Till Sverige med husbilen dag 13

 Dear gentle reader,

Traagzaam trekt de mist die de sluier vormt over de nachtelijke duisternis voor mijn ogen op.  Ik heb moeite om die nevel te doorbreken, want hoe zalig was deze nacht. Voor Mathilde is het elke morgen nevelig, ze schurkt zich nog even tegen me aan, slaakt een diepe zucht en dommelt met de pootjes onder haar buikje zachtjes terug in. Wat is het leven hard als je Mathilde heet, en ook een beetje als je Alain noemt, want ik snoezel nog even verder met haar terwijl Martin in het potje een muntje zoekt om de douches op Camp Grinsby op te zoeken. 

Voor de langslapers is er niets goeds weggelegd dus sta ik ook op, schud het bed op, laat het even luchten en met een druk op de knop verdwijnt het bed tegen het plafond. 

Na de reisdag van gisteren is het vandaag weer tijd voor een rustdag. Actief en passief wisselen elkaar om de beurt.  Hoe zalig is dat? Zouden we dit niet kunnen doortrekken in de gewone werkweek? Een dagje werken, een dagje rusten. Wedden dat we het dan wel uithouden tot 67 jaar.

Zicht vanaf onze camperspot

Hoe helder het water hier is

Na een lekker ontbijt met choco voor mij, salami voor Martin ga ik snel even de ontbijtboel afwassen. Vandaag staat bijna niets op het programma. We moeten wel even langs de receptie om nog een bootje te reserveren voor morgen en ook een wasmachine en droogkast te bespreken. Ik kan een bootje huren voor morgen, voor vandaag zijn de twee bootjes die de camping rijk is reeds verhuurd. Ik had geprobeerd om in januari al een bootje vast te leggen toen we de camping reserveerden, maar kreeg de melding in de retourmail dat het enkel ter plaatse kon. 

Toch heb ik geluk want ik kan voor het tijdslot 13-15 de wasmachine en de droogkast reserveren. 

De rest van de morgen spenderen we in stilte, ik lees verder in mijn boek en pietekootje schiet iedereen af die binnen of buiten komt, die van en naar het toilet gaat.  zijn.  

Spion eerste klas, James Bond is er een watje bij. Hij heeft enkel nog een uurwerk nodig die een bom activeert en een pen die dodelijk gif kan spuiten. Een MG heeft hij niet nodig.

Ik loop nog even de receptie binnen om een souvenir te kopen voor de zonen van mijn beste vriendin want ze waren heel grote fan van het tv programma van Staf en Monique. Het aanbod is groot en na wat heen en weer gewhatsappt te hebben voldoe ik een aankoop. Ik hoop dat ze er tevreden mee zijn.

Klokslag één uur ga ik naar het washok om een eerste machine was in te steken. Er staan vier machines in het washok. 2 semi industriële en twee industriële. Had ik het op voorhand geweten kon ik alles in één keer wassen. Niet erg, we hebben toch niets te doen.

Een wandeling met Mathilde levert wat nieuwe vriendjes op. Vooral met de zwarte Frenchie Lou kan ze het goed vinden, maar Lou is nog maar net één jaar geworden, en Mathilde, hoewel vaak zelf spring-in-'t-veld, zet ze haar op haar plaats. 

Lou en Mathilde 

We zoeken de schauduw wat op en verplaatsen ons mee met de zon want het is echt wel warm.  Mathilde verhuist telkens met ons mee. Er komen echt wel veel campers en caravans toe vandaag. De camping staat afgeladen vol en veel mensen zijn hier voor het midzomerfeest dat morgen gevierd wordt. Veel Zweden trekken dan vanuit de steden naar het platteland bij familie en vrienden om dit event te vieren. 

Een Volkswagen camper komt aan in de Stugor (klein vakantiehuis), wegens geen plaats meer voor zijn camper. Hij stapt uit en zegt: “moh Martin van de Colruyt is ier wok”.  Het zijn mensen van Assebroek…. Its a small word after all. 

Gelukkig is het alweer gin o’clock met een chipke en tijd voor een potje regenwormen. We winnen elk een partijtje. Mooi verdeeld..

Op het menu deze avond pastasalade met Weense worstjes. 

Het is een drukte van je welste als we gaan afwassen en met de Belgen die hier ruim in overvloed aanwezig zijn worden voluit reisverhalen uitgewisseld terwijl het schuimend sop de pannen en borden schoonmaakt.

Plots weerklinkt accordeon muziek op de camping. Een paar campers van ons verwijderd is een Nederlands koppel aan het oefenen. Ik loop er even naar toe en vraag of ik er een foto mag van nemen voor de blog. De man in kwestie zegt dat ik zelfs mag filmen. Een gans lied uploaden zou echt niet lukken, maar hier alvast een stukje. Jammer genoeg komt er al iemand klagen dat het storende muziek is en stoppen ze direct. Waar is de verdraagzaamheid in de wereld naar toe?

Pietekootje, mosquitoproof