Till Sverige med husbilen dag 8

 Dear gentle reader,

Leeg gezogen, uitgezogen, ik weet niet hoe ik het anders moet verwoorden, maar de muggen hebben ons heel lelijk te pakken gehad deze nacht. Nochtans waren alle ramen dicht, en bij het raam dat open stond was de hor erin. Ik vraag me dus af langs waar die vliegende smeerlapjes zijn binnengekomen. 

We zijn begonnen met het tellen van de bulten op armen en benen maar zijn halverwege de tel kwijtgeraakt. Gelukkig hebben we van de apotheek een crème mee tegen de jeuk.

Ik vermoed dat we niet gaan toekomen met de tube aan de snelheid die we hier aan het smeren zijn om het gekrab tegen te gaan. 

Normaliter ben ik de enige die gebeten wordt, maar ook Martin valt dit keer jammer genoeg in de prijzen. 

Onze voorraad Belgische afbak broodjes zijn op en dus vallen we vandaag de Zweedse broodjes aan. Geen verschil met de onze eerlijk gezegd. Twee lekkere koppen koffie later beginnen we met het opruimen van onze camperplaats. 

Het cassettetoilet ga ik snel nog even ledigen in het sanitair blok. Spijtig genoeg is er op deze camping geen plaats om het grijswater te lozen. Toch wel een minpunt eerlijk gezegd. Enfin, het is wat het is en na het deponeren van de sleutel van het elektriciteitskastje in de bus, want de receptie is nog niet open, rijden we goedgemutst en uitgerust richting Stockholm. De gps zegt naar links, biebie slaat rechts af maar krijg onmiddellijk de melding dat ik een u-bocht moet maken. Even voor de duidelijkheid, we rijden op een smal baantje, waar verkeer in beide richtingen mogelijk is, op voorwaarde dat iemand aan de kant gaat staan en de ander doorlaat. Aan de ene kant is een steile wand, aan de andere kant de zee.

Ik zeg tegen pietekootje dat we rechtsomkeer moeten gaan en zie de paniek in zijn ogen oplichten. Iets verderop zie ik een straat en in geen tijd draai ik me gezwind in de goede richting. Ditmaal zijn we nu echt goed vertrokken langs de kleine baantjes, die soms overgaan in een snelweg. Het autosnelwegsysteem zit anders in elkaar dan bij ons. Een gewestweg waar je doorgaans 70 of 80 mag verandert plots in een snelweg, E-weg waar je 100 mag. Ik vermoed dat dit ook de maximumsnelheid is die toegelaten is. Nergens zie je hier bordjes staan met 120. 

Op de gewestwegen heb je alle mogelijke snelheden, 70, 60, 50 en soms ook 40 of 30. Het is dus steeds opletten geblazen want er staan hier meer flitspalen dan dat er verkeerslichten staan. 

De Zweden rijden dan ook niet echt snel. Zelfs als ze de kans hebben om me in te halen, blijven ze mooi achter mij rijden. Ik vermoed dat de boetes om te snel te rijden hier dan ook best hoog zijn. Ik zal het even vragen aan mijn nicht Hilde die hier al jaren woont en waar we over enige tijd naar toe gaan als we op terugreis zijn. 

Plotsklaps vertraagt het verkeer op de snelweg, en rijden we dertig in plaats van de 100 die normaal is toegestaan. Er zit nog een camper voor ons, dus we weten niet wat er gaande is.  Na een vijftal km aan 30/u kunnen we voorbijsteken en zien we een grote Mercedes zonder nummerplaat, maar met een rode driehoek op de achterruit heel traag rijden. Ik vermoed dat ze iets aan het meten zijn, maar het kan ook zijn dat ze staat van het wegdek nakijken. 

In de verte zie ik een verlaten parking en beslis om daar even te stoppen. Niet om voze dingen te doen, maar om de camper binnenin eens grondig te stofzuigen. Ik wou dit niet doen terwijl we in Sjorsons camping waren. Het geluid van het toestel zou de bladeren van de bomen hebben doen vallen, en de vogels zouden eensklaps acute diarree hebben gehad. Dat wil je ook niet op je camper hebben. 

We komen een Coop tegen en houden even halt om inkopen te doen. We rijden verder langs uitgestrekte bossen, pittoreske dorpjes en voor we het weten zijn we in een van de voorsteden van Stockholm. Het is er druk verkeer en op het verkeer letten, en kijken naar de gps gaan niet samen dus mis ik ergens een afslag. Martin was samen met mij in de veronderstelling dat we op de juiste weg zaten…. Terug geeft de Garmin aan om een u-turn te maken….. Euh, hallo! Zal ‘t gaan ja? We zitten midden op de ring met een middenberm. Ik rij gewoon verder en de herberekening laat ons een dikke km omrijden om dan geheel volgens de verkeersregels terug te keren van waar we komen, en zo rijden we stad uit. 

De laatste kilometers naar de camping, rijden langs het water, en hier en daar zie je parkings die afgeladen vol staan met mensen die zich naar zee begeven. 

We vinden First Camp City Stockholm. De vriendelijke juffrouw aan de receptie verwelkomt ons met een big smile. Ze wijst ons onze plaats toe. Nummer 33, met achterin een bos (ojee, toch niet weer muggen) maar met een ruim zicht. De camping is van dezelfde groep als die waar we vorig jaar in Göteborg waren, maar deze is minder mooi. 

Ik rij direct naar het servicehuis om het grijswater te lozen, maar vind ook hier geen put. Terug naar de receptie dan maar. Daar vertelt men  ons dat we terug uit de camping moeten rijden en ons begeven naar de camperplaats waar alles voorzien is. Zo gezegd, zo gedaan. Ondertussen tanken we ook vers water bij. 

Pietekootje loodst me feilloos op de goede plaats en wonder boven wonder, we staan level. Geen keggenfestival dus. Keggen kan je gebruiken om de camper waterpas te krijgen, maar ik ben daar niet zo’n held in. 

Er staat een fris windje en het is zeker nodig de luifel te verankeren. We lopen even terug tot aan de receptie om inlichtingen te vragen in verband met het reizen met het openbaar vervoer naar centrum Stockholm. Hoewel ze moeilijk doen over hondjes, krijg ik van de juffrouw achter de balie een gans zakje snoepjes mee voor Mathilde. We krijgen de raad om een app te downloaden waar je ook tickets kan kopen. Ondertussen reserveren we ook de wasmachine voor morgenavond. 

We hebben geluk want hier in Stockholm is het Gin o’clock met een chipke met bbq smaak.   Deze avond Salade Nicoise op het menu. 

Gin o’clock 

Toch al een paar smeerlapjes kunnen vangen