Retraite Orval 15 november 2025

 Sayuri's Theme vanuit de film "Memoirs of a Geisha" maakt me heel voorzichtig wakker deze morgen. De nacht ging volledig zorgeloos voorbij. Ik sliep de slaap der onschuldigen. 

Beluister hier: Sayuri's Theme - Memoirs of a Geisha (Itzhak Perlman & Yo Yo Ma)

Misschien was er een heel goede reden voor. Dirk, die hier toevallig ook een paar dagen in de abdij was, is gisteren bij broeder Charbel een icoon gaan afhalen die hij besteld had.  Het is een prachtig werk, zoals we van broeder Charbel gewoon zijn. Ik was echt vol bewondering toen hij het gisterenavond kwam tonen. Ik had het al op foto gezien, maar in het echt was het nog zoveel krachtiger.  

Na de completen kwamen we nog even samen op de kamer voor een halfje Orval. We hadden een leuke discussie over van alles en nog wat. Op het eind zei Dirk dat het icoon de ganse nacht op mijn kamer mocht staan. 

                                        

Er is gisterenavond heel veel volk toegekomen in de abdij.  De weekends zijn hier druk, heel druk.  We werden bij Caroline op het secretariaat verwacht om de chauffageproblemen op de kamer even te bespreken. Het werd een leuke babbel met de verantwoordelijke van de Hôtellerie d'Orval. Ze werkt natuurlijk samen met Emmanuel onder de supervisie van broeder Bernard-Joseph en broeder Xavier die nu overste is. Hij is wat strenger dan de vorige abt, en zet een redelijk duidelijk kader uit. Groepen die iets organiseren zijn nog steeds welkom in de abdij, maar slechts 1 keer per jaar meer. Groepen moeten ook klein in getale zijn, zodat er steeds voldoende ruimte is voor gewone gasten die de weg naar de abdij vinden. 

Veel te vaak krijgen ze mensen over de vloer die zich nauwelijks kunnen verbinden met het monastieke leven. Zo is er momenteel een yoga groep waarvan we niemand in de diensten zien.

Peter en ik horen daar zeker niet toe. We volgen elke dienst, behalve het nachtoffice, zingen ook de liederen en psalmen mee.(zij het niet altijd op de juiste toon, maar onze intentie is goed)  Bij de lauden gisteren was het trouwens psalm 113b, waarvan de eerste zinnen mijn tattoo vormen.  

Non pas à nous, Seigneur, non pas à nous, mais à ton nom, donne la gloire, pour ton amour et ta vérité.

Non nobis Domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam

Beluister hier: Non nobis Domine

De dag heeft moeite om door te breken deze morgen, als we uit de Lauden komen is de lucht nog grijs en donker. We begeven ons via de stilte vijver naar de eetzaal.  Die zit al goed vol en de kalme sfeer die er normaal heerst is even zoek. Niemand praat, maar toch heb ik het gevoel dat er veel rumoer en geroezemoes is. Mijn receptoren staan op scherp zo te zien na deze verkwikkende nacht.

Deze morgen wisselen we terug Reiki uit, samen met Dirk. Ik mag als eerste op de tafel gaan liggen en soes net niet weg maar geniet volop van de helende handen van Peter en Dirk. Wellicht heeft de kracht van het icoon er ook mee te maken, maar de energie stroomt vandaag echt hard. 

Hoewel de chauffage op de kamer afligt is het hier gezellig warm geworden, wat uitermate fijn is. 

Ook Dirk en Peter genieten van de behandeling. We praten nog even na bij een kopje koffie (jep, ik heb mijn Nespresso apparaat mee).

Op zaterdag lopen de diensten ietwat anders. Er is vandaag eucharistie om 11u30. Er komen ook wat mensen van buiten de abdij naar de dienst.  Bij het buitenkomen staat de zon fel aan de hemel te stralen, bijna ongelofelijk dat het vandaag 15 november is. Het lijkt wel een lentedag. Ik nestel me even tegen de muur op een bankje en geniet van dit mooi weer.

Vermoedelijk zitten er bij de groep die yoga volgt veel vegetariërs, waardoor het deze middag voor iedereen vegetarisch is.  Groene groentensoep, met veel prei zo te zien.  Als hoofdgerecht is het spelt met wortelen, selder, witte kool, pastinaak (jep daar komt ie weer) en zoete aardappel, dit alles in een soortement witte saus, dit alles mooi gegratineerd. Van enige kruiding is weer geen sprake, dus zoeken we ons heil in het zout en peper op tafel. Als nagerecht is er een sinaasappel.  De man naast mij, worstelt er zodanig mee om hem te schillen dat ik deze beker aan mijn voorbij laat gaan.

Na de maaltijd even naar de winkel. Ik breng wat kaas met bier van Orval mee, zodat Pietekootje ook wat kan genieten van het lekkers van hier. Deze soort kaas kan je enkel hier in de winkel van de abijd kopen. De jonge kaas kan je vinden in de retail. Ze hebben ook nog de oude kaas. In de shop van de abdij vind je allerhande boeken, beeldjes, glaswerk, porselein... te veel om op te noemen. Natuurlijk alles gelinkt aan Orval.

Ik koop een noveen kaars, en hoewel ik weet dat Orval geen devotiekerk is steek ik die toch aan bij het beeld van OLV van Orval met een stil gebed voor iedereen die wat licht kan gebruiken. Ik wou die laten branden in de St.-Janskapel, maar vond nergens een aansteker, nadeel als je niet rookt zeker..

Ondertussen zijn we bij het onthaal ook ons verblijf gaan betalen en proberen we de kamer voor volgend jaar vast te leggen. De vrijwilligers die voor de abdij werken hebben echter geen haast en we raken leuk aan de praat met Bernadette.  Ze was onlangs op bezoek in Brugge en was verwonderd over het fietsnetwerk we in Brugge hebben. Was het overal maar zo zei ze.  Duidelijk niet gewoon van over de Brugse kasseien te rijden.

We wuiven Dirk uit en wensen hem een veilige rit huiswaarts.

De zon heeft ondertussen zijn kracht verloren, donkere wolken pakken zich samen boven Orval en plots valt de regen met bakken uit de hemel.  In de ontvangstruimte staat koffie op ons te wachten en koekjes, gebakken door broeder Charbel. Het zijn hartvormige koekjes, vol vanille. Ze hebben meer succes dan de lotuskoekjes en de petit beurres die er staan. 

Om 17u30 zijn het Vespers, maar omdat er deze morgen reeds eucharistie was is er nu natuurlijk geen mis.  Na de dienst wordt de basiliek terug in de duisternis gehuld terwijl iedereen blijft zitten voor stil en persoonlijk gebed. Het is ongelofelijk hoeveel mensen moeite hebben met stilte en duisternis. Het duurt echt niet lang vooraleer mensen weg en weer beginnen te schuiven op de stoelen, hoesten om dan met veel lawaai, voor het einde van de dienst wordt aangegeven de kerk niet geheel stil verlaten. Jammer dat ze niet kunnen genieten van deze plek die zoveel rust biedt. 

Bij het avondmaal krijgen we deze avond pasta salade. Krulletjespasta met erwtjes, worteltjes en je raadt het nooit... pastinaak, met voldoende kerrie in. Oef, mijn probleem met het uischenken van bier in het kleine glaasje is sinds deze middag voorbij. Geen schuimfonteinen meer. Vriend Dirk raadde me aan even op zoek te gaan wat de oorzaak zou kunnen zijn. 

Er zijn verschillende mogelijkheden natuurlijk. De meest leuke vond ik: "De monniken plagen je even om je aandacht te trekken".  De rest van de voorgeschotelde antwoorden bekijk ik nog even nader, want er zijn tal van alternatieven die invloed kunnen hebben op het schuimen van het bier. Zowel de omgeving als de staat waarin je je zelf bevindt. Vooral dat laatste blijkt bij mij belangrijk te zijn.

Deze retraite zit er jammer genoeg al weer op. Het zou voor mijn part gerust wat langer mogen duren en ik denk voor Peter ook.  Deze week zou voor mijn onmogelijk zijn zonder de steun en het vertrouwen van Martin die me jaarlijks de ruimte geeft om hier in de abdij een betere versie van mezelf te vinden. Bedankt Pietekootje, ik hou van jou met hart en ziel.

Het is een week om dankbaar voor te zijn.

Peter, mijn Reikibuddy, bedankt voor jouw warme, helende handen, je humor en je wijze raad. 

Dirk, bedankt voor je krachtige inzichten.