Retraite Orval 04/11/2024

Gisterenavond als een blok in slaap gevallen, de nacht ging voorbij zonder dat ik er erg in had.  Händels Watermuziek haalt me uit dromenland.

beluister hier: Watermuziek van Handel

De lakens van mijn bed houden me in een wurggreep, maar ik weet me om 6.30 uur vrij te maken van de warmte van het bed en zoek mij een weg naar de douche. Het water is heerlijk warm en er zit meer dan voldoende druk waardoor het nachtelijke als een carwash van mij wordt weggestraald. 

                 

Het is behoorlijk fris als ik buitenkom om naar de Lauden te gaan. We zitten in de fase tussen donker en licht, en op het gras zie ik de dauwdruppels liggen.  Via de tuin gaan we naar de basiliek voor het ochtendgebed. Let wel, dit is niet het eerste gebed van de dag.  Dit slaan we over, omdat het ontiegelijk vroeg is.  Het nachtoffice laten we aan ons voorbij gaan, maar de broeders vatten hun dag al aan om 5 uur 's morgens.  Dat is wat mij betreft midden in de nacht.

Diensten in de kerk, buiten de eucharistie om 17u30 duren meestal maar een dikke 20 min. Als je na het nachtoffice nog terug in je bed kruipt loont het eigenlijk de moeite niet meer als je weet dat je om 7u30 terug in de basiliek moet zijn.

We komen na de Lauden aan in een quasi lege ontbijtzaal.  Zalig en het is er muisstil. Peter van nature bekend met alles wat techniek is laat door de zaal hemelse muziek weerklinken om de oorverdovende stilte wat te breken.  Self-service hier aan het ontbijtbuffet.  Er is keuze tussen donkerbruin abdijbrood of wit brood.  Kaas van Orval natuurlijk, confituur en choco en botertjes van Carslbourg.  Vorige jaren was het boter van Président.

Na het ontbijt is er even tijd om de kamer op orde te brengen.  Voor ik naar de dienst ging deze morgen mijn venster op de kip gezet zodat het wat kan luchten.  Het is lekker fris in de kamer, maar te fris om straks Reiki behandelingen te geven.

Tegen 9.30 komen Peter en Serge binnengedruppeld.  Ik mag als eerste op de tafel.  We hebben veel geluk want Serge kreeg in juni zijn inwijding via Reikimaster Lillly.  Zodoende krijg ik  nu van vier warme handen een behandeling in plaats van twee. Natuurlijk duurt die behandeling dan iets minder lang. Al gauw soes ik weg onder de helende handen van Serge en Peter en kom even later compleet weg van de wereld terug boven water.  Het deed ongelofelijk veel deugd.  Serge gaat als tweede op de tafel liggen en uiteindelijk is Peter aan de beurt.

De middagdienst duurt hoop en al een kwartiertje, maar na de dienst worden de lichten gedoofd in de kerk en is er ruimte voor stil gebed. Ik overloop even al mijn vrienden en stuur wat goede intenties, hopende dat ze goed terecht komen.

Op het menu deze middag.  Groentensoep waarin vooral knolselder en pastinaak zitten verwerkt.  Best wel lekker eigenlijk.

Ik had op het menu dat uithangt in de keuken al gezien dat het deze middag pasta was.  De dame die deze middag van dienst is haalt de schotels (gastronorm) uit de warmkast.  Ze plaatst die allemaal netjes op de kar om er mee rond te rijden, maar verdwijnt voor een poosje terug de keuken in. Ik krijg het bijna op mijn heupen, het eten is hier over het algemeen al niet heel erg warm, als je het dan nog wat laat rusten op een kar....enfin, na wat getreuzel aan de kar schiet ze in gang en begint ze aan het verdelen van de schotels. 

In de eerst schotel fusilli, oftwel krullekespasta of hoe je het ook mag noemen.  Ze zitten zo te zien al een tijdje in de warmkast, want de bovenste laag ziet er wat verdroogd en verkleurd uit.  De tweede schotel doet mijn cholesterol meteen pieken.  In de gastronom ligt een soortachtige witte substantie met brokken onder een dikke laag olie.

Net alsof een oflijfolietanker lek is geslagen in de keuken.  Mijn buurman weet niet waar te beginnen en heel omzichtig schept hij saus, die Carbonara lijkt te zijn, op zijn bord met pasta.  Het is onmogelijk om niet de helft van het pollepeltje vol te scheppen met olie.  Ze zorgen voor de schuif hier in Orval.  Ik kan niet zeggen dat het lekker is, en ook niet dat het slecht is, het is behoorlijk neutraal en met wat extra kruiding valt het nog wel mee. Peter lust het in elk geval niet erg.  Als nagerecht zijn er mandarijntjes, die de grootte van een golfballetje hebben.  Na de maaltijd helpen we even met afruimen maar gaan niet helpen bij de afwas.  Peter heeft even mijn assistentie gevraag voor het klaarzetten van de zaal die we vanaf donderdag gaan gebruiken voor de Reiki-retraite die hij samen met Hannelore organiseert.  We begeven ons naar het "Quartier des Apôtres" naar de zaal.  Peter, slim als hij is, ging gisteren al de chauffage wat gaan opendraaien zodat de zaal mooi kan opwarmen.  Na wat weg-en-weer geschuif met tafels en stoelen en een duidelijke blik op wat waar moet staan keren we na een kwartiertje tevreden terug naar onze cel.

Op het programma voor mij deze namiddag zelfstudie.  Ik moet me nog een nederlandstalige en een franstalige powerpoint over diversiteit eigen maken voor een vorming volgende week.

Vlijtige leerling

De nederlandstalige versie gaat er behoorlijk vlot in, nog een paar keer herhalen deze week en het zal lukken.  Morgen neem ik het franstalige gedeelte door.  Kwestie van te weten waarover ik moet praten.

Anderhalf uur studeren is voldoende voor vandaag en trakteer mezelf in de ontvangstruimte op een kopje koffie met een biscuitje. (Biscoff en petit beurtjes voor de kurieuzeneuzen).  Ietwat later trippelt Peter ook binnen.  Ik heb nood om even mijn gedachten te ordenen en loop via de hoofdingang van de abdij naar het bezoekerscentrum.  Op vertoon van mijn sleutel krijg ik een toegansticket met QR code die me ingang verschaft naar de ruines en het museum.  

In het bezoekerscentrum is een maquette te zien van de abdij.  Via een projectie kan je de evolutie van de abdij bekijken.  Het is prachtig gedaan.

Het valt me onmogelijk te zeggen hoeveel keer hier ik al heb rondgelopen, maar steeds overvalt de pracht van dit domein me.  Er is zoveel verscheidenheid, een mix van architecturen, bomen en struiken.  Ik hou even halt onder de oude eik tegenover de voormalige apotheek.  De geur die de boom afgeeft is fenomenaal. Het ruikt hier echt naar de herfst en in gedachten schuif ik mee aan een rijkgevulde tafel met everzwijn aan een spit, met een appel in de bek en peterselie in de oren.

Er is een nieuwe tentoonstelling gaande in de kelders van de kerk.  Toen ik hier jaren terug op bezoek kwam, was maar een klein deeltje van de kelders ingenomen als museum.

Nu, ettelijke jaren later hebben ze het magnifiek verbouwd en is een bezoek meer dan op zijn plaats.  Daar waar vroeger oude vitrines stonden is nu allles mooi tentoongesteld in nissen, kasten, kaders en  heel vaak ook interactief.

In de wandel doorheen deze expo word ik me bewust van hoe klein ik eigenlijk ben.  Boven mij staat een grote, majestueuze basiliek, door mensenhanden gebouwd. Elke steen hier draagt niet enkel het gebouw, maar ook de geschiedenis met zich mee.  Als de muren konden praten zouden ze ons wellicht heel wat te vertellen hebben.

  

Ik heb na mijn bezoek nog net even tijd om een collega op te bellen en te zien hoe het met haar gaat. Ook mijn woordle-vriendin van Schuiferskapelle stuurt me dagelijks een berichtje.  Het zijn korte boodschapjes die liefde en geluk verhullen.

Bij het binnenkomen van de kerk lijkt broeder Yves precies verloren gelopen.  We begroeten hem en met zijn guitige lach vraagt hij hoe wij zo jong blijven.  Ik zeg dat we net hetzelfde doen als hij, jong zijn van hart.  Hij loopt al lachend weg.  Klein voorvalletje bij de communie.  Broeder Eric, kan niet naar de commuunie komen, want te slecht te been.  De broeder die de eucharistie verzorgt vergeet echter tot bij hem te gaan ter communie.  Yves was ondertussen al wel met de beker wijn tot bij Eric geweest.  De micro's in de kerk staan heel scherp afgesteld, en bij het terugkomen van de communie horen we Yves heel duidelijk zeggen: "Je hebt Eric vergeten".  Maar te laat, want alle hosties zijn al binnengespeeld.

Op het menu deze avond quinoa salade met tomaat, geraspte wortelen en erwtjes.  Het is lekker en ik zie dat het bij Peter ook in de smaak valt, want hij schept een tweede keer op.  Duidelijk te weinig gegeten deze middag.