Orval vrijdag 18 november 2022

Het geluid van de kleine beiaard van de basiliek haalt me uit een diepe slaap. Na het herkenbare toontje tel ik uit gewoonte het aantal klokslagen dat er op volgt, zeker zijnde dat het om en bij zes uur moet zijn.  1, 2, 3, 4, 5, 6 in mijn hoofd gaat de geruststellende gedachte dat ik nog een halfuurtje mag blijven liggen tot plotsklaps klokslag 7 valt.  Ik heb even tijd nodig om tot besef te komen dat ik me niet alleen overslapen heb, maar ook dat ik wellicht een instelling verkeerd op de ipad heb gezet om deze morgen met muziek wakker te worden.  Ik schiet de badkamer, maar geen tijd om volledig onder de douche te gaan als ik op tijd in de basiliek wil raken voor het ochtendgebed.  Een kattenwasje, hate it, maar het zal moeten volstaan om even onder de levenden te komen deze morgen.

De bron van Mathilde, waar de koningin haar ring verloor 

en een karper die terug naar boven bracht

Bij  het naar buitengaan stel ik vast dat ik de deur van de kamer niet goed heb dicht gedaan, wel tegen en op slot, maar door gewoon aan de klink te trekken gaat de deur zo open.  Oh mijn God... wat is er gaande met mij? De rust van Orval maakt dat ik momenteel zorgeloos in de wereld vertoef. Het belooft voor vandaag.

Peter tovert een lach op ieders gezicht met een douchefie van ons twee (elk apart in zijn eigen douche)

De koffiemachine lacht me vrolijk toe als ik in de refter aankom en vol liefde laat ze de bowl vollopen.  Het is de laatste dag van de jongerengroep. Het zijn laatstejaars.

In de ochtenddienst komen we psalm 113B tegen.  We zingen hem natuurlijk mee in het Frans, zoals we alle psalmen meezingen. Hieronder hier een uitvoering vanuit een ander klooster.

Beluister hier  Psaume 113b  

De psalm heeft een speciale betekenis voor mij.  De beginvers van deze psalm heb ik  in het latijn op mijn arm laten tatoeëren.  Al moet ik toegeven dat ik liever de Latijnse versie hoor.  Non nobis Domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam... Niet ons Heer, niet ons, maar Uw naam wordt geëerd. 

  Beluister hier Non nobis Domine

  

Na het ontbijt zie ik dat de grote poort tussen het gastenverblijf en de bezoekerssite openstaat.  Het is leuk om in alle vroegte, terwijl er nog geen bezoekers rondlopen op het domein te kunnen wandelen.  Ik loop het bezoekersterrein op en loop ineens door tot aan de grote eik. Het is een majestueuze eik (alé, ik vermoed dat het een eik is... ik ken er niet veel van)  en ik neem even de tijd om naar Pietekootje te bellen en te weten hoe het met hem gaat.  Het is altijd leuk om zijn stem te horen.

 Het bezoekerscentrum heeft een ganse metamorfose ondergaan.  De paden zijn volledig heraangelegd.  De bewegwijzering werd aangepast, en het onthaalcentrum waar voordien plaats kon genomen om een filmpje te bekijken is een multi media kamer geworden.  Je komt als het ware binnen in een scriptorium.  Op verschillende leesposten staan tactiele schermen waarin je een filmpje kan laten afspelen in de gewenste taal.  Er zijn zes verschillende fragmenten van telkens 2 min te bekijken.  Even heb ik een nostalgische bui als ik in een filmpje een paar broeders zie die de abdij jammer genoeg verlaten hebben.  In de korte filmpjes wordt meer uitleg gegeven over het ontstaan van de abdij, de broeders, hun werk....  mooi om te zien.

Ik loop verder door naar de basiliek, want de kelders van dit prachtig gebouw werden ook volledig opgefrist en herbergen nu een mooi museum.  Het was lang geleden dat ik er in rond liep, en tot mijn grote vreugde is het deel dat vroeger onontgonnen gebied was, nu ook omgetoverd tot museum.  Er is een leuke samenspel tussen oud en nieuw.  Sommige werken die worden tentoongesteld zijn echt mooi.

                             

                             

De wandeling in het bezoekerscentrum heeft me deugd gedaan en opgewekt keer ik terug naar mijn kamer, waar het bijna terug Reikitime is.  We zijn al vrijdag, dus is het vandaag en morgen nog volop energie opslaan.  Genoegzaam glijd ik terug weg onder Peters warme handen.

Na de Reiki probeer ik de geluidsbestanden die ik van Monique kreeg, de opnames van de gezangen van de Oekraïnse priesters hier op de blog op te laden.  Klaarblijkelijk doe ik iets ergs verkeerd want ik slaag er niet in.  Het zal wat zoekwerk vergen denk ik.

De jongeren komen als een meute losgelaten wilde stieren de basiliek binnen. Jong geweld... waar is de tijd dat wij jong en mooi waren... nu zijn we enkel nog jong.

In het begin van de week had ik een foto genomen van het weekmenu.  Zo wisten altijd op voorhand wat er ons als lunch of diner te wachten stond.  Maar de vrijdag is altijd blanco op de lijst.  Vrijdag is visdag, ook hier wordt aan deze regel gehouden.  Wellicht omdat ze afhankelijk zijn van wat er op de markt te krijgen is, vullen ze niets in. 

Op het menu vandaag een heerlijke champignoncrème, perfect afgekruid.  Als hoofdgerecht langkorrelrijst, beetgaar gestoofd witlof met prei (lekker) en ik vermoed kabeljauw met een witte saus.  Het kan ook een andere vis geweest zijn, maar onmogelijk te bepalen.

Als dessert is er vanillepudding.  We zijn nog met 34 voor de lunch, maar als ik de stapels borden tel voor deze avond zijn we maar met 24 meer.  De rust keert dan voor even terug over de abdij, want morgen zal het hier wellicht wel weer vol lopen.  Ik help nog mee aan de afwas en raak aan de praat met een aangename man uit Brussel die hier ook al jaren op retraite komt. Hij spreekt behoorlijk goed Nederlands.

                

Na het ontwaken uit de Reikibehandeling vraagt Peter of ik even wil meegaan tot aan de winkel van de abdij.  Hij zou graag een icoon kopen van broeder Charbel. Ik kocht er een paar jaar geleden al eentje.  In de winkel hebben ze verschillende staan, maar voor hetzelfde geld koop je er eentje dat niet van broeder Charbel is.  In de winkel kijken we even rond, maar er staan er maar twee van hem en ze zijn wat flets van kleur. 

Voor alles is een oplossing. Ik neem de pen ter hand en schrijf een briefje ter attentie van broeder Bernard-Joseph, hij is hier de man die zowat alles in goed banen leidt en er wordt naar hem opgekeken.  We gaan iets vroeger naar de Vespers en ik leg mijn briefje op zijn pupiter.  Van zodra hij zich neerzet zie ik hem mijn briefje nemen en lezen. Peter en ik wachten spannend af op een teken, maar hij blijft stoïcijns voor zich uit staren.  Geen paniek, we weten dat hij bij na het avondmaal voor de retraitanten altijd wel eens langskomt om mensen te begroeten.  Terwijl ik even help aan de afwas zie ik dat Peter in gesprek is met hem.  Er wordt voor gekeken om af te spreken met broeder Charbel.  Nu nog kijken wanneer het voor hem past in zijn drukke schema.

Het groot altaar  (voorzijde)

Het groot altaar (achterzijde)

                                       

Deze avond sta ik op dieet... ik weet het, het kan geen kwaad, niet nodig om dat in jullie commentaar te zetten.  Op het menu is er salade met gerookte eendenborst.  Ik neem gewoon wat salade, nootjes en appel. Gelukkig is er brood en kaas van Orval.  We zijn met weinig aan tafel, dus is de afwas in een wip geklaard. 

Straks nog het Salvé Régina in de basiliek en de dag zit er alweer op.  Net als deze week die veel te snel voorbij gaat.  Ik zie het niet op de kalender, maar aan mijn stapeltje ondergoed en sokken die stilaan aan het minderen is.  We zijn deze namiddag toen we van de winkel terugkwamen onze logies gaan betalen bij het onthaal, ook al vertrekken we pas zondag.  We zijn daar dan tenminste al vanaf.

Ik sluit de blog vanavond af met de wijze woorden van mama : "God zegene en God beware je, dat de slekken niet aan je poepke komen lekken".

Hedendaagse kunst in de ruïnes van de oude abdij

Opgravingen uit de 16e eeuw (nog volop bezig)

Opgravingen uit de 16e eeuw (nog volop bezig)