Till Sverige med husbilen dag 21. Finale blog

 Dearest gentle reader,  

🎶🎵 and now, the end is near, ….🎵🎶. Aan alle mooie liedjes komt een eind, en zo ook aan deze mooie vakantie naar Zweden en een klein stukje Noorwegen. 

Gisterenavond zijn we ondanks het late vertrek uur op tijd aan gekomen in Rostock. Als het schip aan de kade ligt aangemeerd kan het ontschepen beginnen. En hebben we geluk gehad. Ons geduld bij het inschepen werd beloond met een snelle ontscheping. Nauwelijks een kwartier later dan het aanmeren mochten we reeds de colonne volgen en de M/S Meckelenburg-Vorpommen afrijden. We hebben niets aan te geven en de douanier van dienst ziet ons aureooltje boven ons en de vleugels in onze rug en verleent ons vrije doorgang. 

Daar we op de zeereis kunnen uitrusten ben ik topfit om nog wat kilometers te doen. We hadden dit trouwens ook zo voorzien. Het is net schemerdonker als we richting Lübeck rijden. Er is op dit late uur praktisch geen volk op de baan en we sjezen goed door. Af en toe komt een auto uit het niets achter ons opdagen en voor je het goed en wel beseft schiet hij met de snelheid van een kanonskogel de donkere nacht in. 

Wat moet het leuk zijn om met een ongelimiteerde snelheid de nacht te doorklieven, de duisternis wordt even gesneden door het schijnen van de koplampen.  Even bekruipt mij de zin om voluit te gaan op de snelweg met de camper, maar ik hou me netjes in en bol aan 90 km/u door de donkere nacht. Geen vlam in de pijp, maar een fikse regenbui komt op ons af.  De ruitenwissers hebben hun werk en ik merk dat pietekootje er niet gerust in is. Donker, regen en grote snelheden op autostrades… dus net voor Lübeck vinden we een plaatsje tussen de vrachtwagens. We hadden al een parking gevonden vroeger, maar stonden daar helemaal alleen, en dat gaf ons weinig vertrouwen. 

Het is even na elf als we stoppen. Ik draai de gaskraan open zodat we de koelkast kunnen laten werken op gas. Het is eigenlijk goed doordacht. Als je rijdt, gaat de koelkast op de batterij, sta je stil en heb je elektriciteit, dan schakelt die automatisch daar op over. Bij gebrek aan de twee vorige is een draai aan de gasfles voldoende om de koelkast te laten werken. 

We eten nog snel een boterham (Martin) en ik een kaneelbol (2) want nog een klein hongertje. 

Het bed komt als geroepen naar beneden en we wentelen ons in de zachtheid van de dons. Hier is geen internet natuurlijk en de 4g is niet top. Het duurt even vooraleer ik de foto's kan  uploaden in de blog, en net even voor middernacht kan ik een blogje over twee dagen posten. Nauwelijks drie minuten later lig ik in dromenland. Het geraas van de auto’s en de vrachtwagens langs de snelweg deert me niet. Het is een nostalgisch moment naar mijn jeugd toen ik in Kuurne woonde langs een drukke baan naar Brugge. 

De vrachtwagen naast ons vertrekt rond 6.30. En door het lawaai zijn we beiden wakker. Een kattenwasje, en een simpel ontbijt, een wandelingetje met Mathilde en tegen 7.30 u zijn we al terug vertrokken.  We moeten een dikke 400 km afleggen vandaag, en voor velen onder jullie lijkt dat misschien weinig, maar voor mij is dat meer dan voldoende. Lange afstanden zijn niet aan mij besteed. Het rijden op de autostrade gaat me snel vervelen…

Vorig jaar moest ik van Rostock in één trek naar huis rijden en ik werd haast horendol. Daarom hebben we dit jaar een extra stop ingelast. We eindigen waar we begonnen zijn op camping De Loeks in Enschede.  Ik had in het begin van de week nog een mailtje gestuurd met de vraag of ze nog een plaatsje over hadden voor ons. 

Met de retour mail kreeg ik bevestiging dat het ok was. 

Tijdens de trip naar Enschede lassen we nog twee stops in, zodat Mathilde nog even een plasje kan maken en ik nog een extra cafeïne shot binnen kan spelen. 

Even voor twee komen we aan op camping De Loeks. De eigenaar is er niet en een bevriende dame neemt de honneurs waar. We zeggen dat we het hier al wat kennen en we kiezen een mooi plaatsje uit. 

Op het menu deze middag gravadlax met pistolets. Na een kleine siësta is het tijd om aan de grote kuis van de camper te beginnen. We moeten hem morgen terugbezorgen aan P & C, en willen toch dat het in orde is. Ik neem de garage en de cockpit voor mijn rekening, en Martin de rest van de camper. 

In de garage staat alle materiaal, tafels, stoelen, droogrek, ligbed, trapje, bbq, keggen, waterslang, kabels, ….enfin, teveel om op te noemen. Ik zwier er alles uit en geef de garage een grondige poetsbeurt.  Martin reinigt alle kasten en schikt zoveel mogelijk alles in bakken zodat we morgen efficiënt kunnen uitladen.  Een dik anderhalf uur later zijn we klaar en moet er morgen enkel nog gestofzuigd worden. Ik zou het hier kunnen doen, maar ik durf de heersende stilte die hier heerst niet te verstoren. 

We nemen rustig de tijd om te douchen en een wandeling rond het domein te maken met Mathilde. 

Doordat er in een nabijgelegen weide pony’s zitten vermoed ik dat we daarom veel vliegen hebben op de camperplaats. Ideaal om mijn nieuw aangeschafte Thermacell te testen. Even het gasflesje indraaien, een tablet in het apparaat steken en het toestel aanleggen.

Wonderbaarlijk, hebben we geen last meer van de vliegen. Hadden we dit maar in Nörrkoping, Stockholm, Oslo en Karlskrona…. We gingen veel jeuk vermeden hebben. 

Ergens ter wereld is het gin o’clock met een salamietje vandaag terwijl we regenwormen. Martin verliest de beide partijtjes. We genieten van onze laatste avond op reis met de camper. Het is kliekjesavond, en met alle restjes tovert pietekootje een klein feestmaal op tafel. 

Bedankt P & C om dit avontuur mogelijk te maken. 

Dit is dan ook de finale blog lieve lezer. Bedankt dat jullie zo massaal volgden. Ik had gemiddeld meer dan 120 lezers per dag. We vonden het fijn dat jullie met ons mee reisden en deel waren van ons verhaal. Tof dat jullie reageerden op de blog. 

Met veel plezier geschreven.  Alain

De tuin voor ons alleen

Warme groet van ons drie

Camperdiva