Retraite Orval 19 november 2023

Naar jaarlijkse gewoonte stap ik ergens in november de wagen in om richting Sint-Kruis te rijden, de bagage van Peter in te laden en dan samen de weg af te leggen naar het oord van rust en stilte waar we een weekje mogen vertoeven.  Wegens plaatsgebrek in de wagen, want Peter sleurt de helft van zijn inboedel mee,  moet Serge de afstand alleen overbruggen.

De regen tikt af en toe op de voorruit, maar geruisloos zwiept de ruitenwisser het hemelwater weg en voor we het goed en wel beseffen zijn we Brussel al voorbij.  Op onze vaste plek even een korte pauze voor koffie en een sanitaire stop.  Het is vlot rijden op de snelweg, voordeel van de zondagmorgen te vertrekken, er is nauwelijks verkeer. 

Bij het naderen van Orval komt de zon door de wolken piepen en strooit ze haar zachte stralen op een betoverend landschap in alle mogelijke herfstkleuren.  Bladeren dwarrelen neer en stuiven op door de wind en de enkeling die in tegengestelde richting rijdt.  De gps geeft aan dat er wateroverlast is, en iets verder zien we een grote plas water op de weg... we rijden er probleemloos rond en zien de toren van de basiliek van de abdij voor ons opdoemen.  Het is net als thuiskomen, het voelt juist en vertrouwd aan. Zalig!

Omdat we hier al enkele keren waren rij ik gewoon voorbij het gebouw tot aan de poort van de brouwerij die langzaam voor me openzwaait als waren het armen die ons van harte welkom heten.  Ik rij door tot op de verste parking, net voor het slotklooster.  Te laat voor de eucharistie op zondag en nog net iets te vroeg voor het middagmaal vinden we Serge die reeds is toegekomen op het binnenplein van de retraitanten. Het is een hartelijk weerzien, en ook hij zag uit naar deze week van herbronning.

We begeven ons tegen 13 uur naar de ontvangstruimte voor de refter, en door het brandglas heen zie ik dat alle tafels gedekt zijn, wat wil zeggen dat er behoorlijk wat volk in de abdij is.  Het is zondag, het zal deze namiddag wel leeglopen vermoed ik.  De vrijwilligster van dienst laat ons binnen en we schuiven meteen door naar onze vaste plaats.

Op tafel staat een heerlijk geurende kervelsoep.  Je kon het al ruiken bij het binnenkomen en mijn innerlijke kind maakte meteen een radslag van blijdschap, want het is mijn lievelingssoep.  Na het gebed voor de lunch vraag Peter wat er op het menu zou staan. Naar goeie gewoonte zeg ik "chicons in hesp met kaassaus", wetende dat hij dat echt niet graag lust. Na het verzamelen van de soepborden worden de schotels met het hoofdgerecht op tafel gezet... je mag driemaal raden wat we voorgeschoteld krijgen.... hamrolletjes.  Ik begin onbedaarlijk te lachen als ik Peters beteuterd gezicht zie. Eerlijk, ze hij heerlijk klaargemaakt, met voldoende kruiding, en lekker warm.  Alleen de puree heeft precies beter tijden gekend.  Als dessert is er een stukje taart maar dat laten we mooi staan. 

We lopen naar het onthaal om onze sleutel van de kamer te pakken te krijgen, maar hoewel bijna 14 uur is er nog niemand aanwezig... we hebben tijd en dus wachten we geduldig.  Peter postte deze morgen wat foto's op zijn facebook waar ik alweer via refacetime deel van uitmaak.  Om hem te straffen verban ik hem naar de hoek.

We hadden vorig jaar bij vertrek onmiddellijk onze kamers voor dit jaar gereserveerd.  Ik heb dezelfde kamer, Peter ligt een kamer verder, en Serge die zit op het verdiep.

In een handomdraai ben je hier geïnstalleerd.  Bed opmaken en de valies legen. Een kwartier later floept mijn overjaarse laptop aan, hij doet het nog, maar is tergend traag, wat voor mij een goeie oefening in geduld is.

Ik leg online wat testen af voor een interne sollicitatie bij Colruyt.  Het is heel wat moeilijker dan ik dacht en mijn conceptueel vermogen wordt serieus op de proef gesteld. Van het begrijpend lezen zijn de teksten zo moeilijk dat je ze twee maal moet lezen vooraleer je snapt over wat het gaat.  Ik zie de tijd wegvloeien op de tijdsbalk, maar maak er het beste van.  De 150 persoonlijkheidsvragen zijn dan weer een stuk makkelijker al komen dezelfde vragen vaak in een ander vorm terug, kwestie van te zien hoe consistent je bent wellicht.

Voor ik het goed en wel besef is het al tijd voor de Vespers. In stilte begeven we ons via de gaanderij naar de basiliek. Het is echt wel koud en in de kerk is er zo te zien nog geen verwarming opgezet.  In de broedergemeenschap ontwaren we twee nieuwe gezichten.  Een broeder die we hier nog nooit zagen, maar die priester was in een nonnenklooster hier in de omtrek, en dan een jonge man die hier voor de eerst keer is en die proeft van het monastieke leven.

Na het stille moment is het alweer tijd voor avondmaal.  Op het menu koude couscoussalade met pastinaak en wortelen. Lekker maar een beetje droog, wat olie zou welkom zijn geweest.  

Natuurlijk is er brood met Orvalkaas.  Er is weinig volk in de abdij zoals voorspeld, en van de 18 die er zijn spurten er vier naar de keuken voor de afwas.  We helpen met het klaarzetten van de ontbijtboel.

Peter vindt dat mijn hoofd er uit ziet als een appel  

Straks is er het avondgebed met het a capella gezongen Salve Regina. Wat mij betreft een van de mooiste momenten van de dag.  Straks nog even bellen met Pietekootje die ziek in bed zit, en kijken of het al wat beter gaat met hem.

Ik ben waarachtig een geluksvogel dat ik hier een weekje mag vertoeven van hem, en ik ben er hem dan ook eeuwig dankbaar voor.  Love you Pietekootje.