Till Sverige med husbilen dag 19 & 20

 

Dearest gentle reader,

Zoals altijd wordt geduld beloond. Ik weet het, jullie hebben even moeten wachten op het vervolg van de blog, en jullie zullen het me niet kwalijk nemen dat ik gisteren eerder voorkeur gaf aan familie dan een een digitaal toetsenbord. De keuze was makkelijk. 

Dag 18. Reis van Göteborg naar Bjärnum. 

Gisteren morgen wakker geworden door het geschreeuw van de meeuwen die langs de kust vlogen, wellicht op zoek naar restantjes tussen caravans en campers. Na een verkwikkende douche onder een matig waterstraaltje beginnen we de dag met ontbijt. We hebben weinig vuil gemaakt, en dus kan de afwas gebeuren in de camper zelf, we hebben lekker warm water en in een oogwenk is de klus geklaard. 

Na het oprollen van de luifel, en het wegbergen van de meubels kunnen we onze trip beginnen naar mijn nicht in Bjärnum. 

Nog even langs de balie om goeiedag te zeggen tegen Åke (spreek uit oake), maar die is er nog niet. 

We hebben afgesproken dat we even na de middag zullen aankomen bij hen. We hebben dus ruim de tijd om de dikke 200 km af te legen en opteren voor de kleinere wegen. We zijn net vertrokken en zie dat de gps ons terug richting centrum Göteborg laat rijden. Totaal geen zin in, dus rij ik het eerstvolgende tankstation op, enerzijds om ook nog te tanken, anderzijds om de gps even anders in te stellen. Gelukkig zitten we niet ver van de autosnelweg en kunnen we snel op de ring rond Göteborg en zo het centrum vermijden. 

We sjezen lekker door totdat we de heel uitgestrekte groene velden van het platte land voor ons zien liggen. Bij de eerstvolgende afslag rijden we van de snelweg af en tuffen zo verder richting onze bestemming. 

We rijden terug langs mooie dorpjes, gezellige wegjes die het al het mooie wat Zweden te bieden heeft tentoonstellen, het is een plezier voor het oog. Om de zoveel tijd kom je in de tegenovergestelde richting een camper tegen. Soms wordt er eens gewuifd, soms niet. Ik wuif bijna altijd…om de zoveel kilometer kom je hier ook een flitspaal tegen. 

We komen voorbij een groot handelscentrum en in de verte zie ik een uithangbord van Jula. We zijn al in vier van hun vestigingen geweest om een Thermacell apparaat te kopen. We hebben tot nu toe telkens de pech gehad dat het overal was uitverkocht. We kruisen onze vingers en rekenen op wat geluk. Het is een van de grootste Jula waar we zijn in geweest, en dus is het even zoeken naar de juiste rayon. We vinden die rayon uiteraard niet, en moeten op zoek naar een winkeljuf.  In mijn beste Zweeds vraag ik waar ik die Thermacell kan vinden. Neen, grapje, in het Engels lukt het natuurlijk wel. Ze loopt even met ons mee en wijst ons het allerlaatste toestel dat voorhanden is, en de navulling voor erbij. Ik ben zo blij gelijk een kind dat net ne grote lekstok heeft gekregen.

Kostprijs 379 kronen, zonder de navulling. Nog even naar de apotheek voor nog twee tubes alsogel tegen de muggenbeten want pietekootje doet wat van smeren.😂. De stakker staat zo te zien hoog in de ranking van de muggen op de lijst lekkere hapjes. Dat hij lekker is, dat weet ik al lang. 

We hebben wel wat tijd verloren met de aankopen en moeten terug de snelweg op om niet te laat aan te komen bij Hilde en Frederik. We komen even na halftwee toe bij hen. De boom in de tuin is een flink stuk gegroeid en de takken hangen behoorlijk laag. Op het dak van de camper liggen natuurlijk zonnepanelen en ik wil die niet beschadigen. We rijden een kleine 50 m achteruit en kunnen langs de onverharde weg parkeren, aan de rand van hun bos. We staan mooi in de schaduw, dus blijft het lekker fris in de camper.  

Na een hartelijke begroeting komt Frederik al aangesneld met een verlengkabel voor de elektriciteit. Je zal het niet voor mogelijk houden, maar aan de rand van het bos, op deze strook grond staan we compleet level. Zelfs nog nooit zo mooi waterpas gestaan van de ganse reis. Soms scheelt het een graadje of zo, maar nu is het gewoon perfect, zonder moeite te moeten doen. Klein gelukske van de dag. 

Het waterpas zetten door middel van keggen bezorgt me steeds de nodige stress, 

Zalig vertoeven is het op het terras van Hilde en Frederik, in de tuin met zicht op,het bos. Ik vraag of ze nog last hebbenvan wilde everzwijnen, vorig jaar hadden die de ganse tuin omgewoeld op zoek naar wortels. Om dit niet meer tegen te komen hebben ze nu aan de rand van het bos dat aan hun tuin grenst draad gezet. 

Een zalig fris pintje verslaat de grootste dorst. Ondertussen draait er al een wasje. Handig toch als je even bij familie langs kan. Het is mooi warm weer en daar we al de ganse tijd neerzitten maken we een mooie natuurwandeling doorheen velden en bos. We komen voorbij een muur die hier al sinds mensenheugenis staat, grote steenblokken, manueel opgestapeld, en die door hun gewicht op hun plaats blijven liggen. De muur is iets meer dan een meter hoog en zeker een meter breed. Wat een werk moet dit zijn geweest. Het mos dat er al jarenlang traag overgroeit vult de voegen zachtjes op en verhult de geheimen van de bouwers. 

We volgen een deeltje van het Skåne leden pad. Een grote en lange natuurwandeling. De bodem in het bos is fik bezaaid met naalden, bladen en veert zachtjes onder onze voeten. De geur van het bos, bladeren, takken en mos vindt de weg naar onze neus en gretig snuiven we deze bijzondere lucht in. 

Hilde waarschuwt ons aandachtig te zijn voor teken, want het seizoen is goed begonnen.  In Zweden kan je op de parkings van de winkelcentra vaak busjes treffen waar je je kan laten inenten tegen verschillende ziektes, waaronder ook Tbe, die overgebracht wordt door een tekenbeet. Er zijn drie shots nodig. Tegen de ziekte van Lime, bestaat er geen vaccin. 

Na de wandeling is het tijd voor koffie en huisgemaakte perentaart met ongezoete opgeklopte room. In Zweden is de room bij,taart nooit gezoet. Het is even wennen, maar het contract tussen de twee is best aangenaam. 

Ergens ter wereld is het gin o’clock en dus ook in Bjärnum. Hilde zorgt voor de gin, wij voor de tonic. Stukje kaas, worstjes en kaasstengels dabei. Hilde had gevraagd wat we ‘s avonds wilden eten. Ik had gezegd, iets Zweeds? Zelf is ze niet zo’n grote fan van de Zweedse keuken en dus heeft ze voor deze avond vegetarisch gekookt. Pasta met kweetnie hoeveel verschillende groentje, heel fijn afgekruid en gebakken haloumi die op zichzelf al wat zout is. Het smaakt heerlijk.  Als dessert is er ijs met banaan, honing en noten. Een ongewone combinatie maar echt lekker. Het is ondertussen al laat geworden, de was is uit de droogkast gehaald en het wordt tijd om onze camper op te zoeken om te gaan slapen. 

Ik lees nog een paar hoofdstukkennin mijn boek en Pietekootje valt vredig in slaap naast me. Mathilde is al lang in dromenland op het voeteneinde van het bed

Dag 19 Trip van Bjärnum naar Trelleborg

Fluitende vogeltjes halen ons uit onze slaap. We hebben prinsheerlijk de nacht doorgebracht aan de rand van het bos. We staan op, ik maak een korte wandeling met Mathilde en begeven ons daarna naar de badkamer van Hilde. We mogen in huis douchen. Hilde bood ons ook twee slaapkamers aan, zodat pietekootje een snurkloze nacht zou hebben, maar we wilden niet voor overlast zorgen. 

Om acht uur worden we verwacht voor het ontbijt. Frederik heeft vers brood gebakken met havermout, er zijn verschillende soorten broodjes, confituur, kaas, … teveel om op te noemen en op te eten. 

Na het royaal ontbijt vraag ik of ik even de stofzuiger mag lenen om eens grondig door de camper te kunnen gaan. In de camper ligt een zwart tapijt, en mijn stofzuigertje is net niet krachtig genoeg om het allemaal netjes mee te krijgen. We stofzuigen dagelijks. Met de grove middelen gaat het een pak sneller is is het zorgvuldiger gedaan. Een nette camper, daar gaan we voor.

Ondertussen begint de zon de aarde stilletjes op te warmen en na nog wat tafelgesprekken op het terras is het tijd om onze weg verder te zetten. We zouden hier met gemak nog wat vertoeven, en we zijn zeker van harte welkom maar onze ferry is geboekt en dus kunnen we niet langer blijven talmen. Afscheid nemen doet altijd een beetje zeer, zeker als je weet dat het weer enige tijd zal duren eer we elkaar terugzien.  We trekken het stopcontact uit, en na dit volgt een warme afscheidsknuffel. Bedankt Hilde en Frederik dat we weer een tijdje bij jullie mochten komen, het verblijdde ons hart. Tot binnenkort eens in België!

Om tien uur verlaten we Bjärnum en rijden we op de snelweg richting Malmö, althans, dat was de bedoeling maar ik ben even verstrooid en mis de juiste afslag.

We moeten dus even een ommetoertje maken op de landelijke wegen, maar een dikke 25 km later zitten we terug op de juiste snelweg richting Trelleborg. 

We komen aan in de haven vanwaar de verschillende rederijen naar het vasteland varen. We zijn ruim op tijd en ik stel voor aan Martin om nog even op een parking te staan en daar op het gemak onze boterhammen op te eten. Hij zegt dat hij ineens naar de terminal wil rijden en dat we daar wel ergens zullen kunnen parkeren. Ik zeg dat ik daar niet zo zeker van ben. In mijn trouwboekje staat op pagina 231 dat ik moet luisteren naar zijn voorstellen wat betreft het wachten bij een ferry. 

We rijden dus naar de terminal en incheck balie van Stena line en ik merk dat die reeds open is. Ik zie Pietekootje kijken met een blik van: zie je wel, kent je gezeid. 

We geven onze papieren en 🪪 id-kaarten, krijgen een plakkaat dat aan de voorruit moet staan en de instructies om naar terminal C te rijden, en daar tussen lijn 115 & 123 te kiezen. We rijden helft van de haven af achter een grote vrachtwagen. We proberen hopeloos de putten te vermijden in het wegdek, maar tevergeefs, de glazen rinkelen in de kast en we worden hevig wegen weer geschud, ook al halen we nauwelijks 20/u. 

We sorteren voor in lijn 115, zoals voorgesteld, en schuiven aan achter een Noorse camper. Tijd zat om onze boterhammen op te eten, want het duurt nog anderhalf uur voor het inschepen begint. 

Ik maak een ommetje met Mathilde terwijl pietekootje zorgt voor de bokeslunch. Ik wil niet tegenkomen zoals vorig jaar, en verorber snel mijn middagmaal. Verleden jaar waren we ook op ons gemak ons broodje aan het opeten toen plots uit het niets het inschepen begon en de auto voor ons wegreed. Licht paniekje want wij waren niet klaar. Deze keer niet met mij en ruim op tijd zijn we klaar met de afwas. Wel met koud water want de gasfles heb ik niet opengezet. Het mag niet tijdens het rijden en ook niet aan boord. 

Het lange wachten kan beginnen….en ons geduld wordt echt op de proef gesteld. Plots schiet het in onze rij ook op, totdat de camper voor ons halt moet houden. Alle particuliere auto’s mogen nu eerst boarden, afwisselend met een onophoudelijke file aan vrachtwagens. Ik vraag me af hoe ze al dat volk op dat ene schip gaan krijgen. Dan komen alle lijnen aan de beurt, aftellend van 123 naar 110. Ondertussen blijft de stroom vrachtwagens de brug oprijden. 

De ferry moet normaal om 15 uur vertrekken, maar pas om 14u54 is het eindelijk aan onze lijn, en dan moeten al die andere nog volgen. 

Traag volgen we de file naar de M/S Meckelenburg-Vorpommen die ons naar Rostock zal brengen. Nu zie ik pas dat de vrachtwagens naar een ander schip van Stenaline worden afgeleid.

We volgen de instructies van de parkeerjuf en staan zo dicht bij de wand dat de deur van de camper nauwelijks open kan. Tijdens de trip is het verboden om benedendeks te blijven en dus zoeken we ons een weg naar de pet-area. Een ruimte waar een twintigtal pullman zetels in staan waarvan de rugleuning naar achter kan. We vinden een plaatsje. Algauw stromen de baasjes en hun honden toe. Alle rassen en alle formaten. Een Duitser heeft zijn hond niet goed in de hand en die blaft er wild op los telkens een hond binnenkomt. Hij heeft zich dan ook in het midden geplaatst, waardoor zijn hond bij de minste beweging van iemand aanslaat. 

Deze lounge is niet goed ingericht. Er zijn twee stopcontacten in de ganse ruimte en ze bevinden zich ter hoogte van het plafond. Onmogelijk dus om je gsm op te laden want geen enkel kabel is zo lang. 

We waren voorzien en onze iPhones en iPads zijn volledig opgeladen. Terwijl we varen typ ik deze blog, Martin speelt spelletjes en lost Zweedse puzzels op. Een dame recht voorbij tekent in haar sketchboek, een andere heer ligt met wijd open mond te slapen. Ik heb zo’n zin om een koekje in zijn keel te laten vallen, maar doe het toch maar niet. Ik wil niet in volle ze belanden terwijl we varen. Mathilde ligt rustig naast ons op haar tapijtje te knorren. Terwijl ik zit te tikken schiet Martins zetel plots achteruit in de verste stand. Geen mogelijkheid om hem terug recht te krijgen, de zetel, niet Martin. 

Een hongertje steekt de kop op, en in de cafetaria haal ik twee ciabatta broodjes met ham en kaas die netjes worden opgewarmd. Lekker. 

Pietekootje, vindingrijk vond toch een oplossing voor het opladen van zijn gsm.

We zullen iets na negen uur aankomen in Rostock, en dan moeten we nog van het schip raken en door de douane komen. We hebben niets aan te geven. Onze voorraad gin is zo goed als op. We hebben geluk en na twintig minuutjes mogen we van boord. Zonder controle rijden we voorbij de douane en rijden richting Lubeck. 

Overnachten doen we op een parking van de snelweg, tussen de grote vrachtwagens.

Vlasbewerking

Als sardientjes in een blik