Retraite Orval 11 november 2025

De basiliek bij valavond.

Vandaag eerst een speciale gedachte voor mijn ventje Martin.  Het is zijn naamdag vandaag. St. Maarten of Heilige Martinus van Tours. Het was een Romeins soldaat die zich later bekeerde tot het Christendom en bisschop werd van Tours. Hij stond vooral bekend om zijn barmhartigheid. Daarmee dat ik Martin zo graag zie.  Hij geeft me de ruimte om elk jaar hier naar Orval te komen voor een weekje zelfreflectie en introspectie. Love you to the moon and back Pietekootje.

Een tweede gedachte en intentie gaat uit naar alle slachtoffers van alle oorlogen ter wereld.

Daar ik gisteren de CD van Gospodi terug op mijn pc mocht zetten, kon ik deze morgen zachtjes wakker worden door de engelenstemmen van het kwartet. Liederen van hen zijn moeilijk te vinden op het net. Voor sommigen zal het misschien klinken als slaapverwekkende muziek, maar ik word er graag mee wakker. Er zijn mensen die ontwaken met Rammstein, ik heb het liever zacht.

Beluister hier: Gospodi - Veruyu   

Heerlijk geslapen deze nacht. En hoewel de zachte tonen van Polyleos me aanmanen om op te staan, houdt mijn laken me in een lichte wurggreep en weegt het solo mio deken plots heel zwaar. Ik geef toe aan de kracht van het bed en sluimer nog negen minuutjes in de warmte van dit zalige nest. De wekker is onverbiddellijk en sleurt me met ingebeelde armen uit het bed en duwt me hardhandig richting badkamer waar de douche uitnodigend staat te kijken. 

De chauffage werkt nog steeds niet en terwijl ik het venster openzet om de kamer te luchten sluipt de koude als een ongenode vriend de ruimte binnen. Even huiver ik en maak ik aanstalten om het venster met een kwak terug dicht te gooien, maar bedenk dan dat het toch beter is om wat verse, gezonde en frisse lucht binnen te laten. Mijn geest verkwikt zich terstond door de koele bries.

In de Lauden zit er terug weinig volk hoewel er in de abdij best wel veel retraitanten vertoeven. Zijn ze te lui om naar de dienst te komen, of komen ze hier gewoon de nacht doorbrengen omdat de prijzen best democratisch zijn? Je hebt hier natuurlijk geen enkele verplichting om de diensten bij te wonen. Buiten de geregelde uren voor de maaltijden ben je hier volkomen vrij om te doen wat je wil. Ga je buiten wandelen, vertoef je liever in de kerk of op je kamer... geen haan die er naar kraait of er een booschap aan heeft.

We komen al zoveel jaren en meestal rond hetzelfde tijdstip, dat maakt dat de gezangen en de psalmen ook wederkerig zijn zodat we stilaan de teksten beginnen te kennen. We zingen dan ook genoegzaam mee met de broeders. De ene zingt al wat beter dan de andere, en ook de broeders gaan wel eens in de mist of zitten op de vekeerde toonhoogte. Meestal is het broeder Xavier, nu overste van de abdij, die de toon aangeeft.  Hij heeft een stem gelijk een trompet die echt geen micro behoeft om ze te laten weergalmen doorheen de basiliek. Bij elke nieuwe lied slaat hij een kleine stemvork tegen zijn hand om zo de juiste toon te vinden. 

Duidelijk waar al die retraitanten zitten... in de refter. We komen toe in een goed gevulde eetzaal waar allegorische muziek door de boxen klinkt. Ze zijn hier wel toe aan ofwel een nieuwe installatie of een nieuw paar speakers want het geluid is niet echt zuiver. De koffie is lekker heet en het brood lekker vers. 

Ik heb een lichaam als een kathedraal... jaja, ik hoor jullie al lachen, maar het is gewoon een feit, stevig gebouwd en robuust met een goede fundering. Zoiets moet natuurlijk goed onderhouden worden en dus laat ik mij dit ontbijt welgevallen. Ik vind het wat moeilijk dat ik moet wachten tot na de lauden om te gaan ontbijten. Thuis is het vaak het eerste wat ik doe nadat ik ben opgestaan.  Maar alles went natuurlijk. 

Een mens mag natuurlijk niet lachen met het sukkelen van ander retraitanten die aan de koffiemachine niet weten op welk knopje ze moeten drukken om het zwarte vocht in hun bowl te laten stromen. Het staat nochtans duidelijk vermeld op het toestel, maar klungels zijn gelukkig tot mijn vermaak de wereld niet uit. In stilte geniet ik ervan en sta ook even stil bij mensen die me misschien bij andere zaken hebben zien staan knoeien bij iets wat zij wel goed in de hand hebben.  

Tegen 9u30 komt Peter op mijn kamer en wisselen we Reiki uit. Hij mag vandaag als eerste en algauw suft hij stilletjes weg in een helende rust. Een dik uur later komt hij weer bij zinnen en stel ik vast dat hij er ferm deugd heeft van gehad. Reiki geven is gewoonweg zalig, terwijl de energie stroomt word ik ook opgeladen. Het is een fantastisch gevoel en een geschenkje aan jezelf.

Na de uitwisseling vul ik mijn dagelijkse Woordle in bij HLN en stuur mijn oplossingen door naar Martine, mijn woordle vriendin. We hebben een niet uitgesproken wedstrijdje waarbij we proberen de woorden te vinden in zo minst mogelijk stappen. De ene keer wint zij, de andere keer heb ik geluk. 

Na het middaggebed zie ik Rik Torf de basiliek uitwandelen. Hij is hier met andere mensen en ik durf hem niet lastig vallen. Ik zou nochtans graag eens met die man een gesprek aanknopen. Met wat geluk loopt hij hier deze avond nog rond.

In de ontvangstruimte begroeten we Nicole, een Reiki-vriendin die hier ook een paar dagen zal verblijven. Prettig weerzien.

De dame die deze middag van dienst is in de refter roept mijn naam om samen met nog twee andere om te zeggen dat we speciaal dieet volgen.  In mijn hoofd klopt dit niet, want er staat normaal gezien vis op het menu. Ach misschien is er nog iemand in de abdij die Alain noemt, ik ben niet uniek. Ik begeef me toch naar de plaats waar het bordje met mijn naam op staat en doe teken naar de dame dat er wellicht een vergissing is. Ze roept voor de volle zaal af of er een andere Alain is de refter is. Maar neen, het is dus degelijk voor mij gereserveerd. Raar, ik eet wel vis... maar ik schik me en zet me neer naast Geneviève, die wel vegetarisch eet. 

Fel oranje pompoensoep, merk ik daar een vleugje pastinaak? Het zou wel eens kunnen. Als hoofdgerecht krijgen wij falafel, met gierst en groentjes. We krijgen er een witte saus bij waarvan ik onmogelijk kan zeggen naar wat het smaakt, het is op basis van yoghurt, het enige ingredient dat ik met zekerheid herken. De ballen zijn kurk, maar dan ook kurkdroog. 

  

Veel te lang in de oven gezeten en volledig uitgebakken. Gelukkig heb ik een goed mes om die donkerbruine kanonballen te snijden. Aan de overkant van de refter zit Peter te lachen... tis te hopen dat het deze week nog eens hamrollejtes zijn, want dat lust hij  niet. Maar neen zoveel geluk heb ik niet, dit staat deze week niet op het menu.

Mocht het minder gebakken zijn, zou het wellicht lekker geweest zijn. Het biertje van Orval gebruik ik als glijmiddel om alles binnen te krijgen.  Als dessert is er chocoladepudding met een toefje slagroom. 

Er is ruim voldoende volk om te helpen bij de afwas en het dekken van de tafels voor deze avond. Met een gerust hart trekken we richting kamer terwijl Nicole ongeduldig aan het onthaal staat te wachten om haar sleutel te krijgen.

Straks op de kamer eet ik wel een wafel van de KSA van Rooyghem. Ik ben zelf jarenlang KSA'er geweest en met plezier steun ik jaarlijks hun werking via Louis en Emiel.  Even polshoogte nemen met het thuisfront via een facetime met Pietekootje en even horen hoe het met Mathilde is.

Op mijn beurt vlei ik me op de tafel in de kamer en voor ik er erg in heb doezel ik in onder de eerst wat koude handen van Peter. Een dik uur later kom ik, niet wetend waar ik ben terug in het rijk der levenden.  Een heerlijk heet kopje koffie zet me terug met mijn voetjes op de grond.

  

Ik mag van Kurt een berichtje overmaken aan broeder Eric. Op een vel papier zet ik de boodschap en ga die op zijn pupiter leggen in de basiliek. Nicole zit aan de ingang van de kerk te genieten van het zicht en de laatste zonnestralen.  Ze komt mee naar binnen en ik toon haar plekjes in de kerk die ze nog niet gezien heeft. Ik ben altijd al nieuwsgierig van aard geweest, dus liep ik al vaak rond in de kerk en vond ik de schakelaars om de niet verlichtte delen van de kerk in het licht te zetten. Ze zijn heel zorgzaam met licht hier.

Tijdens de Vespers kijk ik even in de richting van broeder Eric, maar hij geeft geen teken van herkenning. 

Op het avondmaal rijstsalade met erwtjes, gele en rode paprika, en veel kurkuma aan de kleur van de rijst te zien.  Het is best wel lekker en na de tegenvallende vegetarische lunch vanmiddag ben ik blij dat er iets is dat mijn maagje wel vult. Nicole heeft zelfs haar komkommerke mee van thuis om op te eten.

 

Na de Completen heffen we nog even een glaasje Orval op de kamer. Peter nam gisteren uit de Colruyt nog wat chips (zout) mee, en laat ons eerlijk zijn, dat past daar goed bij.

Het was een heerlijke dag vandaag. Zo'n dagen mogen nog volgen.