Till Sverige med husbilen dag 3

Dear gentle reader,

Wat hebben we prinsheerlijk geslapen in ons camperbed. Het bed is breder dan wat we thuis hebben, en al liggen we met drie in bed…. Mathilde slaapt tussen ons in aan het voeteinde van het bed, hebben we toch meer dan plaats genoeg. Ik heb Martin nog niet horen pruttelen dat ik stevig snurk, dus het zal allemaal wel meevallen denk ik dan. Misschien is gans dat snurkgedoe een fabeltje dat hij uitgevonden heeft om apart te kunnen slapen. 😜

De wekkers stonden deze morgen ingesteld om vijf uur, maar als je naast een natuurlijk wekker slaapt als pietekootje heb je dat in feite niet nodig. Ruim vooraleer de wekker afloopt, lees een dik half uur, klautert hij uit bed en rept zich naar de douche. Martin is van het principe, ik wakker, iedereen wakker. Hij maakt net voldoende lawaai zodat ik niet terug kan indommelen. Mathilde is bijlange nog niet uitgeslapen en wurmt haar zachtjes tegen me aan. Dat kind is moe van het slapen ganser dagen.

We gaan de douche vandaag voor de eerste keer uitproberen. De badkamer van de camper baadt in een blauwig licht wat het de uitstraling geeft van een luxueuze spa.

Vorig jaar hadden we ook een douche in de camper, maar we kregen het warme water niet aan de praat. Deze keer niet, gisteren het juiste knopje in de juiste stand gezet en heet water 50°c is ons deel. Zalig gewoon. Voor de nieuwsgierigen onder jullie, neen we kunnen niet met twee in de douche, maar ze is ruim genoeg voor mijn kathedraal van een lichaam, weliswaar lichterlijk in verval. (Die kathedraal dan, niet de douche).

Terwijl Martin de zonden van zich afwast maak ik het bed op en met een duw op de knop gaat het bed gezwind de hoogte in. Praktisch toch. Van zodra de lichten onder het bed aanfloepen weet ik dat het bed in de juiste en beveiligde stand staat.

Een paniekje ontstaat als ik mijn sleutelbos niet kan vinden. We kregen er elk eentje. Om het met de woorden van prins Harry te zeggen, Martin is de ”Spare”. Mijn paniekje begint gestaag te groeien… en koortsachtig zoek ik de ganse camper af. Nergens te vinden. Pietekootje zegt dat het altijd hetzelfde is met mij… ik pleit schuldig. Uiteindelijk ga ik toch maar even in de tas van Martin kijken en tot mijn grote blijdschap zie ik daar de sleutelbos zitten. De sloeber had mijn bos in zijn tasje gestopt. Paniek voor niets. Hij was zich van geen kwaad bewust.

We ruimen verder op en maken een rugzakje klaar voor als we straks aan boord gaan van de ferry. We weten dat er ruim voldoende stopcontacten aan boord zijn om de telefoons en iPads op te laden. Martin wil het extra kabeltje vanonder het dashboard halen maar drukt per ongeluk tegen de claxon. Wedden dat de helft van de campers wakker is geworden? 🤪 zoals ik al zei: “pietekootje wakker, iedereen wakker!”

Ruim op tijd komen we aan in de zeehaven van Rostock bij de ferryterminal. Vorig jaar verkeerd gereden in de terminal, dit jaar opnieuw. Het is echt niet goed uitgetekend langs waar je moet rijden. Ik zie dat er nog campers verkeerd zijn gereden. We banen ons een weg tussen de netjes geparkeerde vrachtwagen en rijden in tegengestelde richting de juiste aanlegkade tegemoet. Er staan op dit vroeg uur toch al weer een dertigtal auto’s en campers in de rij om in te checken.

M/S Skåne

De vrachtwagens hebben een aparte rijbaan.

We schuiven gestaag op tot bij de incheckbalie. We kunnen rustig blijven zitten want alles is op voorhand gereserveerd. De vriendelijke beambte vraagt onze papieren en in een wip krijgen we onze doorrijdpas, het nummer van de rijbaan en kunnen we door de slagboom.

We volgen de wegwijzers van Stenaline en zoeken rijbaan 53 uit. We hebben nog even tijd vooraleer we aan boord mogen rijden.

Na een dik half uur begint de rij naast ons te boarden en dat wil zeggen dat het weldra onze toer is… Als volleerde ferry-isten rijden we probleemloos aan boord, de richting volgend die men ons aangeeft. De plaatser duidt ons een stek aan en loodst ons tot op minder dan dertig centimeter van onze voorligger. Naast ons staat een vrachtwagen zo dicht geparkeerd dat we met moeite uit de camper kunnen.

Tijdens de overtocht mag je niet in de camper, wagen of vrachtwagen blijven zitten. We zoeken ons een weg naar dek 9 waar we de zone vinden waar hondjes zijn toegelaten.

De ruimte is ingericht met aparte hokjes waar telkens een hondenmandje staat.

In totaal kunnen acht troetels hier even verpozen. We zitten dicht bij het zelfbedieningsrestaurant en algauw rep ik me om twee ontbijtjes.

Er is een televisie in de ruimte, en indien je wenst kan je meedoen met het fitheidsprogramma. Ik word al moe van het kijken alleen.

Workout iemand?

Tijd om even met Mathilde de benen te strekken en ik begeef me naar dek tien, het “Sundeck” van deze mini cruise. Spijtig genoeg is er geen voorziening om hondjes een plasje te laten doen op dit schip. Vorig jaar bij TT-line was dat er wel.

De overtocht neemt toch wat tijd in beslag, een kleine zes uur. We spelen “Regenwormen”, en naar goeie gewoonte wint pietekootje want alweer teveel risico’s genomen. Ach ik heb geluk in de liefde 🩷

Regenwormen

🎵🎶🎵 “There will be bluebirds over, the white cliffs of Dover” 🎶🎵🎶 (voor de jonge generatie… een lied uit de oorlogsjaren van Dame Vera Lynn). Alleen zijn we niet op weg naar Engeland. Zo te zien is een deel van de Deense kust een paste and copy van de Britse.

We besluiten om aan boord te eten en aangezien we op weg zijn naar het land van Ikea kiezen we voor de Zweedse balletjes, met een ferme hoop puree, saus en natuurlijk veenbessen. Het is lekker maar het mocht wat warmer zijn. Mathilde ligt rustig te knorren, wellicht in dromenland want ze snurkt er stevig op los, zo luid dat iedereen in de ruimte begint te lachen. Zalig toch!

Naarmate de reis vordert wordt de golfslag groter en dat is voelbaar als je door de gang loopt. Er is een lichte deining op het schip.

Een uur vooraleer we de haven binnenvaren wordt omgeroepen dat we er bijna zijn. Iets later klinkt door de speaker dat de mensen die een hut reserveerden hun kamer dienen te verlaten zodat de mensen van housekeeping aan de slag kunnen. Na nog een dik kwartier klinkt het signaal dat we terug benedendeks mogen gaan naar de respectievelijke voertuigen. Niet denken dat je direct van de boot mag. Het duurt nog wel even vooraleer de sirene klinkt om te ontschepen.

Gestaag volgen we de colonne tot bij de douane. Iedereen heeft zo te zien iets aan te geven, wij niet en rijden rechts naar de groene zone. We rijden door de poort waar de camper volledig gescreend wordt en foto’s worden genomen. Klaarblijkelijk haalden we onze mooie glimlach boven want zonder verdere controle rijden we Zweden binnen.

De gps staat ingesteld naar de dichtstbijzijnde Coop winkel. De Zweedse supermarktketen ook bekend om zijn laagste prijzen. Na een klein ritje zoeken we ons een plaatsje op de parking waar weinig manoeuvreer ruimte is. Wonderwel slaag ik me erin goed te parkeren. Nu maar hopen dat niemand naast of achter mij komt staan. Handig die Google translate app die ik downloadde op aanraden van P. Je houdt de camera boven een Zweedse tekst en het wordt automatisch vertaald naar je moedertaal. Gin dialect wè.

Mijn vrees is waarheid geworden, een man parkeerde net binnen de draaicirkel van de camper. Als bij wonder komt hij net terug en krijg ik alsnog vrij spel om uit te rijden.

De volgende halte voor vandaag is Trelleborg Strand camping. We waren hier al eerder, dus we kennen onze weg.

https://trelleborgstrand.se/en/trelleborg-strand-2/ We krijgen plaats 85 toegewezen. Wel eerst even naar het servicestation om het grijswater weg te laten stromen en het cassette toilet te ledigen. Ook de watertank moet bijgevuld worden na pietekootjes lange douche van deze morgen en zijn intense scheerbeurt.

We beginnen de routine erin te krijgen, in een wip is de elektriciteit aangesloten, de luifel uitgedraaid en vastgelegd, de gasfles opengedraaid, tafel en stoelen uitgeklapt, het scherm voor de voorruit geplaatst en is het tijd om te genieten van de zon, de zee en de toch wel wat frisse wind. Diezelfde wind wordt met de minuut steviger en ondanks het vastzetten van de luifel beslissen we om hem toch terug in te draaien want teveel wind. Ik zou niet willen dat er iets aan is. Beter voorkomen dan herstellen.

Daar we deze middag warm hebben geluncht op de M/S Skåne eten we deze avond Zweedse kaasplank met donker brood.