Retrate Orval 14 november 2025

Meestal ben ik gezegend met een diepe en rustige slaap. Niet deze nacht, verschillende maal wakker geworden maar even snel terug ingeslapen. In een roes mijn wekker op sluimeren gezet, ik ben er me echt niet van bewust dat ik dit deed maar om 6.39 word ik terug tot bewustzijn geroepen door Sarah Brightman. Ik programmeerde Anytime, Anywhere.  De muziek is het adagio van Albinoni, het is niet alleen een fabuleus stuk muziek, het is ook de song waar Martin en ik ons ja-woord op gaven. Het heeft voor mij dus heel wat meer betekenis. Het is de verbondenheid, geborgenheid en veiligheid die ik in Hem en bij hem vind.

Beluister hier: Sarah Brightman - Anytime, anywhere

Bij het ontbijt nemen we afscheid van Nicole die terug huiswaarts keert. Haar kort verblijf zit er op. Ze verraste ons gisteren avond nog met wat snoepjes op de vensterbank, de schat.

Het is stil als we binnenkomen in de ontbijtzaal. Ik ga naar de muziekinstallatie en uit de grote hoop CD's die er liggen kies ik er eentje uit zonder kerkelijke muziek. Ik leg een CD op over Feng Shui. Het zijn zalige klanken om bij weg te dromen. Ik geniet ten volle van het ontbijt en de gloeiend hete koffie.

Beluister hier: Feng Shui - Music for balanced living (spotify)

We wisselen deze morgen geen Reiki uit, ik voel me nog wat te fragiel en heb tijd nodig om te herstellen. Ik weet dat dit enige tijd zal vergen en dat is ok. Je kan niet verwachten dat alles ineens geheeld is. Eigenlijk ben ik dankbaar dat dit verdriet gisteren zo sterk naar boven kwam, zo krijg ik de kans er iets mee te doen. Ergens diep in mij wist ik dat het er zat, steeds van me weggeduwd om er niet te moeten mee omgaan.

 

Net zoals blaadjes aan de boom krampachtig proberen vast te houden bij het wisselen van seizoen, moeten ze leren loslaten, durven dwarrelen.                    Eens op de grond krijgen ze de kans om zich opnieuw om te vormen tot nieuwe voeding voor de boom die ze verlaten hebben. Is dit niet ook iets wat wij moeten leren? Durven loslaten en vallen, om dan sterker terug op te staan.

Terug rechtstaan met de kracht van de verandering die in ons heeft plaats gevonden. Met veerkracht nieuwe dingen omarmen waar we voordien misschien schrik voor hadden. 

Onderaan het venster van de refter is er een klein stroompje, die onder het domein, naar de rozentuin loopt. Ik vermoed dat het water uit de Mathilde bron is, maar ben het niet zeker. Forellen zwemmen stroomopwaarts in dit beekje en verdwijnen onder het gebouw. Terwijl ik hier deze morgen even verpoos hou ik een videocall met Pietekootje. Het kabbelende water en Marting brengen me rust.

De morgen gaat in stilte voorbij.  Ik hou me bezig met de lessen Spaans, en vandaag lukt het wel goed om de zaken te onthouden.

Tijdens de middagdienst met terug weinig volk in de kerk slaag ik er evenwel redelijk goed in om mijn hoofd leeg te maken.

Op het menu deze middag, wortelsoep, erg lekker maar weer net niet warm genoeg. Vrijdag = visdag.

Rijst, witte visfilets met een saus met worteltjes, en als bijgerecht... worteltjes.  Als dessert is er een yoghurt met aardbeien.

Tijd om eens naar de andere kant van het domein te gaan. Er schijnt een  nieuwe expositie te zijn in de kelders van de basiliek.  Die zijn jaren geleden reeds omgebouwd tot museum en een deel ervan is een vrije expositieruimte. Momenteel hangen er tekeningen van rozen allerhande. De tentoonstelling gaat morgen pas officieel van start, maar ik vind het weinig inspirerend.

Bij de terugkeer passeer ik even aan het onthaal en vraag of Ann aanwezig is.  Ik moet haar de groeten overmaken van Kurt uit Frankrijk. De dame aan het bureau lacht me vriendelijke toe en geeft me te kennen dat zij Ann is. We raken gedurende lange tijd aan de praat en zo kom ik ook de leeftijden te weten van de broeders. Broeder Yves is dus effectief de oudste, in februari wordt hij 90 jaar. Ik heb niet alle data onthouden, maar de overste van de abdij, broeder Xavier is even jong als ik. Broeder Denis is 86, maar die ziet er nog maar 70 uit.

Terug op de kamer heb ik een lange videocall met Kurt. Ik maak hem van iedereen de groeten over en we praten nog wat over koetjes, kalfjes, paarden en pony's.... om maar te zeggen, leuk gesprek.

Bij het binnenkomen van de basiliek zit broeder Yves ons opnieuw op te wachten. Hij doet ons teken om tot bij hem te komen en stelt zich recht. We vragen hoe het met hem gaat. Hj zegt dat hij springlevend is maar dat de jeugd het de dag van vandaag moeilijk heeft. Veel moeilijker dan toen hij jong was. Broeder Yves zegt dat zijn neefjes en nichtjes het lastig hebben en bang zijn voor de toekomst van hunzelf en de kinderen. Toch even iets om over na te denken.

Als avondmaal is er pizza, alé, als je het pizza kan noemem, platte pizza, met groenten en hier en daar een stukje ham. Bloemkool in overvloed. De bodem veel te weinig gebakken en natuurlijk is het lauw. Als sidedish is er geraspte rode kool met rode biet. Gelukkig is er brood en kaas van Orval. 

                      

                    De abdijen in België

De abdijen over de wereld