Till Sverige med husbilen dag 9

Dear gentle reader,

🎵🎶 Zachtjes tikt de regen op het vensterraam, de kaars niet voor het raam gezet, oh wat zijn wij hier gelukkig saâm, dat de wereld ons maar mooi ontdekt 🎶🎵

Het is gisterenavond beginnen regenen, en het is quasi de ganse nacht verder gegaan. De droge aarde hier zal er deugd van gehad hebben, en de campers ook, zo kon het stof van de laatste dagen flink zijn weg naar beneden vinden en zijn de te pletter gevlogen insecten tegen de voorruit zijn ver losgeweekt.

Bij het inchecken op de camping kregen we een keycard om de deuren te openen van het sanitair blok of van de ruimte waar je kan afwassen. Ergens zit er een flinke bug in het systeem, want je kan eigenlijk overal binnen zonder de sleutelkaart. 

De douches zijn ok, maar veel ruimte is er niet, en wat toch wel ambetant is, er zijn geen wastafels in die ruimte. Er zijn wel lavabo’s met spiegel in de toiletten. Pluspunt in de toiletten: Hier hebben ze echt toiletpapier, dat bestaat uit meer dan één laag. Tot nog toe was er overal toiletpapier van Tork, éénlagig en zo hard als schuurpapier. Ik verwacht dan ook geen Nalys soft of Cosynel, maar na twee keer vegen ligt je poepement gewoon open. No fun in that..

Gisteren kregen we in de receptie de uitleg hoe we best naar Stockholm centrum kunnen reizen. Ik heb gelukkig wat foto’s genomen want ik zou het anders alweer voor de helft vergeten zijn, en Martin luisterde al helemaal niet. 

Na het ontbijt en de nodige koffie maken we ons klaar om op avontuur te trekken. Ze voorspellen de ganse dag regenweer. Omdat we toch wat gegeneerd zijn over de staat van onze armen en benen besluiten we die toch maar te bedekken. Straks denken de Stockholmers dat we een of andere besmettelijke ziekte hebben. 

Martin opteert voor een linnen hemdje, en vestje, ik kies voor polo met een vestje. Ik sla alweer de raad van Pietekootje in de wind om ook een hemd met lange mouwen aan te doen. Dom, dommer, Alain. Ik beslis om mijn zware schoenen aan te doen om stad te verkennen als het dan toch de ganse dag gaat regenen heb ik geen zin om met natte voeten door de hoofdstad te stappen.  Martin neemt de paraplu mee, ik kies voor een petje want ook op mijn hoofd is het een slagveld van muggenbeten. Mathilde krijgt haar regenfrakje aan. 

Vol goeie moed wandelen we de camping uit naar de bushalte waar we bus 816 moeten nemen naar Gullmarsplan. Goed dat ik toch even van naderbij kijk voor de richting. We waren bijna verkeerd, steken de straat over en wachten een kleine tien minuten op de bus. 

Ik had de app gedownload van de busmaatschappij maar ergens loopt het fout en kan ik geen tickets op voorhand kopen, dus betalen we direct op de bus. Ik scan mijn kaart voor mezelf en wil hetzelfde doen voor Martin maar de chauffeur zegt dat Martin met zijn eigen kaart moet betalen. Het systeem aanvaardt geen twee opeenvolgende betalingen met dezelfde kaart. Hoe dom is dat. Enfin, we schikken ons en ook pietekootje haalt zijn bankpas boven. 

Reizen is altijd wat stress en we houden onze blik op het paneel om te zien waar we zitten en over hoeveel haltes we moeten afstappen, we hebben pas bij de voorlaatste halte door dat onze bus Gullmarsplan als eindbestemming heeft. 

We vragen aan een Zweedse deerne de weg naar het metrostation en ze wijst ons gewoon de trappen naar beneden een paar meter verder. 

We kopen snel een ticket voor de metro en vijf minuten later zijn we al op weg naar T-Centralen. 

Als we het metrostation verlaten nemen we even de tijd om ons te oriënteren, maar door een onhandige beweging valt het potje met de poepzakjes op de grond en rolt volledig uit. Daar sta je dan in Stockholm met een lang lint groene zakjes.

We kunnen beginnen aan de ontdekkingstocht van deze stad. Het valt meteen op dat er magnifieke, imposante gebouwen staan. We beslissen om eerst het oudere gedeelte van de stad te bezoeken. We lopen zonder plan straat in, straat uit, zoals we op zondag in Brugge doen. In de verte doemt een groot gebouw op, ik zeg tegen Martin dat het wellicht het Koninklijk paleis is. We lopen er even naar toe. Bellen aan voor koffie met de eigenaar, maar die blijkt onze afspraak vergeten te zijn. We nemen toch even een foto om wel te tonen dat we aan zijn deur stonden. Een wachter loopt op en af en heeft een minzame glimlach rond de mond. 

Info over Koninklijk paleis : https://visitsweden.nl/bestemmingen/midden-zweden/stockholm/koninklijk-paleis-stockholm/

We lopen verder door deze grote stad en ontdekken straat na straat, winkel na winkel, sommige vol pullaria waar toeristen maar al te graag geld aan uitgeven. Ik vraag aan Martin of hij een vikinghelm wil, maar hij loopt gewoon door. Ik vind een apotheek waar ik even binnenloop voor gel tegen de muggenbeten. Gelukkig is er Google translate en de apotheker begrijpt onmiddellijk wat we nodig hebben, zeker als ik haar mijn arm toon. 

Ze geeft me histamine pilletjes en verkoelende gel. 

We komen in een winkelstraat waar we een winkel van J. Lindenberg vinden. Martin Heeft al een paar stukken van deze designer in de kast hangen en ik laat hem even binnengaan.  Ik wacht geduldig buiten met Mathilde en doe een FaceTime met P&C tot Martin me plots binnen roept. Ik bekijk even wat hij gekozen heeft, maar het is niet echt extra… dus laten het mooi hangen en wandelen verder.

Tijd voor een koffiepauze in het park. We zoeken een terras uit waar Mathilde welkom is. Van service is geen sprake. Je mag het zelf gaan afhalen binnen, terwijl ze daar met vijf achter de comptoir niets staan te doen behalve schoon te wezen, want inderdaad, mooie meisjes. 

Koffie voor mij, spuitwater ramlösa voor Martin. Geen koekje, geen suiker en als je melk wil wordt die er voor jou in gedaan.

We wandelen nog een eind verder maar een hongertje begint de kop op te steken. Op de hoek van de straat zien we het Nobis hotel, met een meer dan aantrekkelijk terras. We wagen onze kans en tot grote blijdschap krijgen we een tafeltje hier.  

We bestellen twee gegrilde tonijnsalades, een tomatenmayonaise met gember. Ondertussen blijft het verder regenen en rijden taxi’s en grote limousines op en af om gasten af te zetten of op te halen. Na de maaltijd loop ik even naar binnen om mijn neus te poederen en ontdek het prachtige interieur van het hotel. Een atrium om U tegen te zeggen. Er zit weinig volk in de salons, maar de mensen die er zitten lijken zo uit de modebladen te komen. 

Nobis hotel : www.nobishotel.se

Een oudere  man met een veel te kort shortje en voeten in daim laufers komt zijn iets te jonge prinses ophalen, haar armen vol met shoppingbags van de betere boetiekjes. Ze passen net niet allemaal in de kofferruimte van zijn Porsche en het vergt wat tijd om ze allemaal op de achterbank te krijgen waar nauwelijks meer plaats is. 

De tonijnsalade is echt lekker, perfect afgekruid en de saus is overheerlijk. Ik rond af met een koffie. Martin begint last van de rug te krijgen en we beslissen op het gemak terug naar de camper te keren. Als volleerde toeristen vinden we probleemloos de weg terug, de metro en de bus hebben geen geheimen meer voor ons. 

Ik reserveerde gisteren een tijdsslot voor de wasmachine en droogkast. De wasmachine doet haar werk, de droogkast daarentegen…die blijft maar draaien en weinig drogen. 

Terwijl we wachten is het gin o’clock met een kaasje. Deze avond op het menu: aardappeltjes met boontjes en koteletten.  We lopen samen naar de afwasruimte, en uiteindelijk na bijna drie uur is de was droog.