Retraite Orval 09 november 2025

 Waarschijnlijk door het vooruitzicht dat we vandaag terug richting Orval vertrokken sliep ik misschien een tikkeltje minder vast dan normaal. Ik heb er al weer een tijdje naar uitgekeken, de jaarlijkse retraite in de abdij. Het is een gewoonte geworden, haast een verworven recht. Wetende dat ik hier een weekje tot rust kan en mag komen, stil zijn als het moet, devoot als het gepast is en leuk als het kan, dit in goed gezelschap van Peter, mijn trouwe Orvalcompagnon.

Iets voor 8u20 parkeert Peter zijn Jaguar, (ja we reizen in stijl) op het trottoir. Er moet nog het een en het ander in de koffer van de auto, valies, Reiki-tafel, koffiezetje, laptop en een bak Orval (bijna leeg). Zuinig geweest met de twee bakken Orval van vorig jaar.  De laatste flesjes ga ik samen met Peter uitdrinken, 's avonds na de Completen.  Ik heb reeds een afspraak bij het afhaalpunt van de brouwerij om woensdag een nieuwe bak op te halen.  Ja, ik zou er maandag een kunnen meebrengen van de Colruyt in Florenville.  Maar het is toch leuker als je kan zeggen dat je biertje rechtstreeks van de brouwerij komt, eigenhandig afgehaald, zonder tussenpersonen.  

Na een warme knuffel met Pietekootje en een zachte afscheidskus ; met de koffer vol valiezen rijden we zachtjes de straat uit, richting Vilers-devant-Orval.

Het is zondag en dus niet al te druk op de baan, de zon staat aan de hemel en door de radio klinkt heerlijke muziek.  Wat kan een mens meer verlangen?  Misschien wat meer allertheid, door ons babbelen slaan we de vekeerde afrit af en moeten we even omrijden. Snel zitten we weer op de juiste weg... het moet zijn dat we op de juiste weg even niet nodig waren.

Even over Brussel houden we even halt voor een kopje koffie en een sanitaire stop. Je merkt duidelijk dat je in het zuiders gedeelte van België bent als je over de snelweg rijdt. De putten en en bulten zijn niet meer te tellen, en hoewel er overal wegenwerken bezig zijn heb ik niet de indruk dat de staat van de wegen in Wallonië aan het verbeteren is.

Eens we van de autostrade zijn en we langs de kleine dorpen rijden, zetten we wat zachtere muziek op, en genieten we volop van de kleurenpracht van de bomen, die een verloren strijd leveren bij de 

overgang van de seizoenen. Alle seizoenen hebben hun eigenschap, maar voor mij is de herfst het mooist.  De bomen vertonen miljoenen schakeringen van groen, geel, bruin en rood. 

Het is net 12 uur voorbij als we voorbij de laatste bocht de abdij zien opdoemen. Wat een fijn weerzien! Meteen overvalt me een gevoel van rust en mijn hart maakt onzichtbaar een vreugdesprongetje. Na 12 keer hier te hebben verbleven kennen we goed onze weg en we rijden door tot aan de brouwerij.  De automatische poort herkent Peters auto en zwaait zwierig en ontvankelijk open. Vlot vinden we een parkeerplaatsje en slaat de stilte me rond de oren.  Zalig dit gevoel....

Te laat voor de middagdienst, te vroeg voor het middagmaal.  Het onthaal is pas na de lunch open, dus houden we ons in stilte bezig in de ontvangstruimte. Ik piep even door het raam en zie dat er behoorlijk wat volk verwacht wordt voor het middagmaal. Quasi alle tafels staan gedekt.

Het is zondag, dus zou er wel eens kip op het menu kunnen staan zeg ik tegen Peter terwijl we zitten te wachten.  Tegen 13u loopt de zaal vol en komt Miss Eurosong (voor degenen die niet weten wie het is... lees even de vorige blogs) ons zeggen dat we de refter binnen mogen en dat de mensen met een speciaal dieet links zitten.  Ik kijk veiligheidshalve even of ik mijn naam ontwaar en.... inderdaad.... tis kip dus ik mag aan de andere kant gaan zitten.   

Na het gebed nemen we in stilte plaats aan tafel. Ik zit naast Marie-Mélodie (glutenvrij dieet) en Dominique (gepureerde voeding). Ik vermoed dat Dominique hetzelfde krijgt als ik, maar alles gepureerd... het ziet er niet echt smakelijk uit.

Op het menu deze middag :  dikke Pastinaaksoep (niet echt fan), voor mij couscous met worstjes en merguez, voor de anderen was het coucous met kip én worstjes.  Als dessert een stukje kersentaart, Peter had abrikozentaart.

Het gebruikelijke flesje Orval Green staat parmantig te wacht tot het ontkurkt wordt om zo de maaltijd te begeleiden. 

Na het dankgebed wenden we ons tot het onthaal om onze sleutels af te halen van de kamer.  We reserveren elk jaar opnieuw dezelfde kamer. De kamer is voorzien van sanitair en is wat ons betreft op het gelijksvloers, in de gaanderij met zicht op de tuin van de retraitanten.  

Eens binnen in de kamer wil ik een ferme draai geven aan de chauffage, maar merk dat die ondanks het fris is in de ruimte, op 5 staat.  Ik zeg tegen Peter dat het waarschijnlijk gelinkt is aan het moment van inchecken en dat de warmte dan wel zal komen.  We lopen naar de auto met de stootkar, zodat we geen vijf keer over en weer moeten lopen met al onze zaken.

Ik installeer de Reiki-tafel in mijn kamer, en maak mijn bed op. Klein paniekske als ik zie dat er maar drie kapstokken in de kast hangen. Ah, het is wat het is. Voor drie hemden, een broek en twee vesten is het ruim onvoldoende..... 

Desondanks de chauffage op max staat, komt er nauwelijks warmte uit.  Ik oefen mijn Spaanse les, maar ik krijg het toch wat koud. Even naar het onthaal om een warme kop koffie, en bij het onthaal laat ik weten dat er geen warmte uit de leidingen komt. In het weekend is natuurlijk niemand van de technische ploeg aanwezig, dus houden we het lekker fris. Hopelijk is het water straks wel warm in de douche.

De klokken luiden voor de Vespers, het gebed van 17u30. We nemen zoals altijd onze zelfde plaats in, dit wil zeggen, op de eerste rij. Zo zitten we dicht bij de broeders, die ons toeknikken als ze na de begroeting aan het altaar hun plaats innemen.  Broeder Yves lacht ons vrolijk toe en steekt zijn hand op.

Omdat er deze morgen eucharistie was is er nu de lange stilte voor de contemplatie van het sacrament. In een donkere kerk waar enkel het altaar is verlicht aanschouwen we het lichaam van Christus. In de stilte van het moment probeer ik mijn hoofd vrij te maken maar het lukt me niet zo goed. Nog teveel onder de invloed van hierbuiten. Het zal wat tijd vergen om mijn geest open te stellen.  Ik ben niet gehaast,  we zijn hier een ganse week.

Na de dienst trekken we richting onthaal. Het avondmaal is om 18u30.  Terug is Miss Eurosong van dienst, ze noemt egenlijk Bernadette. Het gebed voor de maaltijd wordt gezongen op de tonen van de Ode an die Freude.  Jullie allen wel bekend... alé, dat hoop ik toch.

Voor wie het niet kent: Ode an die Freude - Beethoven

Op het menu: rijstsalade met pastinaak en pompoen.  Niet echt mijn ding, gelukkig is er kaas van Orval en brood. Naast mij zit echter een vroetzakje. Neemt ostentatief twee plakjes kaas voor hem en twee voor zijn echtgenote.  Terwijl er één plakje de man voorzien is. De mensen aan het eind van de tafel vallen jammer genoeg uit de boot.

Na het gezongen gebed van Fauré helpen Peter en ik de tafels afruimen en het buffet klaarzetten voor het ontbijt van morgenvroeg.  Broeder Bernard-Joseph komt binnen en begroet ons hartelijk en vraagt hoe het met ons gesteld is.  We begrijpen dat ze voorlopig maar met 7 broeders meer zijn, maar dat de voormalige bisschop van Gent naar hier terugkomt tegen de Kerst. Voor hij hier vertrok en bisschop werd was Lode de abt.  Een functie die hij niet meer kan opnemen nu. Vergeten te vragen wie nu abt is hier, ik vermoed broeder Xavier, maar ik ben het niet zeker.

Straks de Completen met het mooie Salve Regina... ik kijk er al naar uit. Het is de mooiste dienst van de dag. Ons flejs Orval leegdrinken zal voor morgen zijn, door de babbel met broeder Bernard-Joseph niet meer aan gedacht om glazen uit de kast te halen. In de kamer staat wel een plastic bekertje, maar daar is het bier net te goed voor.