Retraite Orval 23/11/2023

 Goddelijke ontmoetingen!

Na het bekijken van "de slimste mens" gisteren mijn bedje ingeduikeld en prinsheerlijk geslapen. De suite van de originele soundtrack van Downton Abbey haalt me uit dromenland. Tegen mijn zin duw ik het laken dat me deze nacht omarmde met alle zachtheid die het bezit van me weg en groet ik nog slaperig de wereld.  

Beluister hier Soundtrack Downton Abbey  Het is een prachtig stuk muziek, veel meer dan een gewone begintune van een serie.  Laat de muziek spelen terwijl je deze blog leest... je zal opkijken hoe mooi de muziek van deze serie is.  

Ik had verwacht dat de jongeren van de school van Wetteren die hier op vormingsdagen zijn deze morgen als een kudde wilde bizons door de gaanderij zouden lopen naar de Lauden, maar het was rustig en stil bij de ochtenddienst.  Zalig.  Het zijn laatstejaarsstudenten houtbewerking, maar ze zien er allesbehalve laatstejaars uit.

Bij het verlaten van de basiliek loopt een delegatie van het bisdom Brugge voor ons uit. Peter merkt dat de bisschop van Brugge Lode Aerts in hun gezelschap is.  Peter kent Lode van uit de kathedraal in Brugge waar hij de rol van lector op zich heeft genomen.  De begroeting is hartelijk en samen lopen we al babbelend naar het ontbijt.  Geen ge-monseigneur, maar gewoon Lode. Een heel aimabel en toegankelijke man.  Na het ontbijt wil hij met alle plezier op de foto met ons.  

Bisschop Lode Aerts

                                                               

Omdat ik deze namiddag een afspraak heb met Broeder Eric in een van de sprekersruimtes van de basiliek moeten we onze planning voor de Reiki vandaag wat veranderen zodat elk op zijn beurt kan genieten van de helende kracht van het universum.

Normaal kom ik 's morgens als eerste aan de beurt, maar ook Peter mag eens als eerste Reiki ontvangen, het moet niet altijd ik zijn.  In een vorige post schreef ik al dat een Reikibehandeling steeds anders is, en het was vandaag even zo. Na een korte pauze, mag ik me op de tafel leggen en genieten van Peters helende handen. Na de behandeling doet het koffiezetapparaatje wat het moet doen en schenkt ons twee heerlijke koppen espresso.  We blijven nog even napraten, maar veel tijd is er niet want het is ongeveer tijd voor de middagdienst.

Voor we aan tafel gaan moet iedereen verzamelen in de wachtruimte naast de refter, daar mag je heel stil met elkaar praten, maar het mag je medemens niet storen.  Emmanuel, een van de verantwoordelijke hier, maar geen broeder, doet de deur van de refter open en zegt dat degenen met een speciaal dieet terug apart moeten gaan zitten en roept daarbij Peters naam, maar ik weet dat het over mij gaat.  

Op tafel stat een witte soep.  Ik vermoed dat het bloemkool is, maar het ruikt niet naar bloemkool.  Ik neem voorzichtig één schepje, want weinig vertrouwen.  Mijn vrees is gegrond, want buiten melk en aardappelen zit er niets dat smaak geeft aan deze dikke brij die moet doorgaan voor soep.  Misschien hebben er groenten naast gelegen om smaak te geven, maar het is ze niet geluk.  Als hoofdgerecht is er varkensgebraad met mosterdsaus, gebraiseerd witloof (😆 ocharme Peter) en puree aardappelen.  Ik begrijp niet goed waarom ik apart moet zitten, want ik lust wel varkensvlees.  Wellicht is er ergens in de communicatie iets fout gelopen of is de saus op basis van een gevogeltefond.  Als dessert is er een heerlijke chocolademousse met nog wat stukjes chocolade in.  Peter ruilt zijn dessertje om in een appel.  Streken dat dat kind heeft!

Er is veel volk in de abdij dus is er best wel een grote afwas.  Ik ga helpen bij het afdrogen en zie een paar anderen toekomen om te helpen.  Twee jonge mannen, waarvan één gelakte nagels heeft in turquoise blauw, en een jonge dame vol tattoos en piercings. Na 25 jaar in de horeca gewerkt te hebben weet ik hoe je snel en degelijk grote hoeveelheden vaat kan afdrogen.  Met die drie gaat het niet lukken zoals ze bezig zijn.  Ik krijg het op mijn heupen als ik zie dat ze vork per vork afdrogen en wegleggen.  Tegen dat tempo zijn we overmorgen avond nog bezig. Niet dat ik gehaast ben, maar ik heb toch graag dat het wat vooruit gaat.

Als ik op de kamer kom is het al even na twee uur en is het tijd om Serge zijn Reikibehandeling te geven.   We zijn goed op tijd klaar en ik heb nog even de mogelijkheid om me om te kleden voor de afspraak met Broeder Eric.  Wetende dat hij meestal vroeg in de kerk zit bij de diensten ga ik er van uit dat hij ook te vroeg op de afspraak zal zijn, net zoals ook ik meestal ben.  Ik ben net aangekomen in de ontvangstruimte of daar hoor ik het draaien van een sleutel in een deur die het slotklooster van de buitenwereld afscheidt.  De begroeting is hartelijk, oprecht en gemeend.  Het is raar om hem te zien zonder habijt, en enigszins leuk om te zien dat hij in de vrije tijd ook een jogging draagt.  Maar het doet geen afbreuk aan de kracht die de man uitstraalt, ook al is hij niet in goede gezondheid.

Hij kiest een van de twee spreekkamers uit en we installeren ons aan een grote ovalen tafel.  Ik zal het principe van het colloque singulier toepassen en zwijgen over wat we hebben gepraat.  Het gesprek was uitermate interessant, kan ook niet anders als je met een intelligent man als Broeder Eric praat. Het is echt een dag van Goddelijke ontmoetingen.

Na het gesprek loop ik even rond de vijver van het retraitantenplein, om de woorden van het gesprek nog even te laten bezinken.  Voor ik weet zit ik in de ontvangstruimte waar Peter koffie zit te drinken en de schaal met koekjes aan het leegeten is. (de snoeper)  Hij vertelt me dat de bisschop in de refter zit in een teams meeting en dat hij hem een kopje koffie bracht. (mouwfrotter) 😝 maar dat Lode hem "een engel" noemde.  En dat is hij eigenlijk ook wel, maar we plagen elkaar graag.

Terug op de kamer bel ik even Kurt op om mee te delen hoe het gesprek verlopen is.  We blijven lang aan de telefoon hangen. Hij moest uit de brico rennen om mijn oproep te beantwoorden. Ook dit is een leuk en intens gesprek.  Ondertussen miste ik een oproep van Pietekootje.  Dus bel ik hem zo snel als mogelijk op, daarbij de tijd uit het oog verliezend.  Plots opgeschrikt door luid getik op de ruit moet ik de verbinding met Martin verbreken of anders kom ik te laat in de Vespers.  Ik beloof hem straks terug te bellen.

Bij het ter communie gaan krijg ik zo'n groot stuk hostie dat ik me er haast in verslik. Jammer dat ze geen kelk met wijn meer aanbieden waarin je de hostie kon dopen. Besparingen, besparingen....

Op het avondmenu : rijstsalade met curry, geraspte wortelen, rode kool, erwtjes, rozijnen, olijven. Een heel lichte vinaigrette.  Rare combinaties maar wel lekker.  Als dessert is er een appel.

Weinig volk in de completen, maar dat is niet erg, dan is het net of de broeders het Salve Regina enkel voor mij zingen.