Orval woensdag 16/11/2022

De nacht is voorbijgevlogen...als een raket met bestemming de maan. Het zandmannetje strooide voldoende zand en liet me genieten van de rust onder een donkere hemel in een zacht bed.

Ontwaken doe ik vandaag met een iets andere muziek.  Cantara van Dead can Dance.  Het is een compleet ander genre maar ik geniet er enorm van.  Ik leerde de muziek van deze groep lang geleden kennen via een collega in Crowne Plaza.

Cantara - Dead Can Dance

Ik neem de ipad mee de badkamer in. Muziek terwijl je aan het douchen bent vind ik leuk. De waterstralen en de zacht geurende zeep geven me het verkwikkend gevoel dat ik nodig heb om de wereld vandaag tegemoet te treden.  Opgewekt stap ik de kamer uit en krijg een warme knuffel van Peter om de dag extra goed in te zetten. Toch leuk als een lieve vriend je een fijne dag wenst, het geeft je een instant goed gevoel.

In de basiliek zitten drie mannen van de Oekraïense delegatie.  Stilletjes hoop ik dat ze ons gaan verblijden met hun mooie gezangen, tijdens de gebedsronde, maar het blijft stil.  Ik vermoed dat ze uiteindelijk niet allemaal Frans praten.

Behoorlijk druk bij het ontbijt, en ik vermoed dat het vandaag nog drukker zal worden, te zien aan het aantal borden dat al klaarstaat om de tafel voor de lunch te dekken.

Terug op de kamer merk ik in de badkamer een klein plasje water.  Ik had het gisteren al opgemerkt, maar niet echt veel aandacht aan besteed. Na mijn douchebeurt deze morgen was de badkamer nochtans droog. Het kan niet anders dan dat er een insijpeling is van bij de buur. Ik zal strak Emmanuel informeren.  Wat is dat me die badkamer dit jaar?  Eerst de toiletbril, nu dit...

De fontein in de tuin van de retraitanten

Om tien uur mag ik weer zalig wegglijden onder Peters warme handen.  Ik soes algauw weg, terwijl de energie via Peter door mij stroomt. Het heeft me onnoemelijk deugd gedaan en na een dik uur word ik wakker uit een heel diepe roes.  Ik heb wat tijd nodig om terug in de wereld te komen.  Peter trok een foto van toen ik net uit de behandeling kwam.  

 

Een kopje koffie kan wonderen doen om terug tot het besef te komen dat je er bent en er mag zijn. Terwijl ik naar buiten zit te staren rijdt de vrachtwagen van Brinks op het terrein.  Wellicht komt hij de goudstaven halen die de mensen hier achterlaten, of zijn het gewoon de contante betalingen aan de kassa van de winkel. Ondertussen bedenk ik hoeveel geluk ik heb.  Jaarlijks mag ik van pietekootje een weekje naar hier komen om te bouwen aan mezelf.  Tijd van introspectie, zelfreflectie, me-time voor 100%.  Gezegend ben ik met zo'n man, waar ik zielsveel van hou.  Ik heb veel om dankbaar voor te zijn.

De regen valt met bakken uit de hemel als we naar de middagdienst gaan, maar als we buitenkomen is de hemel opgeklaard en doet de zon veel moeite om door het zware wolkendek te geraken.  Ze zal er vandaag niet in slagen. 

Eerst even bellen naar het thuisfront en kijken hoe het met Pietekootje gesteld is. Fijn om zijn stem te horen en hem te zien. Wat leven we toch in een wondere wereld waar we mensen die aan de andere kant van België of verder zijn kunnen zien. 

Doorheen het brandglas van de gelagzaal zien we dat alle tafels gedekt zijn.   Zoals voorspeld, de boetiek zit vol hier.  Een lichting jongeren van een school ergens diep in de Ardennen is hier tot aanstaande vrijdag.  Vorige jaren waren de leraar en de lerares hier ook al met een meute leerlingen.

We krijgen terug een mooi lied van de Oekraïense priesters bij aanvang van de maaltijd en een zegening door een van de begeleiders.  Ze zingen echt mooi, en als je de ogen sluit is het nog indrukwekkender.  Opnieuw had ik kippenvel en een traantje in de ogen van ontroering.  Als we plaats genomen hebben kijkt een van de groep me aan.  Ik maak een klein dankgebaar en een stil applaus.  Hij kijkt me lachend aan en groet me terug met een klein gebaar van dank.

Sint Bernardus (beeld in de gelagzaal)

Op het menu bloemkoolsoep en daarna vegetarische couscous met groenten.  Heel erg lekker, maar de kok die voor de kruiding zorgt had wellicht een vrije dag vandaag, want alles is behoorlijk flets.  Gelukkig staat er op tafel een mandje met zakjes peper, zout en mosterd.  Vroeger waren het peper- en zoutvaatjes, maar vanwege Corona is men overgeschakeld op individuele porties.  Als dessert is er een stuk cake.  Peter die momenteel aan een suikerdetox bezig is laat de cake aan zich voorbijgaan.  Ik wikkel twee plakjes cake in een serviet voor straks bij de koffie na de Reiki.

Snel even geholpen bij de afwas, maar voldoende afdrogers, dus ging het snel.  Ik wip even binnen in het onthaal en deel Emmanuel mee dat er een lek zit in de kamer naast mij.  Even later springt hij binnen, bekijkt de toestand en zegt dat hij iemand zal laten kijken daarvoor.  Wellicht zal het terug Loïc zijn als hij mijn toiletbril komt vervangen.

Vooraleer Peter komt voor zijn behandeling loop ik nog snel even tot aan de basiliek.  Ik wil nog wat extra fotomateriaal hebben voor in deze blog.  In de kerk is het zoals gewoonlijk donker.  Hier wordt niet bespaard op elektriciteit voor de factuur (wellicht wel) maar het branden van weinig licht is iets wat hier al honderden jaren meegaat, nog van in de eerste oorspronkelijke abdij. 

Het mag dan wel de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Orval zijn, nergens branden hier kaarsen.  Het is hier zeker geen bedevaartsoord of devotiekerk. Er worden nochtans noveen kaarsen van Otval verkocht in de winkel, maar nergens is hier plaats om die te laten branden.  Wellicht komt het omdat er in het verleden een paar keer grote brand is geweest in de abdij waardoor ze schrik hebben.  Terwijl ik foto's neem kom ik broeder Yves tegen die alles klaarzet voor de eucharistie deze avond.  Ik vraag hem hoe het met hem gaat na zijn operatie aan het hart. Hij kreeg vorig jaar een pacemaker ingeplant.  Hij zegt met een speelse blik: "Het hart slaat goed, en net iets sneller als er mooie meisjes zijn".  Lachend loopt hij weg.

De weg naar de basiliek

15 uur is Reikitime voor Peter. Hij vond de muziek deze morgen rustgevend en omdat hij weet dat ik niet zo van natuurgeluiden hou, mag ik dezelfde muziek vanop spotify afspelen.         

Beluister hier de afspeellijst : This is Marth of de afspeellijst Sounds of Nature  

Tijd voor de Vespers en eucharistie.  Groot is mijn blijdschap als ik zie dat de Oekraïense priesters in vol ornaat aanwezig zijn. Broeder Bernard-Joseph die de dienst leidt deelt mee dat we deze avond een speciale gedachte hebben voor Oekraïne, hun soldaten, de slachtoffers, de bevolking die strijdvaardig is en degenen die achterblijven.  

De priesters zullen straks enkele gebeden zingen. Hun gewaden zijn gewoonweg prachtig. De fijnste stoffen in alle kleuren wit en goud. Jammer dat we  hier geen foto kunnen van nemen, want het is een magnifiek zicht.  De habijten versierd met kruisen en edelstenen. Ook de bisschop is aanwezig, op zijn habijt een strak gesteven pallium.  Hun gezangen bezorgen me alweer kippenvel, want in koor gezongen in een majestueuze basiliek, het is een traktaat om u tegen e zeggen.  Ook de broeders en Peter zijn onder de indruk.

Monique die hier een tijdje verblijft en klusjes doet voor de abdij (lees het grondig poetsen van het chalet voor groepen) heeft alle gezangen opgenomen.  Ik hoop dat het lukt om ze door te sturen naar mij zodat ik ze hier kan posten.

Monique, een goedlachse dame die zorgt voor het onderhoud van de chalet

Als avondmaal is er paté en croûte, met fijne groentjes, (geraspte knolselder, rode kool en geraspte wortelen) overgoten met een lekkere vinaigrette.  Ook hier wordt avondmaal terug met een Oekraïens gezongen gebed geopend.  Terwijl ik meehelp aan de afwas, helpt Peter alles klaar te zetten voor het ontbijt morgen. Hij raakt aan de praat met broeder Bernard-Joseph.  De Oekraïense priesters mogen huwen en kinderen hebben.

Tijd voor de avonddienst en het  Salve Regina