Retraite Orval 1 november 2025

Binnenkomen in de basiliek voor de dienst

 Om stipt 6u30 haalt George Michael met Cowboys and Angels me uit een diep, diepe slaap. De nacht is aan mij voorbijgegaan zonder dat ik er erg in had. Mocht er een bom ontploft hebben in de nabijheid van de abdij zou ik het zeker niet gehoord hebben. Peter vertelde me dat hij me zachjes hoorde knorren vanuit zijn kamer, maar dat het hem gelukkig niet stoorde en dat hij snel terug kon inslapen. Een snurker denkt echt dat het nooit zo erg gesteld is totdat je buurman in de aanpalende kamer zegt dat hij je kon horen. Bij deze mijn welgemeende excuses aan al wie ik ooit heb wakker gehouden of gemaakt met mijn nachtelijke activiteiten van het doorzagen van bomen.

Beluister hier: George Michael - Cowboys and Angels

Er is wat minder volk in de abdij en het is heerlijk. Veel mensen zijn reeds huiswaarts getrokken, terug naar de sleur van het dagelijkse leven, toegeven aan de rush van overal te willen zijn, tekenen van fomo vertonend. Sinds ik hier in Orval ben heb ik nog geen enkele keer gekeken naar het nieuws. Normaal ben ik graag op de hoogte van wat er in de wereld speelt, maar momenteel heb ik echt geen nood aan. Het enige wat me intersseert is hoe Martin en Mathilde het stellen. De buitenwereld mag eventjes buiten blijven, ik neem de draad wel weer op als ik thuiskom.

Het is dan ook niet erg druk in de ontbijtruimte. De koffie stroomt gewillig in mijn sneeuwwitte bowl en door de rand voel ik de warmte. In de abdij beginnen ze ook wat "groener" te worden. Voordien waren de verschillende soorten confituur en choco allemaal apart verpakt. Nu staan er diverse soorten potten  van Pur Natur waar je naar hartelust kan uit opscheppen. De choco is van Colruyt, maar dan de bio-variant.

2 sloebers aan het ontbijt

Om negen uur komen Peter en Nicole toe om Reiki uit te wisselen. Nicole geeft aan dat ze graag als laatste aan de beurt wil komen. Dan is iedereen goed opgeladen. Ik mag me als eerste op de tafel leggen. 

Zieleroerselen en kwetsbaarheid

Zoals eerder reeds vermeld is Reiki telkens een andere gewaarwording, het is nooit hetzelfde. 

Gisteren had ik te maken met verschillende krampen, waren ze een voorbode voor wat vandaag komt? Vandaag word ik op een gegeven moment overmand door verdriet. Reiki maakt duidelijk los wat vastzit en laat het naar boven borrelen, voor mij op dit moment in de vorm van dikke tranen die zich over mijn wangen een weg naar beneden zoeken. Peter raadt mij aan mijn emoties niet uit de weg te gaan en ik laat ze de vrije loop.  

Het menthol zakdoekje, bedoeld om mijn tranen te stillen heeft een averechts effect. Het is oud verdriet, stil verdriet en misschien ook wel wat nieuw verdriet, diep verborgen in de krochten van mijn lijf..  Voor nu is het vooral oud verdriet, het gemis van mijn lieve ouders en zus blijft enorm groot. Misschien heb ik het in het verleden onvoldoende tijd gegeven en is het niet geheeld zoals het moest. Verlies maakt nu eenmaal deel uit van het leven en het is nodig dat een plaats te geven. Ik dacht dat ik dat reeds lang geleden gedaan had, maar zo te zien moet ik er nog even mee aan de slag maar ik weet nog niet helemaal goed hoe. De tijd zal wel raad brengen zeker.  Ik zit vaak met de vraag hoe mijn ouders zouden omgaan met het feit dat ik gay ben, en getrouwd ben met de liefste man ter wereld. Zouden ze het aanvaard hebben?Zouden ze fier zijn op de persoon die ik ben geworden? Zouden ze fier zijn op mij met wat ik bereikt heb tot nog toe, het zij op relationeel of professioneel vlak? Zou ik genoeg zijn voor hen? Het zijn vragen waarop nooit een antwoord zal komen. 

Na de uitwisseling ben ik toe aan een bakje troost. Ik ben duidelijk erg van slag, want ik zet een proper kopje onder de machine maar vergeet er een verse capsule in te doen. Je denkt dan, dat overkomt mij geen twee keer... niets is minder waar, want als ik koffie maak voor Peter vergeet ik opnieuw het apparaat te voorzien van een volle capsule. Ik beslis om niet mee te gaan naar de middagdienst zodat ik rustig kan bijkomen.

Voor ik naar de eetzaal ga, neem ik de tijd om mijn gedachten wat te ordenen bij de stille vijver op het retraitantenplein.  Dirk kom even naast me zitten en we luisteren naar de stilte.

                   

Op het menu deze middag, groene groentensoep met peterselie, mits wat bijkruiding is ze lekker, maar net niet warm genoeg. Als hoofdgerecht ballen in tomatensaus, puree en groentenmix. Veel selder, nog meer ajuinen, wortelen en pompoen. We zullen van jetje kunnen geven in de Vespers. Oef geen pastinaak.  Het dessertje, een cheesecake met citroen schuif ik netjes door naar Nicole die er zich met zorg over ontfermt. 

Terug op de kamer oefen ik wat Spaanse les, maar het gaat er niet goed in. Mijn hoofd zit nog te vol van de gebeurtenis van deze morgen. Mijn hoofdkussen, vol kompassie kijkt me uitnodigend aan en ik leg me neer, omarmd door de warmte van het deken en soes veilig weg in de stilte van de kamer. 

Bij het binnenkomen bij de Vespers zit broeder Yves me op te wachten aan het begin van de basiliek. Hij roept me bij zich en geeft me een boodschap die ik moet overmaken aan Kurt. Broeder Yves is over de 90, maar in zijn ogen blinkt jeugdigheid. Hij is niet meer zo goed te been, maar zijn guitigheid blijft eeuwig jong.  Ik bel Kurt straks even op om de boodschap door te geven.

Deze avond is het een soortement worstenbroodje. Gehakt gebakken in bladerdeeg, met rauwkost. Voor het eerst in jaren dat we hier komen is het eten die we deze avond voorgeschoteld krijgen warm. Geraspte wortelen, komkommer en witte kool met rozijnen. Dit alles met een vinaigrettesausje. Het is lekker. Natuurlijk is er Orval Green bij de maaltijd.  Ik weet niet wat het is deze week, maar ik slaag er niet in om het degelijk uit te schenken. Dagelijks zit ik met een schuimglas. Of ik nu heel traag, traag of minder traag giet... het resultaat is steeds hetzelfde. Karma misschien...