Till Sverige med husbilen dag 7

Dear gentle reader, 

Kennen jullie volgend kinderlied nog?  

🎵🎶 Sta op gij luie slaper, de koekoek roept in ‘t bos, de zonne gaat gaan stralen al op de heuveltop, wordt wakker, wordt wakker, de koekoek roept in ‘t bos 🎶🎵

We hebben geen wekker gezet vandaag in dit idyllisch oord. Doorheen de kruinen van de bomen vallen de zonnestralen de camper binnen op ons engelachtig smoelement. We ademen de zuiverste lucht in, en we worden blij verwelkomd om de dag te omhelzen met het gezang van de duizenden vogeltjes hier in het bos. Ook een koekoek geeft het beste van zichzelf en roept er lustig op los. Naar goede gewoonte zijn we als eerste van de camping wakker. Bij de vroege ochtendwandeling met Mathilde is er geen levende ziel te bespeuren. 

In alle stilte haal ik de stoelen uit de garage, bang om de buren die weliswaar redelijk ver geparkeerd staan te wekken. Martin reikt me vanuit de camper het porselein aan om de tafel te dekken. Vers gebakken broodjes uit de airfryer, en een heerlijke kop koffie uit de dolce gusto maken van het ontbijt een genietmoment. Althans, dat is de bedoeling. We zitten nauwelijks vijf minuten buiten of we worden belaagd door een zwerm kleine muggen die ongelofelijk hard steken. Ondanks het anti muggenmiddel dat we inderhaast smeren blijven ze hun georganiseerde aanval op ons blote vel onafgebroken aanhouden. We beleven Pearl Harbor toestanden, en zijn onmogelijk opgewassen tegen de continue aanval van deze insectenzwerm, die als kamikaze piloten zonder schroom rechtstreeks op hun doel afvliegen. 

We staken de strijd die we op voorhand verloren hebben en vluchten naar binnen om op het gemak te kunnen ontbijten.  Zo te zien komen die muggetjes vooral bij het ochtendgloren tevoorschijn, want een dik uur later zijn ze nergens meer te bespeuren. Nota voor morgen : later ontbijten. Bijkomend probleem: pietekootje is allergisch voor de muggenmelk want in de kortste keren staan alle plekken waar hij insmeerde vol rode puntjes. 

We hebben ons voorgenomen om het vandaag rustig aan te doen. We liggen te ver van het centrum om dat te bezoeken, en Martin heeft een hekel aan zand tussen de tenen. Dus een dagje strand zit er niet in. Geen probleem, want de rust van het bos doet me goed. 

Stilaan zien we de campers rondom ons vertrekken totdat we hier nagenoeg alleen staan. In één woord: zalig. 

Ik zoek op mijn beurt de douche op.  Die is wat verouderd en de waterstroom is niet constant. Het water sputtert als het ware tegen, omdat het geen zin heeft om naar beneden te vallen, bang dat het op de grond te pletter zal vallen. 

Na het afwassen van de ontbijtboel maken we een wandeling naar de zee. Ik kan de verleiding moeilijk weerstaan, schop mijn slippers uit en loop door het zand, de branding in om eventjes te pootjebaden. Het water is best wel fris maar o zo aangenaam. Ik kan pietekootje niet overtuigen om mee in het water te gaan, en ook Mathilde ziet het niet zitten. Ze komt tot aan de waterlijnen, snuffelt en keert dan met een parmantige tred terug naar Martin. 

We trekken terug richting de camper en brengen de morgen in stilte door. Martin leest de digitale krant en ik lees verder in mijn boek. 

Het zalig niksen is best vermoeiend, en kort na de lunch valt Martin in dommeling in het ligbed onder het bladerdak. 

Als hij wakker wordt neem ik zijn plaats in voor mijn zelfbehandeling Reiki. Wat is het heerlijk om dit buiten te kunnen doen, onder de hoge bomen waar onze camper staat. 

Mathilde heeft nood aan een extra wandeling en we verkennen een deel van de camping waar we nog niet zijn geweest. Bij terugkeer lees ik verder in mijn boek en Martin start met de kleurplaten die hij kreeg van een lieve vriendin toen hij stopte met werken. 

Ergens ter wereld is het aperitieftijd en dus is het hier in Nörrkoping gin o’clock. 

In

Deze avond op het menu: kipblokjes in een tomatensaus met mascarpone en frietjes. 

Ik wil jullie nog iets meegeven over eergisterenavond toen Halewijn op bezoek was. Hij zei me iets wat me uitzonderlijk veel plezier deed. Hij vertelde dat hij een speciale herinnering aan zijn tijd in het Crowne Plaza overhield, 

toen hij er als jobstudent werkte in toen nog “De Linde”.  Hij gebruikt die uitspraak die ik toen zei nu ook nog, weliswaar in een iets opgekuiste versie. Nu 20 jaar later zeg ik dat nog tegen onze jobstudenten als ik zie dat ze met hun handen in hun zakken staan. Het gaat als volgt: “mochten je handen granaten zijn, en ze ontploffen, dan ben je je ballen kwijt”.  Zo zie je maar hoe woorden toch blijven hangen.