Retraite Orval 03/11/2024

Lieve lezer, ik was eigenlijk niet van plan om dit jaar te bloggen om de volgende reden. We zijn hier nu al enkele keren geweest en zoveel zaken veranderen hier niet.  Maar... ik kreeg van verschillende lezers onder jullie de vraag om toch weer onze ervaringen, strapatsen, lachbuien en ingetogen momenten te delen.  Natuurlijk wil ik jullie graag een inkijk geven in ons doen en laten hier, en zal dus terug een blogje bijhouden.  De ene keer misschien wat korter dan de andere, maar wel steeds met veel goesting.

Het werkritme van de laatste dagen zorgt ervoor dat ik netjes wakker schiet voor mijn wekker afloopt.  Best nog wel vroeg, te vroeg eigenlijk voor een zondagmorgen, maar er staat vandaag het een en het ander op het programma.  Niet dat het jullie zal verbazen, maar vandaag reizen we terug af voor een weekje stilte naar de abdij van Orval.

Ik sla het dekbed van me weg, Mathilde die nog zalig ligt te knorren schrikt op en jumpt van het bed.  Haar oren meteen gespitst want ze hoort dat Pietekootje ook net aan het opstaan is.  We komen elkaar goedgemutst (Pietekootje dus) tegen op de gang.  Zombiegewijs strompel ik verder naar de badkamer waar ik zachtjes wakker kom onder de douche.

Als ontbijt, Sinterklaaskoeken van de Colruyt. Zooo lekker!  Gisteren avond al de valies gemaakt dus ben ik deze morgen vrij rustig want voldoende vroeg op om nog de laatste zaken bij elkaar te rapen die mee moeten naar Villers-devant-Orval.

Peter is dit jaar chaffeur van dienst.  

Stipt 8.30  uur komt Peter aan met de Jaguar, - ja we reizen in stijl - om me op te pikken.  Als hij ziet wat er zo allemaal nog in de koffer moet slaat een klein paniekje hem om het hart.  Het is dan ook heel wat, want zoals je wel weet, gays don't travel light!  Een reiki tafel, een laptoptas, een valies en nog wat spulletjes.  Koffer en achterbank gevuld en we kunnen vertrekken.  Een liefdevolle kus aan Pietekootje, een streling voor Mathilde en we zijn ribbedebie.

Prachtige herfstkleuren

Het weer zit mee, het is lekker fris, maar het regent niet.  De zon laat zich jammer genoeg niet zien, maar dat kan onze pret niet derven.  Iets over Brussel is het alweer tijd voor een koffiestop.  Het valt ons op dat onze weg naar Orval bezaait ligt met hindernissen, lees wegenwerken.  Ik heb ze niet allemaal geteld, maar ik heb een donkerblauw vermoeden dat we er toch wel een stuk of 8 gepasseerd zijn.

Orval verwelkomt ons 

  Het is de tiende keer dat we hier zijn, want     gedurende de Covid periode was er geen logies   mogelijk hier. Ondertussen kennen we hier goed   onze weg.  Peter stuurt zijn wagen voorbij alle   parkings en de poort van de privé parking zwaait   statig voor ons open, net of ze de wagen herkent en ons met open armen wil   ontvangen. 
 Onnodig om de auto reeds uit te laden, want we kunnen sowieso pas na de   lunch om de sleutel van de kamer.  We komen op het retraitantenplein en in de   verte zie ik Serge die net uit de basiliek komt.  Hij is tien minuten geleden al   aangekomen.

Het is een verademing om hier terug te vertoeven.  Het voelt zo vertrouwd aan, net of we hier in feite niet zijn weg geweest.  De rust overvalt je meteen en geeft je een zalig gevoel.  Buiten de blaadjes aan de bomen is hier niets veranderd, het fonteintje in de vijver sputtert nog altijd wat tegen... De tijd heeft hier geen haast en we zullen er alles aan doen om ons een deel van dat ritme eigen te maken.

We begeven ons naar de ontvangstuimte, net voor de refter.  Zo te zien zit er behoorlijk wat volk in de abdij want alle tafels zijn gedekt.  Ik zie dat Miss Eurovisie van dienst is.  Zij die de blog de voorbije jaren gelezen hebben kennen haar al een beetje, de newbies zullen haar gaandeweg leren kennen.

Klokslag 13 uur zwaait de deur van de refter open en we begeven ons naar de eerste tafel. We proberen steeds daar te zitten, en wel met een reden.  Je hebt meer tijd om te eten, want de schotels komen meestal eerst op die tafel. Nog een extra voordeel, de schotels zijn dan nog ietwat warm.

Flesjes netjes 
op een rij

Net voor het gebed komen nog twee mensen toe, die geen plaats hebben.  Er ontstaat wat tumult, maar ze krijgen toch een plaatsje.  Miss Eurovisie (ze noemt Bernadette) zegt dat er twee personen teveel zijn en dat er vlees zal te weinig zijn, dus graag delen indien mogelijk. Om Peter te jennen zeg ik dat het wellicht hamrolletjes zullen zijn, wetende dat hij dat niet lust.  De wortelpompoensoep is redelijk ok, maar mist wat kruiding.  Als de schotels op tafel komen zie ik Peter glimlachen, geen hamrolletjes maar kip of fazant.... mijn maag draait zich om bij de geur alleen al.  De gratin dauphinois die erbij komt is wel lekker, maar de rode kool daarbij lijkt me een rare combinatie.  Ik laat de vleeschotel netjes aan mij voorbijgaan.  Ik geef aan de assistente mee dat ze mijn vlees mag geven aan de extra mensen, maar ze komt er niet om.  Pech.  Als dessert is er een stukje taart.

We ruimen mooi af, maar helpen deze middag niet mee met de afwas.  We zullen deze week nog kans genoeg hebben om te helpen in de keuken. De receptie gaat met een dik kwartier vertraging open en we wachten even op de gang.  Heel veel retraitanten vertrekken op zondag en ook vandaag is dit het geval. 

Om te lachen zeg ik tegen Peter dat zijn kamer niet klaar zal zijn.  Ik moet echt leren zwijgen, want God straft onmiddellijk.  Alle kamers zijn klaar, behalve die van mij. Geen erg, ik wacht wel even.  Serge en Peter kunnen wel op hun kamer en dus laden we de auto's uit.  Om geen dertig keer weg en weer te moeten lopen neem ik de stootkar.  Mijn kamer moet nog gepoetst worden, dus eigenlijk is een beetje wachten best ok als je naderhand een pas gepoetste kamer hebt.  

                               

Er zijn in Orval verschillende soorten kamers.  Je hebt de gewone kamers waar je enkel een lavabo ter beschikking hebt om je te wassen.  Toilet en douche zijn op de gang.  Wij opteren al jaren voor een kamer met sanitiar bij.  De kamer is daardoor wat kleiner natuurlijk maar voorzien van minimaal comfort.  Het is hier dan ook geen vijf sterren luxe.  Eerder een twee sterren, maar voor de prijs moet je het niet laten.  Vol pension in een luxe kamer kost 55 euro per nacht.

Een bed, een kast, een tafel een stoel en een klein nachtafeltje met een leeslamp.  In de badkamer een douche, lavabo en toilet. Ohja, er is wel een spiegel, kwestie van wat degelijk voor de dag te komen. 

Na de installatie in de kamer, het opzetten van de reikitafel heb ik geen zin om binnen te blijven zitten.  Het is mooi weer, doch fris en ik besluit een kleine wandeling te maken in de tuin van de abdij.  De tuin van de retraitanten ligt pal naast het bezoekerscentrum.

Mensen zijn van nature nieuwsgierig, en ik zie een bezoeker heel veel moeite doen om zijn gsm zo hoog mogelijk te steken zodat hij net over de scheidingsmuur foto's kan trekken.  

Ik loop even de basiliek binnen, het is er best wel koud, de chauffage staat hier duidelijk nog niet op of toch niet heel hoog.  Bij het uitademen zie ik kleine wolkjes....extra trui straks als we naar de Vespers komen.  Ik ben benieuwd hoeveel broeders we zullen zien.

Het luiden van de klok roept ons naar de kerk voor de Vespers en we worden door alle broeders die reeds in de kerk zijn begroet.  Zalig gevoel geeft het eigenlijk wel, want je weet dat ze oprecht blij zijn met je aanwezigheid.  Broeders Yves en Jean knikken vrolijk en langs de andere kant zit broeder Charbel naast broeder Eric die ons ook vriendelijk toelachen en even de hand opsteken. Bernard-Joseph, die tot voor kort abt ad interim was kom plechtig de kerk binnen, maar op zijn gezicht valt moeilijk iets af te lezen.  Als abt Xavier binnenkomt zijn we compleet.  Er is nog een broeder van wie ik me de naam niet kan herinneren.

Na de dienst stuift broeder Eric op zijn scootmobiel de kerk uit naar het slotklooster, hij sukkelt al enkele jaren met zijn gezondheid.  Het is een ietwat komisch beeld als ik eerlijk moet zijn, maar dat er hier goed voor elkaar wordt gezorgd staat buiten kijf.

De tafels in de refters staan opgedekt voor 36 personen. 14 minder dan deze middag.  Miss Eurovisie vraagt om het gebed mee te zingen.  Er liggen zoals gewoonlijk kaartjes op tafel met de tekst, maar als je de muziek niet kent is dat niet zo evident.

Op het menu: platgekookte rijst met geraspte wortelen en geraspte courgette.  Nul kruiding, nul vinaigrette, dus nul smaak.  Gelukkig is er brood met kaas van Orval. 

Terwijl Peter en Serge helpen met afruimen, help ik in de keuken aan de afwas. We zijn met veel dus gaat het supersnel.  

Ik neem 3 Orval glazen mee uit de kast, want heb in mijn bak bier nog een paar flesjes bier zitten.  Na het avondoffice verzamelen we op mijn kamer voor een Orvalleke.  Ik verdeel mooi twee flesjes bier over de drie glazen.  Nog even napraten over de dag en elk zoekt zijn bedstede op.