar op mijn kamer.  Om 10 uur komt Peter binnen en zegt dat ik als eerste aan de beurt ben. Zalig!  Nauwelijks is Peter begonnen of ik dommel in, compleet weerloos.  Een leuk gevoel als je weet dat je in de veilige warme handen van een vriend bent. Het is lekker warm in de kamer en onder mijn dekentje geniet ik volop van de energiestromen.  Ik word wakker uit een diepe roes en heb even tijd nodig om tot mezelf te komen.  Peter zet ondertussen een lekker kopje koffie...  Bij Reiki hoort zachte muziek zoals deze van Marth : https://open.spotify.com/track/1kpKBDxwtqUWvWc5bUA6V3?si=cbfdf67446324e80

Tijd voor de middagdienst.  Broeder Xavier zet de gezangen in.  Met zijn luide stem overklast hij iedereen.  Elk lied wordt aangezet met een zacht geneurie nadat hij de stemvork tegen zijn handen heeft geslagen.  Als de broeders de kathedraal verlaten komt broeder Yves op ons toegestapt. We zitten altijd op de eerste rij, kwestie van goed verbonden te zijn.  Hij lacht ons toe en zegt: "Bedankt voor jullie trouwheid aan Orval".  Woorden die recht uit het hart komen, zijn de mooiste...

Op het menu deze middag : vaalbruine groentensoep, ondefinieerbaar welke groenten erin zitten.  Zo te zien veel aardappelen want behoorlijk dik.  Goed afgekruid wel.  Klaarblijkelijk hebben ze in de keuken van de traiteur mijn blog gelezen.  Als hoofdgerecht, linzenburgers met wortelen, langkorrel rijst met komijn, butternut in de room en uiensaus om dit alles te overgieten. 

Ongewone smaken maar best wel lekker.  Als dessert is er kiwi.  We helpen even mee aan de afwas, want een afwas van 23 man dat valt mee.  Ik had de borden al geteld die voor deze avond klaar stonden, we zullen met 42 zijn. 

Na de maaltijd loop ik even binnen bij Emmanuël, de gastheer.  De toiletbril van mijn toilet zit volledig los.  Deze morgen schoof ik ei zo na van het toilet toen ik er ging op zitten.  Hij belooft iemand langs te sturen.  Broeders hebben weinig geduld heb ik de indruk, ik ben nauwelijks op de kamer of Loïc, één van de tuinmannen komt met een materiaalkoffer binnen om het geval te bekijken.  Conclusie, de draad van de vijs is versleten en er moet een nieuwe komen.... bril hé, niet dat ventje.

In de namiddag krijg ik een berichtje van mijn Woordle collega.  Het is benauwelijk, we gebruiken dezelfde woorden om het eindresultaat te bereiken, en het is niet de eerste keer dat dit voorkomt.

Even voor drie springt Peter de kamer binnen.  Zijn beurt om weg te zakken bij de Reikibehandeling.  Hij soest vredig weg... zalig om te zien welke rust Reiki brengt.  

Om 17.30 uur starten de Vespers.  Ik vertrek iets vroeger naar de kerk omdat ik nog wat foto's wil nemen.  Bij het buitenkomen na de dienst raken we aan de praat met Ann.  Ze vraagt ons of we nieuws hebben van Kurt die een paar jaar terug hier uitgetreden is.  Ik maak terstond een foto en stuur die door naar hem, met onze beste groetjes.  Ondertussen vernemen we dat broeder Bruno andere oorden heeft opgezocht en dat Gauthier en Chris Orval ook verlaten hebben.

Ik had gezegd dat het druk zou zijn bij het avondmaal.  In de gelagzaal stroomt een 20 tal mannen in zwart habijt binnen.  De ene al wat jonger dan de andere...; en toegegeven.... er zitten een paar mooie mannen tussen. Sommigen zijn kalenderwaardig...

Trappen naar de kerk

Zijbeuk van de kerk

 

Als avondmaal is er Taboulé met erwtjes, courgette, paprika en salami... en natuurlijk worteltjes.  Maar echt wel lekker.  Als toetje, een rode appel.  We helpen niet mee aan de afwas maar zetten alles klaar voor het ontbijt morgenvroeg.

In het schemerdonker