Till Sverige med husbilen dag 18

Dear gentle reader,

Ik vermoed dat het waterpeil in de hemel meer dan hoog genoeg staat, afgaande op wat we deze nacht en vandaag al op ons dak hebben gekregen. Ze moeten daar natuurlijk geen gras groen houden en zwembaden vullen.  Het heeft de ganse nacht onophoudelijk geregend. Niet dat ik er iets van gehoord heb, want ik lag gelukzalig te knorren met Pietekootje en Mathilde naast mij. Ik weet het omdat Martin het deze morgen verteld heeft, niet alleen de regen hield hem wakker, klaarblijkelijk ook,het gesnurk van Mathilde, en een klein beetje dat van mij. Of is het andersom? Ontbijten hebben we dus maar binnen gedaan. Het grof haverspelt brood dat we gisteren in Oslo kochten smaakt voortreffelijk. Het moeten niet elke dag verse pistolets zijn. 

We ruimen de laatste dingen op die nog opgeruimd moeten worden, Martin vergewist er zich van dat alles vast staat in de kasten en dat alle deuren goed dicht zijn.  Ik trek de stekker uit het stopcontact en draai de gaskraan toe.

De Duitser die net op het perceel voor ons staat vertrekt een paar minuutjes voor ons, dat maakt dat ik geen moeilijke manoeuvres moet uitvoeren om uit te rijden. Ik kan gewoon rechtdoor over zijn spot, wel opletten dat ik het elektriciteitskastje niet mee heb. 

Op de camping zijn ze bezig een gans nieuw milieustarion te plaatsen. Dat maakt dat er nu grijswater geloosd moet worden boven een riooldeksel met kleine gaatjes, die het water nauwelijks kan slikken. Bovendien zijn er zo’n 10 wachtenden voor ons. Ik zie het niet zitten om hier een dik half uur te staan wachten en kan net tussen twee campers doorglippen richting de uitgang. Het cassette toilet had ik eerder deze morgen al geledigd. 

Martin dropt de kaarten die toegang verschaffen tot het sanitair blok en de slagboom in de daarvoor bestemde bus en rijden door richting Göteborg (spreek uit Jeuteboj)

Omdat we wel wat willen voortmaken opteren we voor de snelweg te nemen. Makkelijk te vinden via de Garmin, maar dat is natuurlijk zo als je nauwgezet de instructies volgt. We rijden door een best wel lange tunnel waar ik van vak moet veranderen, maar reageer te traag en zit natuurlijk op de verkeerde snelweg. Gelukkig herberekent de gps een nieuwe route en zitten we rap terug op de juiste baan….maar het is heel erg druk en dus bumperen we traag mee in de file. 

 

Even ter info, het is nog niet gestopt met regenen sinds ons vertrek uit de camping. Als we de ring van Oslo voorbij zijn gaat het verkeer wat vlotter, maar niet echt want op de snelweg heerst een snelheidsbeperking tot 80 km per uur. We tuffen dus gezapig verder tot we een afrit zien waar een handelscomplex is. We rijden af want we hebben nog wat kleine boodschapjes nodig. Er is ook een jula waar we nog willen langs gaan voor een Thermacell tegen de muggen. Super grote Coop, en kweet nie hoeveel personeel. Aan de leeftijd te zien vermoed ik dat er ook veel jobstudenten zijn. 

We lopen de Jula binnen en zoeken ons evenwel tussen de vele rayons. Uiteindelijk komen we bij het juiste schap, maar ook hier helemaal leeg. We zullen het dan maar via internet bestellen. Het winkelcentrum is behoorlijk groot en we lopen aan de andere kant uit, en vinden zo de camper niet terug. Ale hop, terug naar binnen en op onze stappen terugkeren. Mathilde effen buiten laten voor een plasje en we zijn weer riebedebie. 

Even ter info, het is even gestopt met regenen. 

We naderen de grens met Zweden en er staat een monsterfile in de groene laan, de laan waar je niets moet aangeven. Er zit niets anders op dan mee aan te schuiven. 

Ik ben het rijden op de autosnelweg zat en neem terug de kleinere wegen nadat ik de gps heb aangepast. Het duurt even vooraleer de gps de bereiking gemaakt heeft, maar ik ben ondertussen al vertrokkenen en zie pas als ik over de rotonde rij dat we er zomaar 60 km bijlappen. Dat is van het goed teveel, maar geen kans om op dit baantje te keren, dus moeten we wel even doorsjezen.

Even ter info, de regen valt met bakken uit de hemel als we een twintig kilometer verder de snelweg terug oprijden. 

We hebben deze morgen goed ontbeten en hebben niet direct honger zodat ik kan doorrijden. 

De verneveling van de vrachtwagens die in volle vaart voorbijsteken (hier mag dat dus) is fenomenaal en bemoeilijkt het zicht en het rijden. Ik kreeg van Martin het juiste adres door van de camping, dus no problem.

We komen in Göteborg aan en moeten alweer door het centrum. Op een bepaald moment komt de weg me bekend voor en ik zeg dat tegen Martin. Hij zegt dat hij hetzelfde voor heeft en als achter de volgende bocht op de hoek van de straat een winkeltje is, dat we dan bij de camping toekomen waar we vorig jaar verbleven. Ik zeg, ale, dat is raar, twee namen voor een camping, maar ja, de dag van vandaag en zeker in Zweden….. alles kan. Ook hier een lange rij campers en caravans die aanschuiven om in te checken. Er staat ook een bordje dat de camping fully booked is.  Ik zeg tegen pietekootje dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we geboekt hebben. We wachten een klein half uurtje in de camper tot we aan de receptie kunnen rijden. Even ter info, het regent dat het giet. 

Aan de receptie staan twee heel knappe jongedames waarvan eentje ons vriendelijk bij haar roept. We geven onze papieren en ze glimlacht verder, ze tokkelt op haar pc, blijft tokkelen, glimlach verdwijnt stilaan, tokkel tokkel, no glimlach. Ze roept er even haar collega bij die ook wat tokkelt en dan zegt ze met een grote verzuchting: ik kan jullie reservatie niet vinden omdat jullie op de verkeerde camping staan. Ik vraag me af hoe dom we kunnen zijn, maar ze zegt dat het dagelijkse kost is. We zijn in Lisebergbyn en moeten in Lyseberg Aksim zijn, een paar kilometer verderop maar bij de zee. Biebie niet echt tevreden want was content ter plaatse te zijn. Ik mag nu dus opnieuw rechtsomkeer maken en terug het verkeer in. Het is ondertussen spitsuur en overal zit het verkeer potdicht.   Even ter info, het regent nog altijd. 

Pietekootje moet me helpen om op de bestemming te raken, want met zo veel volk rondom je heb ik geen oog voor de gps. Gelukkig is Martin allert als ik bijna een afrit te vroeg afsla en een dik half uur later komen we aan op Aksim. 

Ook hier een bord dat het volboekt is, maar we hebben een reservatie. Een jonge man die naast ons stond bij Lisebergbyn en hier zijn geluk beproefde moet ook weer op zoek naar een andere plaats. Ik sla mijn handjes samen dat Martin dit zo mooi uitgestippeld heeft. 

Na wat aanschuiven gaan we naar de receptie en worden we vriendelijk ontvangen door Åke, die zich ons herinnert van vorig jaar. Echt waar, hij wist zelfs nog dat ik een brace droeg. Ik vertel hem dat we net van Lisebergbyn komen, en vraag wat hij hier nu doet. Hij kreeg promotie en is nu manager van deze camping van de groep.   De juf aan de balie had ons plaats 276 toegewezen, helemaal op het eind van de camping,  ver van alles. Åke geeft ons een nieuwe plaats, 76 dicht bij de zee en het service huis. 

We rijden er eerst even naar toe omhet grijswater te lozen en de watertank te vullen. 

Even ter info, de zon heeft de regenwolken doen verdwijnen en we genieten van een muggenloze avond. 

Na het openzetten van de luifel, tafel en stoelen is het alweer gin o’clock en regenwormen met een chipke. Op het menu deze avond tonijn met frietjes. 

En een kaneelbol als dessert.