Retraite Orval 24/11/2023

 Miss Eurosong!

Nul komma nul zin om op te staan deze morgen.  De lakens en dekens voelen zo vertrouwd aan, mijn kopkussen klemt mijn hoofd vast schreeuwt luid: "laat me nu toch niet alleen", nadat ik wakker ben geworden door de zachte viool van  Itzhak Perlman, waarmee het voor mij toch zalig ontwaken is met de muziek van Memoirs of a Geisha. Het boek, de muziek en de film zijn allemaal prachtig. Voor wie vorig jaar mijn blog al gelezen heeft zal dit zeker niet onbekend in de oren klinken. Geniet er maar van.  

Beluister hier : Sayuri's theme - Memoirs of a Geisha

Hoewel ik geen zin had om op te staan, sleur ik mezelf naar de douche.  Het warme water doet zijn ding maar voor de helft, ik kom proper gewassen uit de douche, maar nog steeds weinig zin om de dag te omarmen.  Het is wat het is, en na het lezen van de hoofdlijnen in de krant rep ik me naar buiten bij het horen van het klokkengelui. Op de gaanderij komen net Peter en Serge toe, en ook zij hadden deze morgen hetzelfde gevoel, geen zin om op te staan, maar omdat we de anderen niet willen in de steek laten om naar de lauden te gaan, toch maar opgestaan. Teamspirit!

Heel weinig volk in de basiliek deze morgen, enkele retraitanten en de horde jongeren. Ik zing de psalmen zo goed als mogelijk mee, wat enigszins moeilijk is als je geen noten kan lezen, maar het lukt wonderwel goed, alhoewel nog geen koffie gedronken deze morgen en de stem nog wat rauw klinkt. Bij mij niet alleen trouwens.

Een drukte van je welste bij het ontbijt. Bij de studenten staat het woord rustig niet in hun woordenboek. Er komt er zelfs eentje rijkelijk laat de refter binnen, wellicht net wakker en beseffend dat hij de ochtenddienst gemist heeft.  Zijn vrienden schudden het hoofd en hij loopt rood aan.  Een andere student heeft zo te zien veel te weinig slaap gehad, en probeert die op de hoek van de tafel in te halen, wat nog meer hoofdschudden van zijn medestudenten oplevert.

Stipt om kwart over negen komen Serge en Peter mijn kleine kamer binnen voor de Reikibehandelingen.  Ik kom deze voormiddag aan de beurt, en nauwelijks is Peter twee posities ver en ik ben reeds weg van de wereld.  Het uur dat ik op de tafel lig lijkt in vijf minuten voorbij te zijn, maar het is zalig wakker worden.

Na de middagdienst stappen we samen met Koen de basiliek uit.  Het is schitterend weer, hoewel frisjes, voel je de warmte van de zonnestralen.  We vleien ons neer op het bankje en raken aan de praat met Koen. Na de lunch vertrekt hij terug naar zijn parochies.  Gegevens worden uitgewisseld en ik verneem dat hij ook een blogger is.  Er is natuurlijk ook tijd voor wat selfies.

Als middagmaal staat er een heldere soep op het menu met groentenblokjes en vermicelli.  Het is een echte ouderwetse soep, met ogen op.  Het doet me nostalgisch terugdenken aan de soep van mijn mama, en ook aan het verhaal van "Le Petit Nicolas" van Sempé dat we moesten leren in de Franse les. In een hoofdstuk gaat het over de studiemeester: "Le Bouillon", dat was zijn bijnaam omdat hij grote ogen had, net zoals die van op de soep. 

Klein deeltje uit het boek "Le Petit Nicolas

 Le Bouillon (naam) De juffrouw was vandaag niet op school. Er was een surveillant. De surveillant zei dat de juffrouw vandaag ziek was. De kinderen noemen de surveillant ‘Le Bouillon’, als hij er niet is. Ze noemen hem zo omdat zijn ogen op vetoogjes lijken die in de soep zitten. Meneer Bouillon heeft een grote snor en hij geeft vaak straf.

Als hoofdgerecht is penne met zalm, gegratineerd.  Eerlijk, het was niet slecht, maar ik kan ook niet zeggen dat het lekker was.

We helpen vandaag niet mee aan de afwas.  We zitten met een strak tijdsschema.  Onmiddellijk na de lunch komt Peter bij me voor zijn Reikibehandeling.  Voor de grap zeg ik dat we twaalf posities van 3 seconden gaan doen, zo zijn we er snel van af.  

Deze namiddag nodigt Serge ons uit op koffie en gebak in een tearoom niet zo ver van de abdij, dit om ons te bedanken voor de Reikibehandelingen die hij van ons kreeg.  Het is lief Serge, maar we deden het met plezier en met liefde.  Iets na 15u vertrekken we naar de tearoom die bekend staat voor zijn brésilienne taart, maar die er vandaag jammer genoeg niet is.  We nemen genoegen met een koffie, appeltaart en taartje met abrikoos.  Ook wel lekker.  

Nog even wat kerstkaartjes schrijven vooraleer we naar de Vespers gaan.  Ik ben goed opgeschoten met het schrijven, want ben er klaar mee. Volgende week nog de enveloppes en zo kunnen de kaartjes voor de vechters tijdig op de post.

 Wat gaat de tijd hier snel.  Het is al terug vrijdag, morgen nog de laatste volle dag en is het weer valiezen maken, kamer reinigen en huiswaarts keren.

Bij het binnenkomen in de wachtruimte zien we dat miss Eurosong terug van de partij is. Peter slaagt erin een filmpje te maken.  Op het menu deze avond flinterdunne schelletjes paté, waar je de krant kan door lezen, rode kool salade. Het is de eerste keer in al de tijd dat ik hier kom dat ik met honger van tafel ga, en ik vermoed dat ik niet de enige ben.  Ik neem nog een appel mee voor later deze avond.