Till Sverige med husbilen dag 12

 Dear gentle reader,

De net niet duisternis omarmde ons, fluisterde ons zachte woordjes toe, strooide zand in onze ogen en liet ons inslapen als onschuldige kinderen, dromen tegemoet gaande . De dag was goed geweest en de nacht werd nog beter…. Totdat Mathilde om twee uur ‘s nachts ons wakker maakt om een plasje te doen. Martin ligt dicht bij de deur en zodoende is hij choco van dienst. 

Als door een toverstok getikt vallen we gelukzalig terug in slaap, Mathilde knort even blij met ons mee. 

Doordat we gisteren avond de camperplaats volledig hebben opgeruimd, hebben we vandaag geen stress om ons klaar te maken voor het vertrek.

We spenderen de nodige tijd in het sanitair blok en ontbijten op ons gemak. De voorraad afbakbroodjes die we mee hadden genomen uit België is op en dus vallen we de Zweedse aan, ze zijn iets groter van formaat, maar eerlijk, ze smaken krek hetzelfde.

De Finse buurman komt vragen of we interesse hebben in een fles fruitsap, maar we bedanken vriendelijk, want veel te gezond voor ons. We verlaten onze spot en rijden eerst naar het servicestation op de camperplaats. Een Italiaanse camper is reeds bezig met grijswater te lozen, en de watertank te vullen. Wij moeten net hetzelfde doen. Want na bijna vier dagen stilstand is de watertank zo goed als leeg. 

We lozen wat vuil is en tanken water bij.  Goedgezind nemen we de weg richting Vasteras waar we rond de middag een afspraak hebben in een dierenkliniek, om een extra ontworming voor Mathilde voor we naar Noorwegen gaan. 

De gps staat nog steeds ingesteld op de kleine wegen, en voor we het goed en wel beseffen belanden we in centrum Stockholm, in een verkeersdrukte van je welste. Bumper aan bumper verdwijnen de meters asfalt onder de wielen camper, maar het gaat traag, tergend traag. Na bijna een uur zijn we uit het centrum en kunnen op een gewone snelheid verder rijden. 

We stoppen wel nog even bij een supermarkt om de nodige voorraad in te slaan, want bij Camping Grinsby, is er niets anders dan natuur. Je moet dus wel wat voorbereid zijn. 

Als we terugkomen uit de supermarkt staat een familie zigeuners net naast onze camper geparkeerd. Ze zijn hun hele hebben en houden aan het uitladen en blokkeren de ingang van de camper net niet.  Je kan je niet voorstellen wat er allemaal op de grond ligt, potten, pannen, een radio, een ventilator, een hoop kledij…. Te gek voor woorden. We laden alles in en vertrekken zodra we klaar zijn. Omdat we best wel wat tijd verloren hebben in de winkel en het verkeer druk is beslissen we om toch via de snelweg naar Vasteras te rijden. 

Het rijden gaat heel erg vlot, maar we zullen toch iets later dan voorzien op de afspraak aankomen.  Nu, dat vormt geen probleem, in het mailverkeer dat ik had met de kliniek begrepen ze wel dat een juist uur moeilijk te voorspellen was op zo’n afstand. 

Vasteras vinden was geen probleem, de straat ook niet, maar het juiste nummer is een ander paar mouwen gezien de huizen verscholen liggen achter een hoge haag.  Op goed geluk draai ik een straat in en enkele meters verder ziet Martin een wegwijzer met “veterinar”.  We zitten juist en worden vriendelijk verwelkomd. 

Ik excuseer me voor het laattijdig aankomen maar dat is geen probleem. We mogen mee naar een spreekkamer en na een korte uitleg mag ik zelf een pilletje geven aan Mathilde.  Koekjes eet ze gewillig, een pilletje pakken is een ander verhaal. We proberen het op de vriendelijke manier, op de lieve wijze, maar uiteindelijk zijn we verplicht het haar toe te dienen. Ze kreeg nadien wel een koekje hoor. We rekenen af bij de receptie, 47€ voor iets wat we zelf hebben mogen doen, alleen de stempel en de handtekening heeft de veearts in het boekje gezet. Enfin, we zijn in orde voor Noorwegen en dat is het belangrijkste. 

Martin helpt me even om uit de krappe parking te rijden en in een wip zijn we opweg naar Årjang.

Tegen ons principe in blijven we verder rijden langs de snelweg.  Ze voorspellen behoorlijk slecht weer, en ik heb geen zin om me op een afgelegen weg te vinden in de regen, mocht er iets verkeerd lopen. 

We kunnen goed doorrijden en daar we deze morgen flink hebben ontbeten slaan we de lunch over. Net voorbij de Karlstad, komen we in een regenbui terecht die zal blijven aanhouden totdat we gearriveerd zijn.  

Ik blijf versteld staan van de uitgestrektheid van de akkers hier.

De kilometers verdwijnen onder de banden en in de verte zien we de wegwijzer van Camp Grinsby al staan. 

We rijden de lange grindweg op en parkeren dicht bij de receptie, kwestie van niet volledig uitgeregend te zijn.

Best wel druk op dit moment aan de balie, waar Monique, de vrouw van Staf samen met twee medewerkers alles in goede banen leidt. We worden geholpen door een knappe jongeheer, ik betaal wat er nog moet betaald worden, vraag wat extra muntjes voor de douche. Ik krijg er maar vier, want wegens grote drukte voor midzomer, weinig reserve.  Plots heeft Monique ons in de gaten en roept ze blij “ oh jullie zijn terug”. Ik zeg dat we dat beloofd hadden. Ongelofelijk maar waar, ze wist nog dat we vorig jaar net voor midzomer vertrokken waren. We mogen terug een plaats uitkiezen en bij toeval is het plaatsje van vorig jaar nog vrij. Zo kontent!

We plaatsen de camper level en draaien in de regen de luifel uit die ik verzeker met spanbanden en haringen. 

Tegen dan is het gin o’clock met een restantje vlees van de bbq van gisterenavond.  Op het menu als avondmaal: gebakken zalm met frietjes, tomatenslaatje.