Retraite Orval 25/11/2023 Finaal blogje

 Blije ontmoetingen!

Eerste icoon van  Broeder Charbel 

Het hoeft niet altijd klassieke muziek te zijn om wakker te worden. Soms mag het ook eens geheel iets anders zijn. Deze morgen kom ik uit dromenland met de cello van Hauser. Niet alleen is het een heel mooie man, hij speelt cello op een hemelse manier.  Hij speelt zowel klassiek, modern....

Beluister hier Historia de un amor - Hauser

De douche staat verleidelijk naar me te kijken als ik de badkamer binnenstrompel. De douchekop pinkt met een oogje en de kraan zwiept gelijk naar de verste stand zodat ik mijn vege lijf onder het warme wassende water kan wurmen. De krachtige, hete straal haalt de slapers uit mijn ogen en laat me beseffen dat we alweer een dag verder zijn in onze retraite, maar dat het jammer genoeg ook de laatste volle dag is.  Deze week is voorbij gevlogen.  Zelfs mijn woordle vriendin van Schuiferskapelle maakte me er op attent hoe snel het is gegaan. Enigszins is het jammer dat de week voorbij is, anderzijds is het fijn dat ik morgen Pietekootje weer in mijn armen kan sluiten en overladen worden met likjes...van Mathilde.

Het is bar koud, en tijdens de weg naar de basiliek kruip ik dieper in mijn jas. Wellicht is dit de reden waarom er zo weinig volk in de kerk is bij de Lauden. Nochtans is er behoorlijk wat volk bij de retraitanten, te zien aan de hoeveelheid borden die we voor het ontbijt moesten klaarzetten.

Het dienstenschema loopt in het weekend anders dan in de week.  Deze morgen is er reeds eucharistie om 11.30 u wat ons onvoldoende tijd geeft om Reiki uit te wisselen.  We hebben wel voldoende tijd om Serge een deugddoende behandeling te geven, en even na negenen wipt hij de kamer binnen, hoofdkussen onder de arm.

Peter en ik wisselen vandaag niet uit, omdat Peter deze namiddag nog een afspraak heeft en hij heeft mij uitgenodigd om mee te gaan.

De basiliek zit bijna vol voor de eucharistie als we binnenkomen, maar zoals gewoonlijk lopen we door tot aan de eerste rij.  Je zal misschien denken dat we strevers zijn of op een goed blaadje willen komen bij God.  Niets van dat is waar, of misschien onbewust wel, maar de reden dat we vooraan zitten is om in de energie te zitten die daar heerst. Eerlijk is eerlijk, het is ook leuk om van dichtbij de dynamiek te zien die er bij de broeders speelt.

Als we binnenkomen in de kerk zien we Monique zitten. We leerden haar verleden jaar kennen, ze is een heel kwieke zestiger die hier komt helpen om het chalet, naast de abdij, waar grote groepen kunnen logeren te helpen onderhouden. Ze is goedlachs en altijd te vinden voor een grapje.

Op het menu deze middag, groene groentensoep, maar zo dik dat je lepel er haast blijft in rechtstaan. Als ik bijna op het einde van mijn bord ben kan ik de resterende soep netjes in twee verdelen in het diepe bord, net zoals Mozes de zee scheidde, slaag ik er in zonder moeite hetzelfde te doen met de soep.  Als hoofdgerecht is het Serges lievelingskost... not dus...  vegetarische aardappelschotel met pastinaak en pompoen en massaal veel bruine linzen.  Serge probeert op te scheppen zonder linzen, maar het is moeilijk want ze zitten overal tussen.  Het is heel goed gekruid, en ik vermoed een vleug ras-el-hanout die het een particuliere toets geeft. 7/10 wat mij betreft. Met wat vlees erbij zou het beter gescoord hebben.  Als dessert is er een kiwi die ik voorbeeldig laat liggen.  Dat fruit doe me aan iets anders denken, maar dat kan ik hier niet vernoemen.

Om 14.50 komt Peter op mijn raam kloppen en doet teken om mee te gaan.  Hij heeft een afspraak met Broeder Charbel, een broeder van Libaneese afkomst. Hij is iconograaf en maakt de mooiste werken. Soms kan je er vinden in de winkel van de abdij, maar Peter bestelde er vorig jaar eentje en mocht er vandaag omkomen.  We worden hartelijk ontvangen door hem aan de ingang van het slotklooster.  Hij neemt ons door een wirwar van gangen mee naar zijn atelier. Het icoon dat Peter gekozen heeft is waarachtig mooi. 

Icoon van Peter

Broeder Charbel nodigt ons uit voor een kopje koffie.  Hij zegt dat we dat gaan nemen in de spreekkamer van de basiliek, maar hij neemt ons mee naar de refter waar ook nog een pronkstuk van hem staat.  Een heel groot icoon van "Het Laatste Avondmaal" waar hij twee jaar aan gewerkt heeft.  Het icoon bestaat uit drie afzonderlijke panelen die aan elkaar gelijmd zijn. Het is met bladgoud bedekt.

Het laatste avondmaal

In plaats van naar de spreekkamer te gaan tovert hij 3 koppen dampende koffie en laat ons aan de tafel zitten waar de Broeders normaal gezien eten.  Peter elk aan een kant van de tafel, Broeder Charbel op kop. Het wordt echt een leuke babbel waarbij we meer te weten komen over zijn leven, familie, land van herkomst. Voor we het goed en wel beseffen zijn we twee koppen koffie verder, en is er een uur voorbij gegaan waarin ook Broeder Jean ons nog even komt begroeten als hij verse biertjes voor het avondmaal brengt. Ook deze begroeting is meer dan hartelijk.

In de rest van de vrije tijd van de namiddag begin ik aan het maken van de valies als Peter op mijn deur klopt en zegt dat er me iemand wil begroeten. Ik sta op en vraag me af wie dit kan zijn.  Ariadne, een jonge dame die we drie jaar geleden leerden kennen en die toen ook Reiki kreeg is hier vandaag terug toe gekomen. Wat een blije ontmoetingen zijn dat.

We zijn net op tijd voor de Vespers, en ook nu zit de kerk goed vol met retraitanten en passanten.  Je kan hier als wandelaar ook de dienst komen volgen.

Terug een rondje zingen met miss Eurovisie voor we aan tafel kunnen gaan.  Deze avond worstenbrood met geraspte worteltjes, witte- en rode kool met een vinaigrette.  Als dessert een appel.🍏 

Dit was de laatste blog vanuit Orval.  Ik hoop dat jullie genoten hebben van de inkijk in onze jaarlijkse retraite.  Het was fijn hier terug te zijn met Peter en Serge en ik dank hen uit de grond van mijn hart voor de fijne week.  Maar mijn grootste dank gaan naar mijn ventje Martin, die me de ruimte geeft om hier naar toe te komen om een betere versie van mezelf te vinden.  Love you very muts.