Till Sverige med husbilen dag 17

 Dear gentle reader,

De nacht is voorbij gevlogen, althans dat is de indruk die ik heb. Gisterenavond voor de eerste keer sinds heel lang, ik vermoed zelfs sinds het begin van onze reis eens lang kunnen buiten zitten zonder de ganse tijd achter muggen of insecten te moeten jagen. Het was een verademing. Gisteren ook mijn tweede boek uitgelezen. Ik had een vermoeden wie de dader was, en mijn vermoeden bleek juist, toch is er geen detective aan mij verloren gegaan. 

Een nieuwe camping, nieuwe gewoontes. De douches in het sanitair blok zijn echt heel nieuw en super proper.  Even je kaart voor de lezer zwiepen en je krijgt warm water. De voorzieningen mogen dan wel nagelnieuw zijn, het waterstraaltje dat uit de douchekop komt heeft de kracht van een heel oude man met prostaatproblemen. Het is goed dat het meer dan drie minuten duurt want je wordt met moeite nat. 

Een stevig ontbijt deze morgen want we gaan stad Oslo bezoeken. Gisteren bij het inchecken vroeg ik of ik tickets kon kopen voor de bus. Dat was niet mogelijk. Je dient een app te installeren die Ruter noemt. We hadden in Zweden de ES app moeten downloaden , maar ik kon die niet connecten met mijn bankkaart. Ik vreesde weer zoiets, maar het ging makkelijker dan verwacht. Dankzij Apple Pay was het in een wip geïnstalleerd en had ik al twee tickets voor vandaag gekocht. Je kan zelfs het tijdstip kiezen vanaf wanneer je ticket loopt, en wat meer is, naargelang je nood, kan je de tijd aanpassen. We waren wat vroeger klaar dan voorzien en dus verander ik het tijdstip wanneer we de bus willen nemen naar centrum Oslo. 

Even voor tien uur staan we met een pak andere campinggasten aan de bushalte.  Het is even uitpiepen hoe de app werkt. De bus wordt via een digitaal scherm aangekondigd. Een andere toerist vraagt me of ik ook een qr-code en een flikkerende afbeelding heb van een beer. Zo te zien is dit de toegangscode voor een busrit vandaag.   Met bus 42 rijden we tot de busterminal Tjuvholmen, een kleine twintig minuten rijden. Ondertussen zien we de voorstad van Oslo, gelijkaardig aan elke voorstad van een hoofdstad. Sociale woningen, hoogbouw met appartementen, een klein beetje verloedering. 

Als we afstappen aan de busterminal is het eigenlijk best wel warm. Het belooft een hete dag te worden. 

We lopen langs een kade, in de binnenstad waar een cruise schip ligt aangemeerd van de Holland Amerika Line.

De stad is cosmopolitisch, er staan heel erg mooie gebouwen, oude en nieuwe architectuur wisselen elkaar probleemloos af. De mix van de verschillende stijlen loopt mooi in elkaar over. 

We lopen richting de kade, eigenlijk is het meer een promenade, zoals in Cannes. Net zoals in het Franse zuiden vindt je hier terras naast terras, de ene al aantrekkelijker dan de andere. We zitten op de kant waar de mini ferries je naar de andere kant van de stad varen. Het is er nu nog niet overdreven druk, maar ik kan me inbeelden dat het hier rond het middaguur een drukte van jewelste is. 

Wat anders dan hangmatten
in Brugge

Promenade

Ik kijk even op Google om het bureau van toerisme te vinden. We zijn er op een dikke twee kilometer van verwijderd en kiezen de route langs de mooie parken en gebouwen die deze stad rijk is. We komen voorbij de  opera, het parlement en talrijke andere mooie gebouwen. In de hele stad wappert de regenboogvlag want vrijdag is er de Oslo pride.  We gaan het  jammer genoeg niet meemaken want morgen verlaten we deze megalopool. 

Prideweek

Parlement

Mathilde loopt mooi naast ons maar ik zie dat ze het lastig begint te krijgen.  We moeten even zoeken naar het bureau van toerisme, dat op de begane grond ligt van het centraal station. 

Ik wil naar Vigelund parken. Het is te ver om te lopen, en na wat puzzelen op de ruter app vinden we de juiste tram naar daar. 

Op de tram

In het Vigelund park staan meer dan 200 bronzen en stenen beelden van een en dezelfde beeldhouwer, Vigelund. De beelden laten de evolutie van het leven zien, alle beelden zijn naakt maar van een uitmuntende schoonheid. Mannen, vrouwen, kinderen, alles mooi door elkaar. Het is onmogelijk om van alle beelden een foto te nemen. Niet alleen omdat het er zoveel zijn, maar ook omdat er bij elk beeld wel een groepje toeristen met gids staat die hen uitvoerig het beeld beschrijft. 

We slagen er toch een paar te fotograferen zonder dat er een massa volk rond staat. 

We lopen in de hete zon door tot aan de grote fontein. We kunnen nog verder lopen, naar een stenen zuil waar ook ontelbaar veel gedaantes in verwerkt zitten, maar het is te warm, en Mathilde die ondertussen al een tijdje in de rugzak op mijn schouders zit, begint toch wel door te wegen. 

We nemen een welkome verfrissing op het terras in het park en een dringende sanitaire stop. Ons tramticket is nog een paar minuten geldig en we hop pen de tram op richting de promenade. 

De terrasjes zitten afgeladen vol en overal staan rijen wachtende mensen in de felle zon totdat ze een plaatsje kunnen bemachtigen. Ik zie het zelf niet zitten om hier lang te staan wachten. Maar we hebben geluk, bij restaurant Olivia is de wachtrij zo goed als weg. We lopen het terras op en wachten beleefd tot de maître d’hotel ons een plaatsje toewijst nadat we gevraagd hebben of Mathilde op het terras mee mag. Bij ons lijkt dat evident, hier is dat niet zo gewoon. 

We krijgen een mooi tafeltje onder de luifel, met een prachtig zicht. Uit de speakers komt aangename bossanova en latino muziek die ons meteen in de juiste stemming brengt. 

We bestellen bij de dienster die in opleiding is, op haar badge te lezen, twee lokale biertjes. Ze vraagt of het een 0,4 of een 0,6 mag zijn. We kiezen voor het kleine formaat. Meer dan een halve liter lijkt ons veel.  Martin bestelt een insalata salmonella met foccacia, ik kies voor een pizza capriciosa, enkel omdat er artisjok op ligt. Samen met de pintjes komt ook een karafje water op tafel. 

Het is hier super gezellig zitten, en naar wat ik kan zien van de borden die links en rechts geserveerd worden, ziet het er allemaal picobello uit. 

Enige tijd later komt ook onze bestelling op de juiste plaats. Het is overheerlijk. De pizza is fantastisch lekker en ook Martin smult van zijn slaatje. De zalm is droog gerookt. Ik rond af met een kopje koffie. We rekenen af en voor de vriendelijkheid van de juf in opleiding geef ik een mooie fooi. 

Van de promenade zijn we niet zo ver verwijderd van het Koninklijk paleis, en dus beslissen we er even naartoe te wandelen.

Het is nog steeds broeiend heet. Mathilde loopt mee, maar tegen haar zin. Bij een bakkerij naast een metrostation kopen we een brood en dan geeft Mathilde het op. Ik hijs haar terug in de rugzak en zoeken verder onze weg naar de royalty. Het paleis ligt in een groot park, op een lichte heuvel. Hellingen zijn lastig voor pietekootjes rug, maar omdat hij me graag ziet zet hij toch door. 

Bij het afdalen zie ik dat het hem meer moeite gekost heeft dan hij wil toegeven. In de verte zien we donkere wolken opkomen. Na het checken van de weersapp, zien we dat er een ferm onweer op komst is. We besluiten terug te keren naar de camping. We zijn op een totaal andere plaats als dan waar we deze morgen afgestapt zijn, maar wie zoekt die vindt zijn weg. 

Gehoopt om ergens de halte 
Petersletta te vinden 

We nemen eerst buslijn 31 tot aan Maritime, de jachthaven, waar zeker duizend bootjes van allerlei slag liggen. Van daaruit hebben we bus 42 nodig tot aan de camping. Als we van de bus stappen begint het te spetteren, en als we net binnen de camper zijn, breekt het onweer los. Snel alle materiaal,in de garage plooien en de luifel indraaien, want ze voorspellen hevige windstoten. 

Trams die neuze neuze deden 

Er zit niets anders op dan ons bezig houden in de camper, ik met mijn derde boek en pietekootje scrollt door Facebook.

Ook als het regent is er nood aan verfrissing en voor we het weten is het gin o’clock met twee soorten salami. We regenwormen en winnen elk een partijtje. Eerlijk verdeeld. 

Op het menu deze avond: gebakken kipfilet met Romeinse salade en tomaatjes. Het blijft verder water gieten en we wassen af in de camper. 

Tussen twee regenvlagen door even een avondwandeling met Mathilde die even snel terug naar binnen wil om te slapen. 

Stadhuis van Oslo

Royal garden 

Frenchie en Winston Churchill