Orval zondag 13 november 2022

 Hoe lang heb ik hier terug naar uitgekeken?  Ik kan het echt niet zeggen. Aftellen en op de kalender streepjes zetten heb ik niet gedaan, maar in mijn hoofd deed ik het stiekem wel. Wat is het leuk om uit te kijken naar iets waarvan je weet dat het je lichaam en geest goed zal doen.

Peter komt me ophalen. We rijden elk om beurt naar Orval en vorig jaar was ik chauffeur van dienst, driving Miss Daisy.  Onderweg kletsen we er lustig op los, ervaringen van het leven, het werk - het passeert allemaal de revue.  Tetteren zit in onze genen en druk in gesprek missen we een afrit op de autostrade.  Alle wegen leiden naar Rome, en ook zeker naar Orval.  Na een korte koffiestop... lees Peter moet plassen... zetten we onder een stralende zon onze reis verder.  Vertrekken deze morgen deden we onder een sluier van mist, een waterzonnetje die veel moeite deed om er door te piepen, maar er niet in slaagde.  Eens Brussel voorbij werden we verwarmd door de stralen van die mooie gele bol.

Alsof de poort van de abdij de auto herkent zwaait ze sierlijk open om ons binnen te laten op de privéparking.  We zijn net te laat (wisten we op voorhand) om bij het onthaal de sleutel op te halen.  Bij het binnenkomen van de stille ontspanningsruimte worden Peter en ik begroet door bekenden van Brugge, die vertrekkensklaar staan.  Even bijpraten en we kiezen ervoor om nog even naar buiten te gaan en te genieten van de zon en wat extra vitamine D op te doen.

Zalig hier met het smoelement in de zon.  Er loopt geen kat rond en buiten een dame die wat verder hetzelfde doet als wij is het volledig rustig.  Het water van de fontein spettert rustig verder en zorgt voor wat rimpels op het wateroppervlak.

Tegen 13 uur gaan we naar de refter.  Tafels staan gedekt voor een dikke 40 man. We zien veel bekende gezichten, retraitanten die jaarlijks op hetzelfde tijdstip terugkomen.

De soep staat reeds op tafel... dikke groenbruine groentensoep.  Voor een keer goed warm, maar terug met weinig smaak.  Peper en zout erbij en het is een gans ander verhaal.  Tijdens het afzakken naar de refter vroeg Peter me wat er op het menu zou staan. Uit gewoonte zeg ik altijd, chicons met hesp en kaas.  Peter bekijkt me dan even boos, want hij lust geen witlof.  Als hoofdgerecht : gratin dauphinois, met boeuf bourguignon en....jawel, gestoofd witlof.  Ik kom haast niet bij van het lachen als ik Peters beteuterd gezicht zie.  Als toetje is er een stuk kriekentaart... heb ik wijselijk laten staan... de kleur stond me niet aan.

Na het middagmaal gaan we bij het onthaal onze sleutel halen. Tot mijn grote opluchting hebben ze ons dezelfde kamers als andere jaren toegewezen.  We hadden het gevraagd bij de reservatie vorig jaar... maar je weet maar nooit hé.

De auto staat redelijk ver van de kamers. Om niet op en af te moeten lopen stel ik aan Peter voor om de stootkar te nemen die hier staat.  Werkvereenvoudiging in Orval..... ik trek de lijn goed door.  Pluimpje voor mezelf.

De namiddag spendeer ik aan vertaalwerk voor een vriend. Het is een serieuze job, maar het gaat redelijk goed.  Voor ik het goed en wel besef klopt Peter op de deur en laat me weten dat ik me moet klaarmaken om naar de Vespers te gaan.  Zo opgegaan in het vertaalwerk dat ik geen notie meer heb van tijd.  We zien een nieuwe broeder in de ronde zitten.... we kunnen weer op onderzoek...  wie, wat, waar, hoe, wanneer en waarom.... zoveel vragen die een antwoordje nodig hebben om onze  nieuwsgierigheid te stillen.

Als avondmaal is er pastasalade met heel veel curry, wortelen en ik vermoed knolselder, maar het kan ook pastinaak of peterseliewortel geweest zijn. Door de overvloed van kerrie zijn alle smaken gelijklopend.  Een appeltje als nagerecht.

Om 20 uur gaan we naar de avonddienst.  Veel volk in de kerk, en ik geniet volop van het Salvé Regina.